Hoorcollege 1
Ecologische theorieën
Chicago School
Durkheim: Snelle sociale veranderingen gaan gepaard met een toename van criminaliteit door een
vermindering van sociale controle = een uitgangspunt van de universiteit van Chicago.
Focus van de onderzoekers in Chicago was het wijkniveau en niet de gehele samenleving. Kenmerken
van de wijk werden onderzocht en gerelateerd aan de criminaliteit die daar voorkwam.
Gemeenschappen van mensen kunnen op eenzelfde manier als de relaties tussen planten en dieren,
onderling en in relatie tot hun natuurlijke omgeving, worden bestudeerd.
Het werk van de Chicago School is het bekendst geworden door haar etnografisch onderzoek ->
interviews en participerende observatie om het dagelijks leven in de verschillende wijken nauwgezet
vast te leggen.
Kern van de theorie van de Chicago School van stadsontwikkeling:
Een stad groeit volgens een serie van concentrische cirkels/zones die elk hun eigen sociale en
culturele karakteristieken hebben. De groei gebeurt volgens een organisch mechanisme.
Nieuwkomers kunnen dominant worden in een bepaalde buurt en eerder gevestigde
bewoners verdrijven. Er kan ook een (tijdelijk) evenwicht ontstaan. De groei kan
schoksgewijs, of geleidelijk en gladjes verlopen, en er zijn allerlei verbindingen tussen de
verschillende zones.
Park legde de grondslag voor de
stadsetnografie van de Chicago
School.
Burgess werkte de benadering uit
in een groeimodel voor de stad
volgens concentrische cirkels.
In de overgangszone (zone II) kwam
volgens Burgess relatief veel deviant
gedrag voor in vergelijking met de andere
zones. De sociale problematiek was daar
ook significant hoger: criminaliteit,
prostitutie, kindersterfte, slechte
gezondheidsomstandigheden en armoede
waren de kenmerken van de wijken in deze
zone.
Shaw and McKay gebruikten de
bevindingen van Park en Burgess
en onderzochten de ecologische patronen van jeugdcriminaliteit. Het onderzoek ondersteunde de
,theorie van Burgess en zij stelden dat de hoge criminaliteitscijfers in de overgangszone het gevolg
waren van ‘sociale ontwrichting’ in die delen in de stad. Kenmerken van de sociale ontwrichting
waren armoede, grote mate van mobiliteit en raciale heterogeniteit. Ook introduceerde SM het idee
van ‘culturele transmissie’ = waarden, waaronder criminele waarden, werden doorgegeven van
generatie op generatie en door dat proces kregen bepaalde wijken het karakter van een criminele
wijk, ondanks het regelmatige wisselen van bewoners. Volgens SM was de invloed van de cultuur van
de van grotere invloed op het al dan niet crimineel worden van jongeren dan bijvoorbeeld afkomst,
ras of de tijd dat men als immigrant in Amerika woonde.
Belangrijke punten van kritiek:
o Overdracht van criminele waarden, maar waar komen die vandaan?
o Idee ‘natuurlijke groei’ negeert politieke en economische invloeden
o Onkritisch gebruik van officiële statistieken
o Slechts gedeeltelijke verklaring
o Vaagheid van concepten en tautologische redeneringen (wat is het verschil tussen
sociale desorganisatie en criminaliteit?)
o Meer methodologie dan theorie
Defensible space
Deze studie richt zich op het verminderen van gelegenheid tot criminaliteit door het ingrijpen in de
fysieke omgeving. Newman legde een groot deel van de schuld voor de hoge misdaadcijfers in
flatwijken, bij hun fysieke ontwerp en vormgeving. Newman onderscheidt vier verschillende
designelementen die de ontwikkeling van sociale controle bevorderen en dientengevolge
criminaliteit verminderen:
o Territorialiteit - Met behulp van echte of symbolische middelen wordt de residentiële
omgeving onderverdeeld in zones die beheersbaar zijn voor de bewoners om ze aan te
moedigen hun gebied te beschermen. Een centraal punt hier is de overgang van persoonlijke
ruimte (gemakkelijk beheersbaar) naar openbare ruimte (moeilijk te beheersen).
o Zichtbaarheid/ natuurlijk toezicht - Het ontwerp moet zodanig zijn vormgegeven dat het
toezicht op de territoriale ruimte gemakkelijk is uit te oefenen en bewoners ook worden
uitgenodigd om zelf toezicht uit te oefenen.
o Safe Imago - Het ontwerp moet zodanig zijn dat de suggestie van kwetsbaarheid wordt
vermeden en de inwoners niet worden gestigmatiseerd.
o Een beschermd milieu - De veiligheid van aangrenzende gebieden wordt deels bepaald door
de geografisch strategische ligging van intensief gebruikte gemeenschappelijke faciliteiten
Kritiek:
o Weinig empirische steun
o Moeilijk om te evalueren vanwege een maatregelenmix
o Newman zou geen rekening houden met de natuurlijke ontwikkeling van een wijk,
het huisvestingbeleid en het toezichtbeleid van de politie.
