Samenvatting literatuur STEM
JAAR 3
Artikel ‘spasmodische dysfonie’
Een spasmodische dysfonie wordt ook wel een centraal neurologisch bepaalde chronische
functiestoornis genoemd. Een vorm van een focale dystonie op laryngeaal niveau. Hierbij is
er een coördinatiestoornis in de adductor en abductorspieren van de stemplooien bij het
stemgeven.
Vormen focale dystonie
Belfarospasme
Torticollis
Oromandibulaire dysotnie (Meige syndroom)
Een spasmodische dysfonie heeft veel overeenkomsten met MTD (muscular tension
dysphonia). Bij SD is het gehele communicatieproces ernstig verstoord geraakt, daarom
wordt SD ook wel stemstotteren genoemd. Vaak scoren patiënten op een VHI hoog. Het
ontstaat meestal meer bij vrouwen dan bij mannen op een leeftijd tussen de 44 en 50 jaar.
Een focale dystonie is een stoornis die gezien wordt op het niveau van de basale ganglia. De
diagnose SD wordt gesteld door auditieve beoordeling.
Adductor spasmodische dysfonie (stemstotteren)
Meest voorkomend
Stemplooien gaan naar elkaar toe
Geforceerde, geknepen stemgeving met regelmatig blokkades, haperingen
Beperkt de vloeiendheid en de spraakverstaanbaarheid
Onregelmatig tremorcomponent
Spreken kost moeite
Stem klinkt schor, eerder zwak dan krachtig
Vaak hees wanneer de verkramping wegvalt
Af en toe glottal fry
Abductor spasmodische dysfonie
Minder vaak voor
Spasme bij stemloze medeklinkers
Tremor componenten
Verschilt van psychogene afonie
Laryngoscopie
Bij de adductor vorm van SD worden er artytenoïd-adductie en stemplooirigiditeit
geconstateerd als primair verschijnsel. Als secundair verschijnsel adductie van de valse
stemplooien en ventrodorsale compressie geobserveerd. Bij een zeldzame vorm betreft het
spasme de opening van de stemplooien. Het stemgeluid wordt meteen onderbroken en
eindigt met een f luistergeluid.
Akoestiek
Er zijn geen akoestische onderzoeksinstrumenten die kenmerkend zij voor SD.
JAAR 3
Artikel ‘spasmodische dysfonie’
Een spasmodische dysfonie wordt ook wel een centraal neurologisch bepaalde chronische
functiestoornis genoemd. Een vorm van een focale dystonie op laryngeaal niveau. Hierbij is
er een coördinatiestoornis in de adductor en abductorspieren van de stemplooien bij het
stemgeven.
Vormen focale dystonie
Belfarospasme
Torticollis
Oromandibulaire dysotnie (Meige syndroom)
Een spasmodische dysfonie heeft veel overeenkomsten met MTD (muscular tension
dysphonia). Bij SD is het gehele communicatieproces ernstig verstoord geraakt, daarom
wordt SD ook wel stemstotteren genoemd. Vaak scoren patiënten op een VHI hoog. Het
ontstaat meestal meer bij vrouwen dan bij mannen op een leeftijd tussen de 44 en 50 jaar.
Een focale dystonie is een stoornis die gezien wordt op het niveau van de basale ganglia. De
diagnose SD wordt gesteld door auditieve beoordeling.
Adductor spasmodische dysfonie (stemstotteren)
Meest voorkomend
Stemplooien gaan naar elkaar toe
Geforceerde, geknepen stemgeving met regelmatig blokkades, haperingen
Beperkt de vloeiendheid en de spraakverstaanbaarheid
Onregelmatig tremorcomponent
Spreken kost moeite
Stem klinkt schor, eerder zwak dan krachtig
Vaak hees wanneer de verkramping wegvalt
Af en toe glottal fry
Abductor spasmodische dysfonie
Minder vaak voor
Spasme bij stemloze medeklinkers
Tremor componenten
Verschilt van psychogene afonie
Laryngoscopie
Bij de adductor vorm van SD worden er artytenoïd-adductie en stemplooirigiditeit
geconstateerd als primair verschijnsel. Als secundair verschijnsel adductie van de valse
stemplooien en ventrodorsale compressie geobserveerd. Bij een zeldzame vorm betreft het
spasme de opening van de stemplooien. Het stemgeluid wordt meteen onderbroken en
eindigt met een f luistergeluid.
Akoestiek
Er zijn geen akoestische onderzoeksinstrumenten die kenmerkend zij voor SD.
