'De ruimte van Sokolov', een nagelbijtende psychologische roman
''De laatste keer dat hij Lev had gezien was aan het einde van de tweede week van de
onderzoekingen die volgden op de ramp met de Oktjabr, op 30 juni 1985'' (1). Het is een
nagelbijtend verhaal over vriendschap en verraad. Het boek heeft in de loop der jaren vele
lezers geraakt en wordt beschouwd als een klassieker in de Nederlandse literatuur.
Het verhaal trekt mij zeer en ik ben snel door het boek gevlogen. Dit concentreert zich op de
vriendschap tussen twee Russische joden. Al op de middelbare school hebben ze een band
met elkaar. Beiden zijn ze ruimtevaartdeskundige geworden, maar door een ongeluk zijn ze
hun baan kwijtgeraakt. De Ruimte van Sokolov is een roman geschreven door Leon de
Winter, die voor het eerst gepubliceerd is in het jaar 1992.
Het verhaal draait om Sasja Sokolov, een Russische straatveger in Tel Aviv en is getuige van
een moord in de Jemenitische wijk van Tel Aviv. Sokolov was een metallurgisch ingenieur in
de Sovjet-Unie en deed wetenschappelijk werk ten behoeve van de ruimtevaart. Na het
ongeluk met de Oktjabr is Sokolov steeds meer de grip op het leven verloren. Hij raakt
verslaafd aan de alcohol en op de momenten dat hij drinkt komt zijn persoonlijke crisis
omhoog. Hij weet niet wie hij is: is hij een jood? Is hij een nepjood? Of is hij toch een Rus?
Een treffende passage over de grip verliezen op de realiteit: 'Sokolov had een hele fles
achter de kiezen maar zijn lichaam gehoorzaamde zonder mankeren. Hij kleedde zich aan
nadat hij de deur op een kier had geopend en niemand op de overloop had aangetroffen
glipte hij naar buiten en haastte zich de trap af' (2).
Een van de krachtigste aspecten van het boek is de manier waarop De Winter de innerlijke
wereld van Sokolov beschrijft. Als een schrijver voor groot publiek, dat lak heeft aan
ingewikkelde vertelstructuren en andere literaire aanstellerij en dat een goed verhaal wil
lezen in een eenvoudige taal. Het is indrukwekkend hoe De Winter de lezer meesleept en
weet vast te houden met zijn scherpe observaties en dialogen. Zoals hij vaak doet, houdt De
Winter zijn kaarten dicht bij zijn borst en onthult hij beetje bij beetje wat er de hand is.
Doordat De Winter in het begin van het verhaal het probleem en het ongeluk vertelt, is de
lezer bereid om het boek snel af te lezen.
Het belangrijke thema in het boek is de vriendschap, tussen Sokolov en Lev. Alle
gebeurtenissen omtrent deze vriendschappen worden in het boek beschreven. Uiteindelijk
wil Lev van deze vriendschap een einde maken. Het is wel apart hoe deze vriendschap in het
boek zich vordert, want het ene moment zijn ze hele goede vrienden en het andere moment
zijn ze aartsvijanden van elkaar.
De structuur van het boek is erg opvallend, omdat het verhaal ondanks de vele flashbacks
chronologisch is verteld. Je leest vaak de gedachten van Sokolov over vroeger, maar dat zijn
''De laatste keer dat hij Lev had gezien was aan het einde van de tweede week van de
onderzoekingen die volgden op de ramp met de Oktjabr, op 30 juni 1985'' (1). Het is een
nagelbijtend verhaal over vriendschap en verraad. Het boek heeft in de loop der jaren vele
lezers geraakt en wordt beschouwd als een klassieker in de Nederlandse literatuur.
Het verhaal trekt mij zeer en ik ben snel door het boek gevlogen. Dit concentreert zich op de
vriendschap tussen twee Russische joden. Al op de middelbare school hebben ze een band
met elkaar. Beiden zijn ze ruimtevaartdeskundige geworden, maar door een ongeluk zijn ze
hun baan kwijtgeraakt. De Ruimte van Sokolov is een roman geschreven door Leon de
Winter, die voor het eerst gepubliceerd is in het jaar 1992.
Het verhaal draait om Sasja Sokolov, een Russische straatveger in Tel Aviv en is getuige van
een moord in de Jemenitische wijk van Tel Aviv. Sokolov was een metallurgisch ingenieur in
de Sovjet-Unie en deed wetenschappelijk werk ten behoeve van de ruimtevaart. Na het
ongeluk met de Oktjabr is Sokolov steeds meer de grip op het leven verloren. Hij raakt
verslaafd aan de alcohol en op de momenten dat hij drinkt komt zijn persoonlijke crisis
omhoog. Hij weet niet wie hij is: is hij een jood? Is hij een nepjood? Of is hij toch een Rus?
Een treffende passage over de grip verliezen op de realiteit: 'Sokolov had een hele fles
achter de kiezen maar zijn lichaam gehoorzaamde zonder mankeren. Hij kleedde zich aan
nadat hij de deur op een kier had geopend en niemand op de overloop had aangetroffen
glipte hij naar buiten en haastte zich de trap af' (2).
Een van de krachtigste aspecten van het boek is de manier waarop De Winter de innerlijke
wereld van Sokolov beschrijft. Als een schrijver voor groot publiek, dat lak heeft aan
ingewikkelde vertelstructuren en andere literaire aanstellerij en dat een goed verhaal wil
lezen in een eenvoudige taal. Het is indrukwekkend hoe De Winter de lezer meesleept en
weet vast te houden met zijn scherpe observaties en dialogen. Zoals hij vaak doet, houdt De
Winter zijn kaarten dicht bij zijn borst en onthult hij beetje bij beetje wat er de hand is.
Doordat De Winter in het begin van het verhaal het probleem en het ongeluk vertelt, is de
lezer bereid om het boek snel af te lezen.
Het belangrijke thema in het boek is de vriendschap, tussen Sokolov en Lev. Alle
gebeurtenissen omtrent deze vriendschappen worden in het boek beschreven. Uiteindelijk
wil Lev van deze vriendschap een einde maken. Het is wel apart hoe deze vriendschap in het
boek zich vordert, want het ene moment zijn ze hele goede vrienden en het andere moment
zijn ze aartsvijanden van elkaar.
De structuur van het boek is erg opvallend, omdat het verhaal ondanks de vele flashbacks
chronologisch is verteld. Je leest vaak de gedachten van Sokolov over vroeger, maar dat zijn