, Broken Windows
Kelling en Wilson: ‘Broken windows - The police and neighbourhood safety’.
De Broken Windows theorie gaat ervan uit dat verloedering en overlast in een buurt
uitnodigen tot deviant gedrag en uiteindelijk kunnen leiden tot ernstige vormen van
criminaliteit.
Volgens Kelling en Wilson gaan ook normaal gezagsgetrouwe burgers over tot vandalisme en erger
als de omgeving daartoe uitnodigt. Zichtbare signalen van wanorde en rommel creëren meer
wanorde en leiden mogelijk tot meer serieuze criminaliteit.
Beleidsimplicatie:
o ‘Broken Windows’ snel opruimen/herstellen om te voorkomen dat de rotzooi steeds
groter wordt.
o Probleemgebonden politiezorg of gebiedgebonden politiezorg.
Kritiek:
o Tekort aan duidelijke empirische ondersteuning
Collective Efficacy
Collective efficacy is defined as the process of activating or converting social ties among
neighbourhood residents in order to achieve collective goals, such as public order or the
control of crime.
Empirically, collective efficacy has been represented as a combined measure of shared expectations
for social control and social cohesion and trust among neighbourhood residents. The theory of
collective efficacy helps explain one of the most robust findings in criminological research, that crime
is non-randomly distributed across geographic space. Collective efficacy also explains why
neighbourhood characteristics such as concentrated poverty and high levels of residential turnover
are positively related to crime.
Collective efficacy theory is rooted in the social disorganization tradition (Shaw and McKay) in
sociology and criminology.
Jeffrey Morenoff, Sampson, and Raudenbush argue that researchers must move beyond a reliance
on social capital and density of ties when examining the determinants of crime. To move beyond
social capital and strong ties and associations, Sampson conceptualize collective efficacy as a
mechanism through which social capital confers benefits on neighbourhoods. Collective efficacy is
the process of activating or converting social ties among neighbourhood residents in order to
achieve collective goals, such as public order or the control of crime. This formulation relies on trust
and a shared willingness to actively engage in social control as key dimensions explaining crime. In
other words, when neighbours have mutual trust for each other, this facilitates social control but
does not guarantee it.
Ecologische theorieën
Chicago School
Durkheim: Snelle sociale veranderingen gaan gepaard met een toename van criminaliteit door een
vermindering van sociale controle = een uitgangspunt van de universiteit van Chicago.
Focus van de onderzoekers in Chicago was het wijkniveau en niet de gehele samenleving. Kenmerken
van de wijk werden onderzocht en gerelateerd aan de criminaliteit die daar voorkwam.
Gemeenschappen van mensen kunnen op eenzelfde manier als de relaties tussen planten en dieren,
onderling en in relatie tot hun natuurlijke omgeving, worden bestudeerd.
Het werk van de Chicago School is het bekendst geworden door haar etnografisch onderzoek ->
interviews en participerende observatie om het dagelijks leven in de verschillende wijken nauwgezet
vast te leggen.
Kern van de theorie van de Chicago School van stadsontwikkeling:
Een stad groeit volgens een serie van concentrische cirkels/zones die elk hun eigen sociale en
culturele karakteristieken hebben. De groei gebeurt volgens een organisch mechanisme.
Nieuwkomers kunnen dominant worden in een bepaalde buurt en eerder gevestigde
bewoners verdrijven. Er kan ook een (tijdelijk) evenwicht ontstaan. De groei kan
schoksgewijs, of geleidelijk en gladjes verlopen, en er zijn allerlei verbindingen tussen de
verschillende zones.
Park legde de grondslag voor de
stadsetnografie van de Chicago
School.
Burgess werkte de benadering uit
in een groeimodel voor de stad
volgens concentrische cirkels.
In de overgangszone (zone II) kwam
volgens Burgess relatief veel deviant
gedrag voor in vergelijking met de andere
zones. De sociale problematiek was daar
ook significant hoger: criminaliteit,
prostitutie, kindersterfte, slechte
gezondheidsomstandigheden en armoede
waren de kenmerken van de wijken in deze
zone.
Shaw and McKay gebruikten de
bevindingen van Park en Burgess
en onderzochten de ecologische patronen van jeugdcriminaliteit. Het onderzoek ondersteunde de
,theorie van Burgess en zij stelden dat de hoge criminaliteitscijfers in de overgangszone het gevolg
waren van ‘sociale ontwrichting’ in die delen in de stad. Kenmerken van de sociale ontwrichting
waren armoede, grote mate van mobiliteit en raciale heterogeniteit. Ook introduceerde SM het idee
van ‘culturele transmissie’ = waarden, waaronder criminele waarden, werden doorgegeven van
generatie op generatie en door dat proces kregen bepaalde wijken het karakter van een criminele
wijk, ondanks het regelmatige wisselen van bewoners. Volgens SM was de invloed van de cultuur van
de van grotere invloed op het al dan niet crimineel worden van jongeren dan bijvoorbeeld afkomst,
ras of de tijd dat men als immigrant in Amerika woonde.
