Temperament Van het Jonge Kind en de Kwaliteit van de Hechtingsrelatie: De Invloed
Van Self-Efficacy
Vrije Universiteit van Amsterdam
Studentnummer:
Begeleider:
Eerste beoordelaar:
Tweede beoordelaar:
Masterthese Orthopedagogiek
21-07-2022
Vrije Universiteit Amsterdam
Faculteit der Gedrags- en Bewegingswetenschappen
Afdeling Pedagogische- en Onderwijswetenschappen
, Abstract
De hechtingsrelatie tussen het jonge kind en zijn ouders is een belangrijke relatie voor de
ontwikkeling van het kind. Het temperament van het kind kan invloed hebben op deze relatie,
wat mogelijk wordt versterkt door de self-efficacy van de ouder. Om een veilige
hechtingsrelatie te bevorderen is het belangrijk ouders die dit nodig hebben te ondersteunen
bij het aangaan van de hechtingsrelatie. Om ouders zo goed mogelijk hierbij te kunnen
ondersteunen is het van belang om te onderzoeken of de self-efficacy van de ouder invloed
heeft op de relatie tussen het temperament van het kind en de hechtingsrelatie tussen ouder
en kind. De verwachting is dat de self-efficacy een negatieve invloed heeft op het verband
tussen temperament en hechting. Dat wil zeggen dat een hogere mate van self-efficacy in
verband zou staan met een verminderde invloed van het temperament op de hechting. Een
steekproef van N = 202 moeders en hun eerstgeboren kind is getrokken uit een longitudinaal
onderzoek naar ouderschap, opvoeding en ontwikkeling. Tijdens het onderzoek zijn
vragenlijsten afgenomen om het temperament van het kind en de self-efficacy van de
moeder te meten. Daarnaast heeft een onderzoek naar hechting plaatsgevonden in een
speciale onderzoeksruimte. De resultaten zijn geanalyseerd aan de hand van een
meervoudige logistische regressieanalyse in het programma SPSS. Uit de analyse is
gebleken dat het temperament positief correleert met de ambivalente
gehechtheidsclassificatie en negatief correleert met de vermijdende
gehechtheidsclassificatie. Daarnaast is gebleken dat een hogere mate van self-efficacy een
negatief effect heeft op de relatie tussen temperament en hechting. Dat wil zeggen dat het
temperament van het kind minder invloed heeft op de hechting wanneer de ouder een
hogere mate van self-efficacy heeft. Deze bevindingen benadrukken het belang van vroege
interventies bij moeders met een lage mate van self-efficacy. Een mogelijk vervolgonderzoek
zou zich kunnen richten op vaders en hun kinderen om de doelgroep te verbreden en beide
ouders effectief te kunnen ondersteunen.
Sleutelwoorden: temperament, hechting, self-efficacy, relatie, ontwikkeling
, The parent-child attachment is an important relationship for the child's development. Child
temperament can affect this relationship, which may be enhanced by parental self-efficacy.
In order to promote a secure attachment relationship, it is important to support parents in
growing the parent-child attachment. To to be able to support parents as well as possible, it‘s
important to research whether parental self-efficacy influences the effect of child
temperament on the parental-child attachment.
Self-efficacy is expected to have a negative impact on the relationship between child
temperament and parental-child attachment. A sample of N = 202 mothers and their firstborn
children was drawn from a longitudinal study of parenting, upbringing and development.
During the current study, questionnaires were taken to measure child temperament and
parental self-efficacy. In addition, attachment was measured during a research in an
examination room. The results were analyzed using a multiple logistic regression analysis in
SPSS. The analysis found that child temperament correlates positively with the resistant
attachment classification and negatively with the avoidant attachment classification. In
addition, it has been shown that a higher degree of parental self-efficacy has a negative
effect on the correlations between child temperament and attachment. This indicates that
child-temperament has less influence on the parent-child attachment when parents have a
higher level of self-efficacy. These findings highlight the importance of early interventions in
mothers with low levels of self-efficacy. A possible follow-up study could focus on fathers and
their children in order to broaden the target group and effectively support both parents.
