‘De greppel’, een meesterlijk geschreven psychologische thriller
Door Herman Koch
Als alles niet soepel verloopt, hoe kom je daar dan onderuit?
In De Greppel (2016), de nieuwe roman van Herman Koch, worden onstabiele situaties
zichtbaar. Dat zie je bij de hoofdpersoon gebeuren. Hij heeft een buitenlandse vrouw, die hij
in het geval van privacy 'Sylvia' noemt. Alles lijkt koek en ei, tot hij een probleem ziet
ontstaan. Het lijkt erop dat zijn vrouw flirt met een wethouder. Krampachtig probeert
Robert in elke gebeurtenis bewijs te zoeken voor deze affaire: 'Ik werd een undercoveragent
in mijn eigen huis. Van achter de krant bestudeerde ik mijn vrouw'. (1)
Het verhaal draait om Robert Walter, burgemeester van Amsterdam. Hij is getrouwd met
Sylvia en heeft een dochter genaamd Diana. Naarmate het verhaal zich vordert stapelen de
problemen zich op: Roberts ouders willen uit het leven stappen, een journaliste komt met
zeer belastende foto's en Robert lijkt meer en meer vast te zitten in zijn eigen
gedachtespinsels betreffende zijn vrouw. Daarbij trekt hij niet alleen zichzelf de greppel in,
maar neemt hij de lezer mee in zijn val.
Het verhaal is meeslepend en Koch weet de lezer vast te houden met zijn scherpe
observaties en dialogen. Zoals hij vaak doet, houdt Koch zijn kaarten dicht bij zijn borst on
onthult hij beetje bij beetje wat er aan de hand is. Het verhaal wordt verteld vanuit het
perspectief van Walter, wat de lezer een goed inzicht geeft in zijn gedachten en emoties.
Tegelijkertijd ontwricht Koch Roberts leven stapje voor stapje en heel secuur. Door de
scenische weergave van de gebeurtenissen ontneemt Koch je de kans weg te kunnen
glippen, te ontkomen aan de strop van het verhaal. Hij behoudt de spanning door keer op
keer af te wijken van het huidige verhaal en stapje voor stapje toe te werken naar de
dreigende ontknoping. Kleine zinnen tonen daarbij het naderende onheil. Geheel bewust zet
Koch de lezer regelmatig op een dwaalspoor:
Wanneer moest je ook alweer je rijbewijs verlengen? Vroeg ik – om iets te vragen, om in elk
geval niet te informeren naar details over zijn aanstaande vakantie. ‘In juni toch?’
‘Ach,’ zei hij, ‘dat doet er nu al helemaal niet meer toe.’
‘Nee, misschien niet.’ (2)
Een belangrijk thema in het boek is de angst, dat Roberts leven grotendeels beheerst. Angst
dat zijn vrouw een relatie heeft met een overige saaie man, de wethouder van milieu. Hij
ziet in alles een mogelijk bewijs daarvoor en ook als er geen enkel bewijs is, vindt hij dat
juist een bewijs dat hij gelijk heeft. Ook het moment wanneer zijn vierennegentigjarige
vader op de stoep staat en zegt dat: hij en zijn vrouw willen samen euthanasie plegen, word
de angst versterkt voor Robert.
Door Herman Koch
Als alles niet soepel verloopt, hoe kom je daar dan onderuit?
In De Greppel (2016), de nieuwe roman van Herman Koch, worden onstabiele situaties
zichtbaar. Dat zie je bij de hoofdpersoon gebeuren. Hij heeft een buitenlandse vrouw, die hij
in het geval van privacy 'Sylvia' noemt. Alles lijkt koek en ei, tot hij een probleem ziet
ontstaan. Het lijkt erop dat zijn vrouw flirt met een wethouder. Krampachtig probeert
Robert in elke gebeurtenis bewijs te zoeken voor deze affaire: 'Ik werd een undercoveragent
in mijn eigen huis. Van achter de krant bestudeerde ik mijn vrouw'. (1)
Het verhaal draait om Robert Walter, burgemeester van Amsterdam. Hij is getrouwd met
Sylvia en heeft een dochter genaamd Diana. Naarmate het verhaal zich vordert stapelen de
problemen zich op: Roberts ouders willen uit het leven stappen, een journaliste komt met
zeer belastende foto's en Robert lijkt meer en meer vast te zitten in zijn eigen
gedachtespinsels betreffende zijn vrouw. Daarbij trekt hij niet alleen zichzelf de greppel in,
maar neemt hij de lezer mee in zijn val.
Het verhaal is meeslepend en Koch weet de lezer vast te houden met zijn scherpe
observaties en dialogen. Zoals hij vaak doet, houdt Koch zijn kaarten dicht bij zijn borst on
onthult hij beetje bij beetje wat er aan de hand is. Het verhaal wordt verteld vanuit het
perspectief van Walter, wat de lezer een goed inzicht geeft in zijn gedachten en emoties.
Tegelijkertijd ontwricht Koch Roberts leven stapje voor stapje en heel secuur. Door de
scenische weergave van de gebeurtenissen ontneemt Koch je de kans weg te kunnen
glippen, te ontkomen aan de strop van het verhaal. Hij behoudt de spanning door keer op
keer af te wijken van het huidige verhaal en stapje voor stapje toe te werken naar de
dreigende ontknoping. Kleine zinnen tonen daarbij het naderende onheil. Geheel bewust zet
Koch de lezer regelmatig op een dwaalspoor:
Wanneer moest je ook alweer je rijbewijs verlengen? Vroeg ik – om iets te vragen, om in elk
geval niet te informeren naar details over zijn aanstaande vakantie. ‘In juni toch?’
‘Ach,’ zei hij, ‘dat doet er nu al helemaal niet meer toe.’
‘Nee, misschien niet.’ (2)
Een belangrijk thema in het boek is de angst, dat Roberts leven grotendeels beheerst. Angst
dat zijn vrouw een relatie heeft met een overige saaie man, de wethouder van milieu. Hij
ziet in alles een mogelijk bewijs daarvoor en ook als er geen enkel bewijs is, vindt hij dat
juist een bewijs dat hij gelijk heeft. Ook het moment wanneer zijn vierennegentigjarige
vader op de stoep staat en zegt dat: hij en zijn vrouw willen samen euthanasie plegen, word
de angst versterkt voor Robert.
