, Samenvatting
Na enkele uitleg in het voorwoord over hoe het boek Het Achterhuis tot stand is gekomen, lees je de
eerste entree en zin van Anne zelf: ze begint met schrijven in haar dagboek op haar verjaardag, want
ze heeft hem toen gekregen. Anne begint met het schrijven van brieven aan Kitty, zo noemt ze haar
dagboek. De eerste bladzijden gaan over het leven op school, vriendinnen en jongens. Al vrij snel,
namelijk op 8 juli 1942, lees je over het begin van het onderduiken van de familie Frank. Anne
beschrijft hoe de voorbereidingen worden getroffen, waar ze schuilen, wie de familie helpt en hoe
hun nieuwe onderkomen wordt ingericht. Een paar dagen later voegt de familie Van Daan zich bij
hen. Hierna schrijft Anne voornamelijk over de ergernissen die zij heeft wat betreft de mensen in
huis: moeder en Margot begrijpen haar niet, Peter is erg lui en mevrouw Van Daan zeurt enorm over
Anne’s opvoeding. In sommige passages is al te lezen hoe angstig Anne eigenlijk is, want ze moeten
altijd stil zijn en de bel roept veel schrik op. In november komt mijnheer Dussel bij hen schuilen,
hierdoor deelt Anne nu met hem een kamer in plaats van met Margot. Het wordt al snel duidelijk dat
Anne niet met hem op kan schieten. Mijnheer Dussel houdt zich ook niet goed aan de regels die zijn
opgesteld in het Achterhuis, dit leidt tot vele irritaties.
Nadat de laatste onderduiker zich bij hun groep heeft aangesloten, beschrijft Anne de vele conflicten
in het Achterhuis. Niemand kan echt goed met elkaar opschieten, ook niet personen binnen één
familie. Anne is hiervan vaak de dupe, blijkt uit haar dagboekbrieven, aangezien zij niets goed kan
doen in de ogen van andere mensen. Alleen haar vader komt nog wel eens voor haar op. Omdat
Anne niet naar buiten mag en niet bepaald goed kan opschieten met haar gezelschap in het
Achterhuis, stort zij zich op haar leren. Hierbij gaat het om Engels, steno, geschiedenis en meer. Dit
blijft zij gedurende haar gehele verblijf in het Achterhuis doen. Naast deze alledaagse
gebeurtenissen, beschrijft Anne hoe het er met de oorlog voor staat en wat zij ervan meekrijgen als
onderduikers. Dat niet alleen, er worden ook meerdere inbraken en bombardementen beschreven,
met de angst die hierbij komt kijken. Anne schrijft ook regelmatig over hoe goed ze het eigenlijk
hebben als onderduikers tegenover de Joden die wel zijn opgepakt en afgevoerd naar
concentratiekampen. ’S Avonds luisteren ze altijd met zijn allen naar de radio naar het verloop van
de oorlog.
Doordat Anne in een oorlog leeft en schuilen moet, is ze gedwongen om snel op te groeien.
Halverwege het boek blijkt dan ook dat ze in de puberteit terecht is gekomen. Er is namelijk een
omslag: de conflicten in het Achterhuis, zowel die van anderen als die van haarzelf, worden meer op
de achtergrond en in een nieuwe licht geplaatst. Anne begint lichamelijke en psychische
veranderingen te ondergaan. Zo voelt zij zich ook ineens aangetrokken tot Peter, die twee jaar ouder
is dan zij. Ze zoekt veel toenaderingen en droomt over hem. Wanneer hij de genegenheid eindelijk
met haar deelt, vindt zij dit erg prettig. Echter, na een tijdje ontdekt ze dat het toch niet helemaal
juist is. In dezelfde periode wordt duidelijk dat Anne beter met haar zus Margot op kan schieten, ze
communiceren meer, maar delen nog steeds geen diepste geheimen met elkaar. Ook de band met
haar vader veranderd, want zij heeft nu het idee dat hij haar juist niet begrijpt. De band met de
overige onderduikers blijft voornamelijk hetzelfde, het wordt enkel minder beschreven als voorheen.
Over de helpers worden gebeurtenissen beschreven in het dagboek die Anne wat aan gaan wat
betreft ziekte e.d. omwille het feit dat zij dan niet langs kunnen komen, maar er wordt niet diep op
deze personen in gegaan.
