Hoofdstuk 3 China (1842-2001)
3.1 Einde van een regionale grootmacht (1842-1911)
Aan het begin van 19e eeuw was er zoals altijd een keizer aan het hoofd, op dat moment uit de
Qingdynastie. Ook hier werd uitgegaan van een keizer die met de hemel verbonden was. Hij was
omgeven met luxe en had enorm veel ambtenaren.
Rijke families konden hun zonen laten studeren en laten toetsen op hun kennis over het
confucianisme. Dit ging uit dat een land alleen kon voortbestaan wanneer iedereen zich aan zijn
meerdere zou onderwerpen. Eind 18e eeuw kwamen er hongersnoden, omdat de bevolking was
gestegen, maar de productie niet. Verder kwam er onvrede over corruptie van ambtenaren. Dit
zorgde voor aantasting van de macht en het centrale bestuur van de keizer. Er kwamen opstanden.
Met legers slaagde de Qingkeizers om ze te onderdrukken, maar ze moesten ook tegen Europeanen
vechten aan de grenzen.
Sinds de 16e eeuw was er al handel tussen China en Europa op initiatief van Europa. Europa had
ontzag naar China, China vond Europa barbaren die niet konden leveren wat zij wilden, waardoor de
handel beperkt was. Vanaf de 19e eeuw kreeg China te maken met het modern imperialisme. Door
de industrialisatie was Europa technologisch verder dan China. Hierdoor werd Europa dominanter en
werd er minder aangetrokken van handelsverdragen. In 1839 nam de keizer Brits opium in beslag wat
gesmokkeld werd en vernietigde het. Dit leidde tot twee opiumoorlogen (1839-1860). China vs GB
(later FR). China verloor beide oorlogen, doordat ze achterliepen op het Westen, waardoor ze
gedwongen er ongunstige verdragen moesten sluiten. Door deze ongelijke verdragen begon de
Chinese handel echt. Er moest toegang tot sommige steden worden verleend en in sommige steden
gingen Europeanen de dienst uitmaken (belasting heffen, rechtspreken over eigen mensen) bijv. Hong
Kong.
De VS Rusland en Japan zetten China ook onder druk om ook ongelijke verdragen te sluiten. China
verloor steeds meer macht en eind 19e eeuw werden Chinese steden met geweld overgenomen. De
Chinese bevolking werd steeds bozer dat zij macht verloren en inkomsten verloren. Zij werden boos
op de buitenlanders, maar ook op de Qingkeizers.
Ambtenaren op het hof hielden modernisering tegen. Doordat het Westen machtiger werd kon de
Chinese overheid de sociaal-economische problemen niet meer oplossen. Hierdoor ontstonden
opstanden. De twee grootste waren de Taipingopstand (1851-1864) en de Nianopstand (1853-1868).
Tijdens de Taipingopstand werden grote delen (zuid, midden, oost) in as gelegd. Het doel was een
einde maken aan de Qingdynastie. De keizer zou samenspannen met de westerlingen. De
Nianopstand (noorden) ontstond door hongerlijdende boeren die zich verenigden en gingen
plunderen. Zij wilden sociale en politieke gerechtigheid dus je zou ze emancipatiebewegingen
kunnen noemen.
De belangrijkste hervormingsbeweging was de Zelfversterkingsbeweging. Zij vonden dat het
Qingregime kon overleven als zij het voorbeeld militair en bestuurlijk gezien zouden volgen van het
Westen en Japan. Staatsexamen werden afgeschaft en er kwam een grondwet. Hervormingen werkte
uiteindelijk niet en het keizer viel
In 1899 kwamen groepen landloze boeren (boksers) in opstand tegen het westen. Door nationalisme
werden christelijke missionarissen aangevallen en westerse bezitting vernield. De keizerin steunde
deze Bokseropstand. De buitenlanders sloegen de opstand hard neer. Zij breidden hun militaire
aanwezigheid uit en legden zware straffen op. Dit zorgde voor extra haat van de Chinese bevolking
naar het keizerlijk bestuur. Ook nam de populariteit af door mislukte hervormingspogingen (niet
genoeg geld) en ook doordat hervormingen vertraagd werden door keizers om machte te behouden.