Keywords: temperament, attachment, self-efficacy, relationship, development
Van Self-Efficacy
Vrije Universiteit van Amsterdam
Studentnummer:
Begeleider:
Eerste beoordelaar:
Tweede beoordelaar:
Masterthese Orthopedagogiek
21-07-2022
Vrije Universiteit Amsterdam
Faculteit der Gedrags- en Bewegingswetenschappen
Afdeling Pedagogische- en Onderwijswetenschappen
, Abstract
De hechtingsrelatie tussen het jonge kind en zijn ouders is een belangrijke relatie voor de
ontwikkeling van het kind. Het temperament van het kind kan invloed hebben op deze relatie,
wat mogelijk wordt versterkt door de self-efficacy van de ouder. Om een veilige
hechtingsrelatie te bevorderen is het belangrijk ouders die dit nodig hebben te ondersteunen
bij het aangaan van de hechtingsrelatie. Om ouders zo goed mogelijk hierbij te kunnen
ondersteunen is het van belang om te onderzoeken of de self-efficacy van de ouder invloed
heeft op de relatie tussen het temperament van het kind en de hechtingsrelatie tussen ouder
en kind. De verwachting is dat de self-efficacy een negatieve invloed heeft op het verband
tussen temperament en hechting. Dat wil zeggen dat een hogere mate van self-efficacy in
verband zou staan met een verminderde invloed van het temperament op de hechting. Een
steekproef van N = 202 moeders en hun eerstgeboren kind is getrokken uit een longitudinaal
onderzoek naar ouderschap, opvoeding en ontwikkeling. Tijdens het onderzoek zijn
vragenlijsten afgenomen om het temperament van het kind en de self-efficacy van de
moeder te meten. Daarnaast heeft een onderzoek naar hechting plaatsgevonden in een
speciale onderzoeksruimte. De resultaten zijn geanalyseerd aan de hand van een
meervoudige logistische regressieanalyse in het programma SPSS. Uit de analyse is
gebleken dat het temperament positief correleert met de ambivalente
gehechtheidsclassificatie en negatief correleert met de vermijdende
gehechtheidsclassificatie. Daarnaast is gebleken dat een hogere mate van self-efficacy een
negatief effect heeft op de relatie tussen temperament en hechting. Dat wil zeggen dat het
temperament van het kind minder invloed heeft op de hechting wanneer de ouder een
hogere mate van self-efficacy heeft. Deze bevindingen benadrukken het belang van vroege
interventies bij moeders met een lage mate van self-efficacy. Een mogelijk vervolgonderzoek
zou zich kunnen richten op vaders en hun kinderen om de doelgroep te verbreden en beide
ouders effectief te kunnen ondersteunen.
Sleutelwoorden: temperament, hechting, self-efficacy, relatie, ontwikkeling
, The parent-child attachment is an important relationship for the child's development. Child
temperament can affect this relationship, which may be enhanced by parental self-efficacy.
In order to promote a secure attachment relationship, it is important to support parents in
growing the parent-child attachment. To to be able to support parents as well as possible, it‘s
important to research whether parental self-efficacy influences the effect of child
temperament on the parental-child attachment.
Self-efficacy is expected to have a negative impact on the relationship between child
temperament and parental-child attachment. A sample of N = 202 mothers and their firstborn
children was drawn from a longitudinal study of parenting, upbringing and development.
During the current study, questionnaires were taken to measure child temperament and
parental self-efficacy. In addition, attachment was measured during a research in an
examination room. The results were analyzed using a multiple logistic regression analysis in
SPSS. The analysis found that child temperament correlates positively with the resistant
attachment classification and negatively with the avoidant attachment classification. In
addition, it has been shown that a higher degree of parental self-efficacy has a negative
effect on the correlations between child temperament and attachment. This indicates that
child-temperament has less influence on the parent-child attachment when parents have a
higher level of self-efficacy. These findings highlight the importance of early interventions in
mothers with low levels of self-efficacy. A possible follow-up study could focus on fathers and
their children in order to broaden the target group and effectively support both parents.
Keywords: temperament, attachment, self-efficacy, relationship, development