Belangrijke punten van kritiek:
o Overdracht van criminele waarden, maar waar komen die vandaan?
o Idee ‘natuurlijke groei’ negeert politieke en economische invloeden
o Onkritisch gebruik van officiële statistieken
o Slechts gedeeltelijke verklaring
o Vaagheid van concepten en tautologische redeneringen (wat is het verschil tussen
sociale desorganisatie en criminaliteit?)
o Meer methodologie dan theorie
Defensible space
Deze studie richt zich op het verminderen van gelegenheid tot criminaliteit door het ingrijpen in de
fysieke omgeving. Newman legde een groot deel van de schuld voor de hoge misdaadcijfers in
flatwijken, bij hun fysieke ontwerp en vormgeving. Newman onderscheidt vier verschillende
designelementen die de ontwikkeling van sociale controle bevorderen en dientengevolge
criminaliteit verminderen:
o Territorialiteit - Met behulp van echte of symbolische middelen wordt de residentiële
omgeving onderverdeeld in zones die beheersbaar zijn voor de bewoners om ze aan te
moedigen hun gebied te beschermen. Een centraal punt hier is de overgang van persoonlijke
ruimte (gemakkelijk beheersbaar) naar openbare ruimte (moeilijk te beheersen).
o Zichtbaarheid/ natuurlijk toezicht - Het ontwerp moet zodanig zijn vormgegeven dat het
toezicht op de territoriale ruimte gemakkelijk is uit te oefenen en bewoners ook worden
uitgenodigd om zelf toezicht uit te oefenen.
o Safe Imago - Het ontwerp moet zodanig zijn dat de suggestie van kwetsbaarheid wordt
vermeden en de inwoners niet worden gestigmatiseerd.
o Een beschermd milieu - De veiligheid van aangrenzende gebieden wordt deels bepaald door
de geografisch strategische ligging van intensief gebruikte gemeenschappelijke faciliteiten
Kritiek:
o Weinig empirische steun
o Moeilijk om te evalueren vanwege een maatregelenmix
o Newman zou geen rekening houden met de natuurlijke ontwikkeling van een wijk,
het huisvestingbeleid en het toezichtbeleid van de politie.
, Broken Windows
Kelling en Wilson: ‘Broken windows - The police and neighbourhood safety’.
De Broken Windows theorie gaat ervan uit dat verloedering en overlast in een buurt
uitnodigen tot deviant gedrag en uiteindelijk kunnen leiden tot ernstige vormen van
criminaliteit.
Volgens Kelling en Wilson gaan ook normaal gezagsgetrouwe burgers over tot vandalisme en erger
als de omgeving daartoe uitnodigt. Zichtbare signalen van wanorde en rommel creëren meer
wanorde en leiden mogelijk tot meer serieuze criminaliteit.
Beleidsimplicatie:
o ‘Broken Windows’ snel opruimen/herstellen om te voorkomen dat de rotzooi steeds
groter wordt.
o Probleemgebonden politiezorg of gebiedgebonden politiezorg.
Kritiek:
o Tekort aan duidelijke empirische ondersteuning
Collective Efficacy
Collective efficacy is defined as the process of activating or converting social ties among
neighbourhood residents in order to achieve collective goals, such as public order or the
control of crime.
Empirically, collective efficacy has been represented as a combined measure of shared expectations
for social control and social cohesion and trust among neighbourhood residents. The theory of
collective efficacy helps explain one of the most robust findings in criminological research, that crime
is non-randomly distributed across geographic space. Collective efficacy also explains why
neighbourhood characteristics such as concentrated poverty and high levels of residential turnover
are positively related to crime.
Collective efficacy theory is rooted in the social disorganization tradition (Shaw and McKay) in
sociology and criminology.
Jeffrey Morenoff, Sampson, and Raudenbush argue that researchers must move beyond a reliance
on social capital and density of ties when examining the determinants of crime. To move beyond
social capital and strong ties and associations, Sampson conceptualize collective efficacy as a
mechanism through which social capital confers benefits on neighbourhoods. Collective efficacy is
the process of activating or converting social ties among neighbourhood residents in order to
achieve collective goals, such as public order or the control of crime. This formulation relies on trust
and a shared willingness to actively engage in social control as key dimensions explaining crime. In
other words, when neighbours have mutual trust for each other, this facilitates social control but
does not guarantee it.
