Gehele samenvatting literatuur & college Behandelingsmethodiek!!

Behandelingsmethodiek


Hoorcollege 1:
In problematische situaties is op momenten van reflectie meer kennis nodig over de aard
van de problemen en de wijze van aanpakken.
Hierbij gaat het om kennis die wetenschappelijk verantwoord is en ontleend aan
controleerbaar en herhaalbaar empirisch onderzoek.
Kenmerkend in elke stap van de klinische cyclus is de nadruk die ligt op de planmatigheid
in de besluitvorming van de professional. Deze beschikt tot relevante wetenschappelijke
kennis.
Belangrijk bij het uitvoeren van de klinische cyclus is de terugkoppeling, zowel binnen
deelcycli als in de totale cyclus. De cyclus is namelijk geen statische richtlijn voor het
doorlopen van de hulpverlening, maar slechts een grondfiguur die bruikbaar is in een
dynamisch proces.


DIAGNOSTISCHE CYCLUS:
1. Klachtanalyse (KA)  klachten worden verhelderd en de vraagstelling wordt
vastgesteld

2. Probleemanalyse (PA)  onderkennende diagnose; de stoornis wordt benoemd
volgens vooropgestelde criteria die vanuit vakliteratuur bekend zijn.

3. Verklaringanalyse (VA)  verklarende diagnose; onderzocht wordt welke individu
gebonden factoren/processen een rol spelen bij het ontstaan of in stand houden van de
stoornis.

4. Indicatieanalyse  handelingsgerichte diagnose; nagegaan wordt welke van de
behandelingsmogelijkheden de meest verantwoorde is.


BEHANDELINGSCYCLUS:
De behandelingscyclus betreft een onderscheid tussen de belangrijkste fasen. In dit proces van
beslissen en toetsen worden verschillende momenten onderscheiden:
o Analyseren van alles wat van invloed kan zij op een beoogde ingreep

o Opstellen van een verwachting over het effect van een aanpak

o Nagaan of deze hypothese klopt door zorgvuldige toetsing

o Bepalen of het bereikte effect nog overeenkomt met het doel

,De nadruk ligt dus niet op uitvoeren, maar op een dynamisch veranderingsgericht
probleemoplossingsproces.
Net zoals de diagnostische cyclus heeft de behandelingscyclus zowel methodologische als
professionele waarden.
Introductie:


De klinische cyclus = diagnostiek + behandeling


SMART doelen formuleren:
o Hulpverleningsgericht hulpvraag cliënt
o Vergroot kans succes
o Duidelijke inhoud
o Motiverend


S – specifiek  eindtermen, naam probleemgedrag afgenomen

M- meetbaar  duidelijk te evalueren, wat wil je aan het eind?
A – acceptabel  positief geformuleerd en aanvaardbaar, samen met de cliënt is afgesproken
IN OVERLEG!
R- realistisch  binnen tijdsbestek en mogelijkheden hulpverlening, behandeling van hoe
vaak per week
T- tijdgebonden  duidelijke start- en einddatum, na hoeveel weken doel bereikt?


Behandelingscyclus:


1. Verkennende behandelingscyclus

 Je gaat in de specifieke situatie kijken wat de faciliterende en belemmerende
factoren zijn voor het kind,
Dit haal je uit verschillende gegevens:
Gegevens uit de diagnostische cyclus: individuele subjectkenmerken
Aanvullende gegevens: individuele leerproces, kenmerken
gezin/opvoeders/school/leerkracht/behandelaar

, 2. Voorspellen van reacties

 Verwachtingen over directe effecten van concrete instructies en reacties (als…dan..)
Dit doe je over twee termijnen:
Korte termijn (per sessie)
- Voorspellen reactie kind
- Voorspelling reactie behandelaar
Lange termijn (per reeks sessies)
- Voorspelling op basis van effectiviteitsonderzoek
- Voorspelling op basis empirische kennis over individu


3. Toetsende behandeling

 Nagaan of de verwachting uitkomt aan de hand van een vooraf bedacht criterium


Vooral: in welke mate is de verwachting uitgekomen en is bijstelling nodig?
In principe ook: toetsing van de geldigheid van de conclusies uit de diagnostische cyclus


Twee voorwaarden:
 Methodologische voorwaarde  het criterium wat je stelt, moet ook op de JUISTE
manier getest worden

 Professionele voorwaarde 


4. Evaluatie t.o.v. het globale doel

 Voortdurend afwegen het belang van verandering op korte termijn t.o.v. het
uiteindelijke doel

- Aan het begin doel/hoofddoel opgesteld

- Hierna tussendoelen opgesteld

- In welke mate is hoofddoel bereikt?

, Evalueren van behandelingen
Doel = causale effecten van de behandeling vaststellen
MAAR, de geldigheid van de conclusies over de effecten van een behandeling hangt af van de
kwaliteit van het design
3 voorwaarden causaal verband:
1. Correlatie  er moet samenhang zijn tussen de 2
2. Tijdsverband  het ene leidt tot het andere
3. Validiteit  eliminatie alternatieve verklaringen


Validiteit = verklaring voor een bepaald effect
Vele verklaringen:
 Historie = andere dingen buiten de behandeling om die effect hebben gehad op de
behandeling

 Meervoudig behandelingseffect = effect kan door een andere behandeling komen

 Maturatie = rijping, ouder worden. Bijv. impulsiviteit

 Testing = het leren van een test

 Instrumentatie = verandering van de voor en na test, je moet zorgen dat het op
dezelfde manier en dezelfde test bij beide momenten wordt afgenomen.

 Statische regressie = 2e test is een stuk hoger/lager omdat de eerste test een
uitschieter was

 Integriteit van de behandeling = de behandeling moet op de juiste manier toegepast
worden, ding van de behandelaar


Oplossing: goede designs kiezen waarmee je alle alternatieve verklaringen kan uitsluiten
Designs:
1. B- design = dat je alleen achteraf gaat meten. Doen we nooit, want dan kan je niks
over de behandeling zeggen.

2. AB-design = voor- en nameting. Follow up: wordt gekeken dat er op lange termijn de
effecten nog aanwezig zijn.

3. AB-controle group design = de gouden standaard. Een voor – en nameting MET
een controlegroep.