Probleem 8
Stress
Stressors zijn ervaringen die stress vergroten. Zowel
psychische al fysieke stressoren produceren beide
ongeveer dezelfde patronen van lichamelijke
veranderingen. In 1950 beschreef Hans Selye het stress
response (of gewoon stress) als iets dat maakt dat
mensen en dieren zich aanpassen aan veranderingen
om zo beter te kunnen reageren op stressoren. Op de
langer termijn brengt dit echter veranderingen met zich
mee waaraan men zich niet meer aan kan passen.
Als stressoren zag hij elke verandering in iemand zijn
leven, dus niet alleen het ontslagen worden, maar ook
het krijgen van een promotie.
Hij zei dat bedreigingen naar het lichaam, waaronder
stress gevolgen zoals een verhoogde ademhaling,
snellere hartslag etc. een gegeneraliseerde stress
respons veroorzaken. Dit fenomeen noemde hij general
adaptation syndrome. De eerste fase noemde hij alarm:
de activiteit van het sympathetic nervous systeem
verhoogt, dit om het lichaam klaar te maken voor
noodgevallen. De tweede stage, resistance, het
sympathetic response neemt af, maar de adrenal cortex
scheidt cortisol en andere hormonen uit die het lichaam
in staat stellen om voor een lange periode alertheidop te
brengen, te vechten tegen infecties en om wonden te
helen. Na intense en langdurige stress gaat het lichaam
over tot fase 3: exhaustion. De persoon is moe omdat
het nervous system en het immuunsysteem niet langer de energie hebben om de verhoogde
responsen op te brengen.
Ook zei hij dat bij het stress response het anterior pituitary andrenal cortex system wordt
geactiveerd. De stressoren zouden er voor zorgen dat er adrenocorticotropic hormone
(ACTH) zou worden vrijgegeven vanuit de anterior pituitary en dat de ACTH de vrijlating van
glucocorticoids vanuit de adrenal cortex stimuleert. Deze laatste produceren veel van de
componenten van het stress response. Het meten van de circulerende levels glucocorticoids
in het lichaam is de meest gebruikte fysieke maat om stress te meten. Selye negeerde de
contributie van het sympathetic nervous system aan het stress response.
Het is echter zo dat stressors het sympathetic nervous system activeren waarbij de
hoeveelheden epinephrine en norepinephrine, die worden vrijgelaten door de adrenal
medulla, vergroten. Tegenwoordig worden door de meeste mensen, beide systemen erkent.
De kijk van Seyle dat alle stressoren, lichamelijk én geestelijk dezelfde fysieke processen
oproepen, één vast stress respons blijkt echter niet waar. Dit is te simpel gedacht. Ze zijn
namelijk complex, gevarieerd en per persoon en per situatie verschillend. Een andere kijk
komt van McEwen die zegt dat stress gebeurtenissen zijn die worden geïnterpreteerd als
bedreigend voor een individu en die psychologische en fysiologische responsen oproept.
In 1990 werd ontdekt dat kortstondige stres momenten fysieke reacties produceren die
deelnemen in reacties van het lichaam op ontstekingen. Kortstondige stress produceert een
vergroting van cytokines levels in het bloed; een groep peptide hormonen die worden
vrijgelaten dor vele cellen en deelnemen in verschillende fysieke en immunologische
responsen, waaronder ontsteking en koorts. Cytokines worden nu geclassificeerd als grote
stres hormonen, samen met de adrenal hormonen.
1
Stress
Stressors zijn ervaringen die stress vergroten. Zowel
psychische al fysieke stressoren produceren beide
ongeveer dezelfde patronen van lichamelijke
veranderingen. In 1950 beschreef Hans Selye het stress
response (of gewoon stress) als iets dat maakt dat
mensen en dieren zich aanpassen aan veranderingen
om zo beter te kunnen reageren op stressoren. Op de
langer termijn brengt dit echter veranderingen met zich
mee waaraan men zich niet meer aan kan passen.
Als stressoren zag hij elke verandering in iemand zijn
leven, dus niet alleen het ontslagen worden, maar ook
het krijgen van een promotie.
Hij zei dat bedreigingen naar het lichaam, waaronder
stress gevolgen zoals een verhoogde ademhaling,
snellere hartslag etc. een gegeneraliseerde stress
respons veroorzaken. Dit fenomeen noemde hij general
adaptation syndrome. De eerste fase noemde hij alarm:
de activiteit van het sympathetic nervous systeem
verhoogt, dit om het lichaam klaar te maken voor
noodgevallen. De tweede stage, resistance, het
sympathetic response neemt af, maar de adrenal cortex
scheidt cortisol en andere hormonen uit die het lichaam
in staat stellen om voor een lange periode alertheidop te
brengen, te vechten tegen infecties en om wonden te
helen. Na intense en langdurige stress gaat het lichaam
over tot fase 3: exhaustion. De persoon is moe omdat
het nervous system en het immuunsysteem niet langer de energie hebben om de verhoogde
responsen op te brengen.
Ook zei hij dat bij het stress response het anterior pituitary andrenal cortex system wordt
geactiveerd. De stressoren zouden er voor zorgen dat er adrenocorticotropic hormone
(ACTH) zou worden vrijgegeven vanuit de anterior pituitary en dat de ACTH de vrijlating van
glucocorticoids vanuit de adrenal cortex stimuleert. Deze laatste produceren veel van de
componenten van het stress response. Het meten van de circulerende levels glucocorticoids
in het lichaam is de meest gebruikte fysieke maat om stress te meten. Selye negeerde de
contributie van het sympathetic nervous system aan het stress response.
Het is echter zo dat stressors het sympathetic nervous system activeren waarbij de
hoeveelheden epinephrine en norepinephrine, die worden vrijgelaten door de adrenal
medulla, vergroten. Tegenwoordig worden door de meeste mensen, beide systemen erkent.
De kijk van Seyle dat alle stressoren, lichamelijk én geestelijk dezelfde fysieke processen
oproepen, één vast stress respons blijkt echter niet waar. Dit is te simpel gedacht. Ze zijn
namelijk complex, gevarieerd en per persoon en per situatie verschillend. Een andere kijk
komt van McEwen die zegt dat stress gebeurtenissen zijn die worden geïnterpreteerd als
bedreigend voor een individu en die psychologische en fysiologische responsen oproept.
In 1990 werd ontdekt dat kortstondige stres momenten fysieke reacties produceren die
deelnemen in reacties van het lichaam op ontstekingen. Kortstondige stress produceert een
vergroting van cytokines levels in het bloed; een groep peptide hormonen die worden
vrijgelaten dor vele cellen en deelnemen in verschillende fysieke en immunologische
responsen, waaronder ontsteking en koorts. Cytokines worden nu geclassificeerd als grote
stres hormonen, samen met de adrenal hormonen.
1
