Keloïd en littekenhypertrofie
Deze richtlijn is tot stand gekomen op initiatief van Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie
© 2012 - 2023 Richtlijnendatabase is een product ondersteund door het Kennisinstituut van de Federatie van Medisch Specialisten
, Inhoudsopgave
Keloïd en littekenhypertrofie 1
Inhoudsopgave 2
Startpagina - Keloïd en littekenhypertrofie 3
Organisatie van zorg bij keloïd en littekenhypertrofie 5
Verwijzing naar de tweedelijnszorg bij keloïd en littekenhypertrofie 6
Verwijzing naar expertisecentra bij keloïd en littekenhypertrofie 9
Criteria expertisecentrum voor keloïd en littekenhypertrofie 11
Diagnostiek bij keloïd en littekenhypertrofie 13
Vragen bij de anamnese bij keloïd en littekenhypertrofie 14
Lichamelijk onderzoek bij differentiëren tussen keloïd en littekenhypertrofie 18
Aanvullend onderzoek bij differentiëren tussen keloïd en littekenhypertrofie 21
Behandeling van littekenhypertrofie 23
Follow-up van littekenhypertrofie 47
Behandeling van keloïd 51
Follow-up van keloïd 64
Voorlichting bij keloïd en littekenhypertrofie 67
,Keloïd en littekenhypertrofie
Startpagina - Keloïd en littekenhypertrofie
Waar gaat deze richtlijn over?
Er is onduidelijkheid over het stellen van de diagnose en de behandeling van zowel keloïd als
littekenhypertrofie. Een onjuiste diagnose kan leiden tot een onjuiste behandeling en dat kan dan tot meer
klachten leiden. Omdat de patiënt bij een zorgverlener terecht kan komen die onvoldoende expertise heeft
met betrekking tot de pathologie en/of niet alle behandelingen tot zijn beschikking heeft, is het van belang
dat er duidelijkheid komt over de diagnostiek en behandeling en het verwijzen van patiënten naar de juiste
zorgverlener of naar een expertisecentrum voor littekens en keloïden.
Organisatie van zorg: Wanneer wordt aanbevolen om te verwijzen naar de tweede lijn, of naar een
expertise centra en waar moeten expertise centra aan voldoen?
Diagnostiek: Hoe worden anamnese en lichamelijke onderzoek uitgevoerd en is er aanvullende
diagnostiek nodig?
Behandeling: Welke behandelingen worden aanbevolen bij littekenhypertrofie?
Follow up: Welk follow-up beleid wordt aanbevolen bij littekenhypertrofie?
Behandeling: Welke behandelingen worden aanbevolen bij keloid?
Follow up: Welk follow-up beleid wordt aanbevolen bij keloid?
Voorlichting: Welke informatie over het litteken wordt door de zorgverlener aan de patiënt verstrekt?
Voor wie is deze richtlijn bedoeld?
Deze richtlijn is geschreven voor alle leden van de beroepsgroepen die aan de ontwikkeling van de richtlijn
hebben bijgedragen en overige zorgverleners die patiënten met keloïd en/of littekenhypertrofie behandelen.
Voor patiënten
Een jong litteken is nog minimaal een half jaar actief. Als de activiteit van het litteken na 3 tot 6 maanden erg
toeneemt, groter, dikker of roder wordt kan het gaan om een keloïd of hypertrooflitteken. Na ongeveer een
half jaar tot een jaar kan bepaald worden of het litteken abnormaal is. Het onderscheid tussen keloïd en een
hypertrooflitteken is niet altijd goed zichtbaar. Bij een keloïd of twijfel over diagnose wordt in principe niet
geprikt (voor een biopt) of gesneden (excisie) in het litteken omdat een keloïd dan juist in activiteit kan
toenemen.
Littenhypertrofie en keloïd verdwijnen nooit helemaal.
Links toevoegen naar betrouwbare patiënteninformatie zoals Thuisarts [Nog niet beschikbaar]
Hoe is de richtlijn tot stand gekomen?
Deze richtlijn is tot stand gekomen op initiatief van de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie. De
richtlijn is opgesteld door een multidisciplinaire werkgroep met vertegenwoordigers vanuit de dermatologie,
radiotherapie en oncologie, heelkunde, verpleegkunde, huidtherapie en brandwondenzorg. Ook is er
rekening gehouden met het patiëntenperspectief door input van Vereniging van Mensen met Brandwonden.
Toepassen
Deze richtlijn sluit aan op de volgende kwaliteitstandaarden:
PDF aangemaakt op 02-05-2023 3/70
, Keloïd en littekenhypertrofie
Zorg voor patiënten met brandwonden (NVVH, 2017);
Necrotiserende wekedeleninfecties (NVVH, 2018);
Kwaliteitsstandaard Organisatie van wondzorg in Nederland (NVDV/ NVVH / NVPC, 2018).
