'Veertig', een hilarische en herkenbare roman
Door Kees van Kooten
Ouder worden we allemaal, maar als je dan eenmaal veertig ben, word je dan al gezien als oud?
''Veertig'' is een humoristische en tegelijkertijd melancholische roman geschreven door Kees van
Kooten en voor het eerst gepubliceerd in 1982. Het gaat over zijn veertigste verjaardag. In het boek
beschrijft Van Kooten op hilarische wijze de midlifecrisis van de hoofdpersoon en de twijfels die hij
heeft over zijn leven en carrière. Door de geestige anekdotes en observaties weet Van Kooten mij als
lezer te vermaken, maar tegelijkertijd schetst hij ook herkenbaar beeld van de zoektocht naar
zingeving en de angst voor het ouder worden. ''Veertig'' is een verfrissend boek dat een glimlach op
het gezicht van de lezer zal toveren en tegelijkertijd tot nadenken zal stemmen.
Het verhaal draait om de ik-figuur, een schrijver, die van zijn vrouw voor zijn veertigste verjaardag
een veertiendaags verblijf in een hotel te Gérardmer aangeboden, daar ongestoord een verhaal te
kunnen schrijven. Er komt weinig van schrijven terecht: het idee te moeten schrijven verlamt hem en
hij verzint allerlei smoesjes om er onderuit te komen. Het enige wat uit zijn schrijvershanden komt is
een melig artikeltje voor het Belgische blad 'Humo'. Verder is hij voortdurend bezig met allerlei
andere zaken. Later in het verhaal gebeurt er een ongeluk, waardoor hij zo snel mogelijk moet terug
keren naar huis.
Een van de krachten van het boek is de humor. Van Kooten weet op briljante wijzer grappige
situaties te schetsen en te beschrijven. Zo beschrijft hij bijvoorbeeld op humoristische wijze het
gevoel van de hoofdpersoon om zich heen te kijken en te beseffen dat hij ouder wordt:
'Via tien plasstops haal ik huis, waar het drie uur is. Ik maak Patience wakker en zeg dat ik
waarschijnlijk kanker heb. 'Kanker?' Vraagt ze slaperig. 'Prostaatkanker', zeg ik, dat had mijn opa
ook. Overdrijf niet altijd zo, gromt ze, daar ben je toch veel te jong voor, om het aan je prostaat te
hebben? Te jong? Je vergeet dat ik bijna veertig ben, schatje!' (1)
Een thema dat in het boek naar voren komt, is de relatie tussen ouders en kinderen. Kees van
Kooten beschrijft op een liefdevolle manier zijn relatie met zijn ouders en hoe hij zijn eigen kinderen
opvoedt. Hij beschrijft de kleine, alledaagse momenten die hij deelt met zijn kinderen en hoe hij
probeert om een goede vader te zijn. Dit thema wordt bijvoorbeeld duidelijk in het volgende citaat:
'Denk je wel een beetje aan de kinderen?'
'Ik denk juist aan de kinderen! Dan zitten die later tenminste niet met onverwerkte relatieproblemen
dat ze niet weten wie hun vader eigenlijk was of over bepaalde dingen dacht, hoe hij en zo' (2)
Dit citaat laat zien dat Kees van Kooten beseft hoe belangrijk het is om tijd door te brengen met zijn
kinderen en dat hij daar meer aandacht aan wil besteden.
De structuur in het boek is erg opvallend, omdat het boek drie verhalen bevat van ongelijke lengten;
het eerste verhaal heeft 58 bladzijden, het tweede telt 40 bladzijden, en het derde en laatste verhaal
heeft maar 17 bladzijden. Verder kent het boek geen hoofdstukverdeling en geen epiloog of proloog.
Door Kees van Kooten
Ouder worden we allemaal, maar als je dan eenmaal veertig ben, word je dan al gezien als oud?
''Veertig'' is een humoristische en tegelijkertijd melancholische roman geschreven door Kees van
Kooten en voor het eerst gepubliceerd in 1982. Het gaat over zijn veertigste verjaardag. In het boek
beschrijft Van Kooten op hilarische wijze de midlifecrisis van de hoofdpersoon en de twijfels die hij
heeft over zijn leven en carrière. Door de geestige anekdotes en observaties weet Van Kooten mij als
lezer te vermaken, maar tegelijkertijd schetst hij ook herkenbaar beeld van de zoektocht naar
zingeving en de angst voor het ouder worden. ''Veertig'' is een verfrissend boek dat een glimlach op
het gezicht van de lezer zal toveren en tegelijkertijd tot nadenken zal stemmen.
Het verhaal draait om de ik-figuur, een schrijver, die van zijn vrouw voor zijn veertigste verjaardag
een veertiendaags verblijf in een hotel te Gérardmer aangeboden, daar ongestoord een verhaal te
kunnen schrijven. Er komt weinig van schrijven terecht: het idee te moeten schrijven verlamt hem en
hij verzint allerlei smoesjes om er onderuit te komen. Het enige wat uit zijn schrijvershanden komt is
een melig artikeltje voor het Belgische blad 'Humo'. Verder is hij voortdurend bezig met allerlei
andere zaken. Later in het verhaal gebeurt er een ongeluk, waardoor hij zo snel mogelijk moet terug
keren naar huis.
Een van de krachten van het boek is de humor. Van Kooten weet op briljante wijzer grappige
situaties te schetsen en te beschrijven. Zo beschrijft hij bijvoorbeeld op humoristische wijze het
gevoel van de hoofdpersoon om zich heen te kijken en te beseffen dat hij ouder wordt:
'Via tien plasstops haal ik huis, waar het drie uur is. Ik maak Patience wakker en zeg dat ik
waarschijnlijk kanker heb. 'Kanker?' Vraagt ze slaperig. 'Prostaatkanker', zeg ik, dat had mijn opa
ook. Overdrijf niet altijd zo, gromt ze, daar ben je toch veel te jong voor, om het aan je prostaat te
hebben? Te jong? Je vergeet dat ik bijna veertig ben, schatje!' (1)
Een thema dat in het boek naar voren komt, is de relatie tussen ouders en kinderen. Kees van
Kooten beschrijft op een liefdevolle manier zijn relatie met zijn ouders en hoe hij zijn eigen kinderen
opvoedt. Hij beschrijft de kleine, alledaagse momenten die hij deelt met zijn kinderen en hoe hij
probeert om een goede vader te zijn. Dit thema wordt bijvoorbeeld duidelijk in het volgende citaat:
'Denk je wel een beetje aan de kinderen?'
'Ik denk juist aan de kinderen! Dan zitten die later tenminste niet met onverwerkte relatieproblemen
dat ze niet weten wie hun vader eigenlijk was of over bepaalde dingen dacht, hoe hij en zo' (2)
Dit citaat laat zien dat Kees van Kooten beseft hoe belangrijk het is om tijd door te brengen met zijn
kinderen en dat hij daar meer aandacht aan wil besteden.
De structuur in het boek is erg opvallend, omdat het boek drie verhalen bevat van ongelijke lengten;
het eerste verhaal heeft 58 bladzijden, het tweede telt 40 bladzijden, en het derde en laatste verhaal
heeft maar 17 bladzijden. Verder kent het boek geen hoofdstukverdeling en geen epiloog of proloog.
