Jurisprudentie
Week 1 – Contractuele verbintenissen
HR 13 mei 1966, NJ 1967/3 (Alnati)
HR 12 januari 1979, NJ 1980/526 (Surinaams deviezenrecht)
HR 25 september 1992, NJ 1992/750 (Balenpers)
HvJ EG 6 oktober 2009, C-133/08, NJ 2010, 168 (ICF/Balkenende)
HvJ EU 8 juli 2016, C-191/15, EU:C:2016:612 (VKI/Amazon) --> ook voor week 2
HvJ EU 18 oktober 2016, C-135/15, ECLI:EU:C:2016:774 (Nikiforidis)
HvJ EU 3 oktober 2019, C-272/18, JOR 2020/34 (VKI/TVP) m.nt. T.A.G. Bens
HvJ EU VKI/Amazon
1), Verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake
het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) en verordening (EG) nr.
864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van
toepassing is op niet-contractuele verbintenissen („Rome II”), moeten aldus worden uitgelegd dat
het recht dat van toepassing is op een verbodsactie in de zin van richtlijn 2009/22/EG van het
Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende het doen staken van inbreuken in het
raam van de bescherming van de consumentenbelangen, die is gericht tegen het gebruik van
beweerdelijk ongeoorloofde contractuele bedingen door een in een lidstaat gevestigde
onderneming die via elektronische handel overeenkomsten sluit met in andere lidstaten – en met
name de lidstaat van de rechter – woonachtige consumenten, onverminderd artikel 1, lid 3, van elk
van die verordeningen moet worden vastgesteld overeenkomstig artikel 6, lid 1, van verordening nr.
864/2007, terwijl het recht dat van toepassing is op de beoordeling van een gegeven contractueel
beding altijd moet worden bepaald met toepassing van verordening nr. 593/2008, ongeacht of deze
beoordeling wordt verricht in het kader van een individuele of een collectieve vordering.
2), Artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke
bedingen in consumentenovereenkomsten, moet aldus worden uitgelegd dat een beding in de
algemene verkoopvoorwaarden van een verkoper waarover niet afzonderlijk is onderhandeld en
volgens hetwelk het recht van de lidstaat van de vestiging van deze verkoper de via elektronische
handel met een consument gesloten overeenkomst beheerst, oneerlijk is voor zover het deze
consument misleidt door bij hem de indruk te wekken dat enkel het recht van deze lidstaat op de
overeenkomst van toepassing is, zonder hem in te lichten over het feit dat hij eveneens op grond
van artikel 6, lid 2, van verordening nr. 593/2008 recht heeft op de bescherming die hij geniet op
grond van de dwingende bepalingen van het recht dat van toepassing zou zijn bij gebreke van dit
beding, waarbij het aan de nationale rechter is om dit in het licht van alle relevante omstandigheden
te verifiëren.
Week 1 – Contractuele verbintenissen
HR 13 mei 1966, NJ 1967/3 (Alnati)
HR 12 januari 1979, NJ 1980/526 (Surinaams deviezenrecht)
HR 25 september 1992, NJ 1992/750 (Balenpers)
HvJ EG 6 oktober 2009, C-133/08, NJ 2010, 168 (ICF/Balkenende)
HvJ EU 8 juli 2016, C-191/15, EU:C:2016:612 (VKI/Amazon) --> ook voor week 2
HvJ EU 18 oktober 2016, C-135/15, ECLI:EU:C:2016:774 (Nikiforidis)
HvJ EU 3 oktober 2019, C-272/18, JOR 2020/34 (VKI/TVP) m.nt. T.A.G. Bens
HvJ EU VKI/Amazon
1), Verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake
het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) en verordening (EG) nr.
864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van
toepassing is op niet-contractuele verbintenissen („Rome II”), moeten aldus worden uitgelegd dat
het recht dat van toepassing is op een verbodsactie in de zin van richtlijn 2009/22/EG van het
Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende het doen staken van inbreuken in het
raam van de bescherming van de consumentenbelangen, die is gericht tegen het gebruik van
beweerdelijk ongeoorloofde contractuele bedingen door een in een lidstaat gevestigde
onderneming die via elektronische handel overeenkomsten sluit met in andere lidstaten – en met
name de lidstaat van de rechter – woonachtige consumenten, onverminderd artikel 1, lid 3, van elk
van die verordeningen moet worden vastgesteld overeenkomstig artikel 6, lid 1, van verordening nr.
864/2007, terwijl het recht dat van toepassing is op de beoordeling van een gegeven contractueel
beding altijd moet worden bepaald met toepassing van verordening nr. 593/2008, ongeacht of deze
beoordeling wordt verricht in het kader van een individuele of een collectieve vordering.
2), Artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke
bedingen in consumentenovereenkomsten, moet aldus worden uitgelegd dat een beding in de
algemene verkoopvoorwaarden van een verkoper waarover niet afzonderlijk is onderhandeld en
volgens hetwelk het recht van de lidstaat van de vestiging van deze verkoper de via elektronische
handel met een consument gesloten overeenkomst beheerst, oneerlijk is voor zover het deze
consument misleidt door bij hem de indruk te wekken dat enkel het recht van deze lidstaat op de
overeenkomst van toepassing is, zonder hem in te lichten over het feit dat hij eveneens op grond
van artikel 6, lid 2, van verordening nr. 593/2008 recht heeft op de bescherming die hij geniet op
grond van de dwingende bepalingen van het recht dat van toepassing zou zijn bij gebreke van dit
beding, waarbij het aan de nationale rechter is om dit in het licht van alle relevante omstandigheden
te verifiëren.
