Anders kijken (hst 1 t/m 10)
Hst 1 het karakter en de plaats van de systeemtheorie
Drie stromingen vòòr de systeemtheorie:
- De psychoanalyse
- Het behaviorisme
- De humanistische psychologie
Sigmund Freud wordt wel gezien als de vader van de psychologie. Een definitie van de psychoanalyse
dient de volgende twee componenten te bevatten:
- De psychoanalytische theorie;
- De psychoanalytische therapie.
Psychoanalytische theorie: behandelt de dynamiek van de psychische processen van de mens, die
voor een belangrijk deel onbewust zijn en worden bepaald door verdringing en afweermechanismen.
De voorwerpen van de afweer worden gevormd door onaanvaardbare, pijnlijke of angst
verwekkende bewustzijnsinhouden, die vaak te maken hebben met seksuele en agressieve driften.
Psychoanalytische therapie: de vorm van therapeutisch handelen waarbij uitsluitend psychische
beïnvloedingsmiddelen worden aangewend om stoornissen op het spoort te komen en op te heffen,
met het doel om ziekten te genezen.
Aspecten van de theorie van Freud:
- De drie ontwikkelingsfasen
- Het persoonlijkheidsmodel
- Zijn aandacht voor het onbewuste
Freud: de lichamelijke, seksuele en psychische ontwikkeling van mensen hangen nauw met elkaar
samen. Freud onderscheidt drie ontwikkelingsfasen: de orale fase, de anale fase en de
fallische/genitale fase.
Een belangrijk gegeven uit de psychoanalyse is het persoonlijkheidsmodel van Freud.
Drie elementen worden onderscheiden:
- het über-ich
- het Ich
- het Es
Het Ich: heeft een sturende en coördinerende functie, het moet laveren tussen het Es en het Über-
Ich.
In het Es verblijven de driften, de impulsen en de seksualiteit, die voortdurend de aandacht van de
persoon vragen.
Door Über-Ich oefent de persoon zelf de sociale controle uit met betrekking tot al die voorschriften,
regels en verboden die hem beleerd zijn door maatschappelijke instanties die als taak hebben
mensen te socialiseren en in het gareel te houden (ouders, familieleden, onderwijzers, politie,
justitie).
Hst 1 het karakter en de plaats van de systeemtheorie
Drie stromingen vòòr de systeemtheorie:
- De psychoanalyse
- Het behaviorisme
- De humanistische psychologie
Sigmund Freud wordt wel gezien als de vader van de psychologie. Een definitie van de psychoanalyse
dient de volgende twee componenten te bevatten:
- De psychoanalytische theorie;
- De psychoanalytische therapie.
Psychoanalytische theorie: behandelt de dynamiek van de psychische processen van de mens, die
voor een belangrijk deel onbewust zijn en worden bepaald door verdringing en afweermechanismen.
De voorwerpen van de afweer worden gevormd door onaanvaardbare, pijnlijke of angst
verwekkende bewustzijnsinhouden, die vaak te maken hebben met seksuele en agressieve driften.
Psychoanalytische therapie: de vorm van therapeutisch handelen waarbij uitsluitend psychische
beïnvloedingsmiddelen worden aangewend om stoornissen op het spoort te komen en op te heffen,
met het doel om ziekten te genezen.
Aspecten van de theorie van Freud:
- De drie ontwikkelingsfasen
- Het persoonlijkheidsmodel
- Zijn aandacht voor het onbewuste
Freud: de lichamelijke, seksuele en psychische ontwikkeling van mensen hangen nauw met elkaar
samen. Freud onderscheidt drie ontwikkelingsfasen: de orale fase, de anale fase en de
fallische/genitale fase.
Een belangrijk gegeven uit de psychoanalyse is het persoonlijkheidsmodel van Freud.
Drie elementen worden onderscheiden:
- het über-ich
- het Ich
- het Es
Het Ich: heeft een sturende en coördinerende functie, het moet laveren tussen het Es en het Über-
Ich.
In het Es verblijven de driften, de impulsen en de seksualiteit, die voortdurend de aandacht van de
persoon vragen.
Door Über-Ich oefent de persoon zelf de sociale controle uit met betrekking tot al die voorschriften,
regels en verboden die hem beleerd zijn door maatschappelijke instanties die als taak hebben
mensen te socialiseren en in het gareel te houden (ouders, familieleden, onderwijzers, politie,
justitie).