Na enkele uitleg in het voorwoord over hoe het boek Het Achterhuis tot stand is gekomen, lees je de
eerste entree en zin van Anne zelf: ze begint met schrijven in haar dagboek op haar verjaardag, want
ze heeft hem toen gekregen. Anne begint met het schrijven van brieven aan Kitty, zo noemt ze haar
dagboek. De eerste bladzijden gaan over het leven op school, vriendinnen en jongens. Al vrij snel,
namelijk op 8 juli 1942, lees je over het begin van het onderduiken van de familie Frank. Anne
beschrijft hoe de voorbereidingen worden getroffen, waar ze schuilen, wie de familie helpt en hoe
hun nieuwe onderkomen wordt ingericht. Een paar dagen later voegt de familie Van Daan zich bij
hen. Hierna schrijft Anne voornamelijk over de ergernissen die zij heeft wat betreft de mensen in
huis: moeder en Margot begrijpen haar niet, Peter is erg lui en mevrouw Van Daan zeurt enorm over
Anne’s opvoeding. In sommige passages is al te lezen hoe angstig Anne eigenlijk is, want ze moeten
altijd stil zijn en de bel roept veel schrik op. In november komt mijnheer Dussel bij hen schuilen,
hierdoor deelt Anne nu met hem een kamer in plaats van met Margot. Het wordt al snel duidelijk dat
Anne niet met hem op kan schieten. Mijnheer Dussel houdt zich ook niet goed aan de regels die zijn
opgesteld in het Achterhuis, dit leidt tot vele irritaties.
Nadat de laatste onderduiker zich bij hun groep heeft aangesloten, beschrijft Anne de vele conflicten
in het Achterhuis. Niemand kan echt goed met elkaar opschieten, ook niet personen binnen één
familie. Anne is hiervan vaak de dupe, blijkt uit haar dagboekbrieven, aangezien zij niets goed kan
doen in de ogen van andere mensen. Alleen haar vader komt nog wel eens voor haar op. Omdat
Anne niet naar buiten mag en niet bepaald goed kan opschieten met haar gezelschap in het
Achterhuis, stort zij zich op haar leren. Hierbij gaat het om Engels, steno, geschiedenis en meer. Dit
blijft zij gedurende haar gehele verblijf in het Achterhuis doen. Naast deze alledaagse
gebeurtenissen, beschrijft Anne hoe het er met de oorlog voor staat en wat zij ervan meekrijgen als
onderduikers. Dat niet alleen, er worden ook meerdere inbraken en bombardementen beschreven,
met de angst die hierbij komt kijken. Anne schrijft ook regelmatig over hoe goed ze het eigenlijk
hebben als onderduikers tegenover de Joden die wel zijn opgepakt en afgevoerd naar
concentratiekampen. ’S Avonds luisteren ze altijd met zijn allen naar de radio naar het verloop van
de oorlog.
Doordat Anne in een oorlog leeft en schuilen moet, is ze gedwongen om snel op te groeien.
Halverwege het boek blijkt dan ook dat ze in de puberteit terecht is gekomen. Er is namelijk een
omslag: de conflicten in het Achterhuis, zowel die van anderen als die van haarzelf, worden meer op
de achtergrond en in een nieuwe licht geplaatst. Anne begint lichamelijke en psychische
veranderingen te ondergaan. Zo voelt zij zich ook ineens aangetrokken tot Peter, die twee jaar ouder
is dan zij. Ze zoekt veel toenaderingen en droomt over hem. Wanneer hij de genegenheid eindelijk
met haar deelt, vindt zij dit erg prettig. Echter, na een tijdje ontdekt ze dat het toch niet helemaal
juist is. In dezelfde periode wordt duidelijk dat Anne beter met haar zus Margot op kan schieten, ze
communiceren meer, maar delen nog steeds geen diepste geheimen met elkaar. Ook de band met
haar vader veranderd, want zij heeft nu het idee dat hij haar juist niet begrijpt. De band met de
overige onderduikers blijft voornamelijk hetzelfde, het wordt enkel minder beschreven als voorheen.
Over de helpers worden gebeurtenissen beschreven in het dagboek die Anne wat aan gaan wat
betreft ziekte e.d. omwille het feit dat zij dan niet langs kunnen komen, maar er wordt niet diep op
deze personen in gegaan.