3.1 Einde van een regionale grootmacht (1842-1911)
Aan het begin van 19e eeuw was er zoals altijd een keizer aan het hoofd, op dat moment uit de
Qingdynastie. Ook hier werd uitgegaan van een keizer die met de hemel verbonden was. Hij was
omgeven met luxe en had enorm veel ambtenaren.
Rijke families konden hun zonen laten studeren en laten toetsen op hun kennis over het
confucianisme. Dit ging uit dat een land alleen kon voortbestaan wanneer iedereen zich aan zijn
meerdere zou onderwerpen. Eind 18e eeuw kwamen er hongersnoden, omdat de bevolking was
gestegen, maar de productie niet. Verder kwam er onvrede over corruptie van ambtenaren. Dit
zorgde voor aantasting van de macht en het centrale bestuur van de keizer. Er kwamen opstanden.
Met legers slaagde de Qingkeizers om ze te onderdrukken, maar ze moesten ook tegen Europeanen
vechten aan de grenzen.
Sinds de 16e eeuw was er al handel tussen China en Europa op initiatief van Europa. Europa had
ontzag naar China, China vond Europa barbaren die niet konden leveren wat zij wilden, waardoor de
handel beperkt was. Vanaf de 19e eeuw kreeg China te maken met het modern imperialisme. Door
de industrialisatie was Europa technologisch verder dan China. Hierdoor werd Europa dominanter en
werd er minder aangetrokken van handelsverdragen. In 1839 nam de keizer Brits opium in beslag wat
gesmokkeld werd en vernietigde het. Dit leidde tot twee opiumoorlogen (1839-1860). China vs GB
(later FR). China verloor beide oorlogen, doordat ze achterliepen op het Westen, waardoor ze
gedwongen er ongunstige verdragen moesten sluiten. Door deze ongelijke verdragen begon de
Chinese handel echt. Er moest toegang tot sommige steden worden verleend en in sommige steden
gingen Europeanen de dienst uitmaken (belasting heffen, rechtspreken over eigen mensen) bijv. Hong
Kong.
De VS Rusland en Japan zetten China ook onder druk om ook ongelijke verdragen te sluiten. China
verloor steeds meer macht en eind 19e eeuw werden Chinese steden met geweld overgenomen. De
Chinese bevolking werd steeds bozer dat zij macht verloren en inkomsten verloren. Zij werden boos
op de buitenlanders, maar ook op de Qingkeizers.
Ambtenaren op het hof hielden modernisering tegen. Doordat het Westen machtiger werd kon de
Chinese overheid de sociaal-economische problemen niet meer oplossen. Hierdoor ontstonden
opstanden. De twee grootste waren de Taipingopstand (1851-1864) en de Nianopstand (1853-1868).
Tijdens de Taipingopstand werden grote delen (zuid, midden, oost) in as gelegd. Het doel was een
einde maken aan de Qingdynastie. De keizer zou samenspannen met de westerlingen. De
Nianopstand (noorden) ontstond door hongerlijdende boeren die zich verenigden en gingen
plunderen. Zij wilden sociale en politieke gerechtigheid dus je zou ze emancipatiebewegingen
kunnen noemen.
De belangrijkste hervormingsbeweging was de Zelfversterkingsbeweging. Zij vonden dat het
Qingregime kon overleven als zij het voorbeeld militair en bestuurlijk gezien zouden volgen van het
Westen en Japan. Staatsexamen werden afgeschaft en er kwam een grondwet. Hervormingen werkte
uiteindelijk niet en het keizer viel
In 1899 kwamen groepen landloze boeren (boksers) in opstand tegen het westen. Door nationalisme
werden christelijke missionarissen aangevallen en westerse bezitting vernield. De keizerin steunde
deze Bokseropstand. De buitenlanders sloegen de opstand hard neer. Zij breidden hun militaire
aanwezigheid uit en legden zware straffen op. Dit zorgde voor extra haat van de Chinese bevolking
naar het keizerlijk bestuur. Ook nam de populariteit af door mislukte hervormingspogingen (niet
genoeg geld) en ook doordat hervormingen vertraagd werden door keizers om machte te behouden.