PDF aangemaakt op 02-05-2023 4/70
Deze richtlijn is tot stand gekomen op initiatief van Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie
© 2012 - 2023 Richtlijnendatabase is een product ondersteund door het Kennisinstituut van de Federatie van Medisch Specialisten
, Inhoudsopgave
Keloïd en littekenhypertrofie 1
Inhoudsopgave 2
Startpagina - Keloïd en littekenhypertrofie 3
Organisatie van zorg bij keloïd en littekenhypertrofie 5
Verwijzing naar de tweedelijnszorg bij keloïd en littekenhypertrofie 6
Verwijzing naar expertisecentra bij keloïd en littekenhypertrofie 9
Criteria expertisecentrum voor keloïd en littekenhypertrofie 11
Diagnostiek bij keloïd en littekenhypertrofie 13
Vragen bij de anamnese bij keloïd en littekenhypertrofie 14
Lichamelijk onderzoek bij differentiëren tussen keloïd en littekenhypertrofie 18
Aanvullend onderzoek bij differentiëren tussen keloïd en littekenhypertrofie 21
Behandeling van littekenhypertrofie 23
Follow-up van littekenhypertrofie 47
Behandeling van keloïd 51
Follow-up van keloïd 64
Voorlichting bij keloïd en littekenhypertrofie 67
,Keloïd en littekenhypertrofie
Startpagina - Keloïd en littekenhypertrofie
Waar gaat deze richtlijn over?
Er is onduidelijkheid over het stellen van de diagnose en de behandeling van zowel keloïd als
littekenhypertrofie. Een onjuiste diagnose kan leiden tot een onjuiste behandeling en dat kan dan tot meer
klachten leiden. Omdat de patiënt bij een zorgverlener terecht kan komen die onvoldoende expertise heeft
met betrekking tot de pathologie en/of niet alle behandelingen tot zijn beschikking heeft, is het van belang
dat er duidelijkheid komt over de diagnostiek en behandeling en het verwijzen van patiënten naar de juiste
zorgverlener of naar een expertisecentrum voor littekens en keloïden.
Organisatie van zorg: Wanneer wordt aanbevolen om te verwijzen naar de tweede lijn, of naar een
expertise centra en waar moeten expertise centra aan voldoen?
Diagnostiek: Hoe worden anamnese en lichamelijke onderzoek uitgevoerd en is er aanvullende
diagnostiek nodig?
Behandeling: Welke behandelingen worden aanbevolen bij littekenhypertrofie?
Follow up: Welk follow-up beleid wordt aanbevolen bij littekenhypertrofie?
Behandeling: Welke behandelingen worden aanbevolen bij keloid?
Follow up: Welk follow-up beleid wordt aanbevolen bij keloid?
Voorlichting: Welke informatie over het litteken wordt door de zorgverlener aan de patiënt verstrekt?
Voor wie is deze richtlijn bedoeld?
Deze richtlijn is geschreven voor alle leden van de beroepsgroepen die aan de ontwikkeling van de richtlijn
hebben bijgedragen en overige zorgverleners die patiënten met keloïd en/of littekenhypertrofie behandelen.
Voor patiënten
Een jong litteken is nog minimaal een half jaar actief. Als de activiteit van het litteken na 3 tot 6 maanden erg
toeneemt, groter, dikker of roder wordt kan het gaan om een keloïd of hypertrooflitteken. Na ongeveer een
half jaar tot een jaar kan bepaald worden of het litteken abnormaal is. Het onderscheid tussen keloïd en een
hypertrooflitteken is niet altijd goed zichtbaar. Bij een keloïd of twijfel over diagnose wordt in principe niet
geprikt (voor een biopt) of gesneden (excisie) in het litteken omdat een keloïd dan juist in activiteit kan
toenemen.
Littenhypertrofie en keloïd verdwijnen nooit helemaal.
Links toevoegen naar betrouwbare patiënteninformatie zoals Thuisarts [Nog niet beschikbaar]
Hoe is de richtlijn tot stand gekomen?
Deze richtlijn is tot stand gekomen op initiatief van de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie. De
richtlijn is opgesteld door een multidisciplinaire werkgroep met vertegenwoordigers vanuit de dermatologie,
radiotherapie en oncologie, heelkunde, verpleegkunde, huidtherapie en brandwondenzorg. Ook is er
rekening gehouden met het patiëntenperspectief door input van Vereniging van Mensen met Brandwonden.
Toepassen
Deze richtlijn sluit aan op de volgende kwaliteitstandaarden:
PDF aangemaakt op 02-05-2023 3/70
, Keloïd en littekenhypertrofie
Zorg voor patiënten met brandwonden (NVVH, 2017);
Necrotiserende wekedeleninfecties (NVVH, 2018);
Kwaliteitsstandaard Organisatie van wondzorg in Nederland (NVDV/ NVVH / NVPC, 2018).
PDF aangemaakt op 02-05-2023 4/70
