Aantekeningen Fysiologie & therapie A Hennique Knobbe
Introductie p. 26-42, 189-192 en 206-216
Farmacologie bestudeert de effecten van chemische stoffen op het functioneren van het lichaam.
Fysiologie bestudeert het functioneren van het lichaam, dit gebeurt op verschillende niveaus:
o Moleculair (intracellulair) niveau
o Orgaan niveau
o Interacties tussen organismen en de omgeving.
Aan de hand van de pathologie zie je vaak waar een orgaan voor dient.
Atomen moleculen cellen weefsels organen orgaansystemen organismen
populaties van een soort ecosystemen van verschillende soorten biosfeer.
Homeostase (feedback mechanismen); het stabiel houden van het interne milieu, bijv. de
temperatuur en de bloeddruk. Alles is in balans en alles wordt gereguleerd tot een bepaalde
setpoint. Feedback mechanismen houden dit in stand. Als het lichaam niet in staat is om de
homeostase van kritische variabelen te behouden, dan gaat ons lichaam over naar een pathologische
conditie.
Integratieve fysiologie: lichaamsfuncties zijn op elkaar afgestemd. Alles werkt samen.
Een verandering van de bloeddruk leidt ook tot een verandering in de zoutconcentratie van
het lichaam.
Pathofysiologie is de studie van lichamelijke functies in staat van ziekte, de pathologie is het punt dat
het lichaam de fysiologie niet meer kan handhaven.
Integratieve Fysiologie van de bosjesman:
Perceptie van de stressprikkel in de hersenen (visueel, auditief) fight-flight reactie. De
flight-flight reactie zorgt er in de hypothalamus voor dat er o.a. een signaal gaat naar de
bijnieren. Via neuronen komt het signaal bij de bijnierschors hierdoor wordt endocrien
het hormoon adrenaline aan het bloed afgegeven dit zorgt voor het activeren van
hersengebieden die betrokken zijn bij de activatie van het cardiovasculaire systeem en de
vrijmaking van energie.
Daarnaast activeert de hypothalamus ook de hypofyse deze maakt ACTH aan dit
activeert in de bijnierschors cortisol en dit remt alle processen die op dat moment niet
belangrijk zijn. Zo wordt ook het immuunsysteem gestopt. Op lange termijn, met veel stress,
zorgt dit voor een slechte weerstand.
Communicatie tussen de hersenen en verschillende gebieden in het lichaam d.m.v.
chemische boodschappers: neurotransmitters en hormonen.
Samenvattend:
Adrenaline ↑, sympatische zenuwstelsel ↑.
Opstarten van allerlei processen in het lichaam:
pancreas → insuline ↓, lever → glucose vrijmaking, vetweefsel → vetzuur afgifte,
hartslagfrequentie ↑ en bloeddruk ↑
Snelle vrijmaking van energie en veranderingen in de bloedsomloop.
ACTH en cortisol ↑.
Remmen van ‘irrelevante’ processen waaronder het immuunsysteem.
Fight/flight: actieve spier verbruikt de vrijgemaakt energie. Alle energie die wordt vrijgemaakt wordt
ook gebruikt en er is een verandering, maar die gaat weer terug naar een normale toestand.
Het is dus een fysiologische respons die wel in orde is.
No fight/flight: er ontstaat een pathologische conditie. Doordat al de vrijgemaakte energie in
vetzuren niet wordt verbruikt en er een chronische hoge bloeddruk ontstaat opslag van vetten in
de vaatwand zorgt voor pathologie.
,Aantekeningen Fysiologie & therapie A Hennique Knobbe
Bij een stressvolle actie is te zien dat het vetzuurgehalte erg lang hoog blijft, het wordt wel
vrijgemaakt, maar niet gebruikt.
Het aantal catecholaminen (= adrenaline en noradrenaline) blijft ook hoog.
Daarnaast zorgt stress ook voor een verminderde immuunrespons, dus wanneer niet alles terug gaat
naar de homeostase probleem.
Stress situaties die gepaard gaan met stijging van adrenaline en noradrenaline niveaus, verhoogde
hartslag en bloeddruk, vrijmaking van vetzuren en met een verhoging van het tryglyceride gehalte
van het bloed zijn bijvoorbeeld:
o Dreigen injectiespuit
o Thrillers
o Tentamen
Homeostase
Om homeostase te behouden, registreert het menselijk lichaam de
belangrijke functies, zoals bloeddruk en glucose concentratie. Deze
belangrijke gereguleerde variabelen worden binnen het acceptabele
gebied gehouden door fysiologische controle mechanismen, dit kijken of
de variabele niet te ver is boven het setpoint. Ons lichaam heeft op elke
plek ‘setpoints’. Alle controle systemen hebben drie soorten
componenten:
1. Een input signaal.
2. Een controller, of een integratie centrum. Deze integreert alle
informatie en zorgt voor een ‘antwoord’.
3. Een output signaal, die zorgt voor het ‘antwoord’.
In ons gehele lichaam zijn deze systemen aanwezig die metingen doen en
feedback systemen zorgen ervoor dat de waarde weer teruggaat naar het
setpoint.
Negatieve feedback: de reactie werkt de stimulus tegen, waardoor de reactie loop wordt
geïnactiveerd. Het gaat tegen het signaal in of verwijdert het signaal.
Negatieve feedback zorgt voor de stabilisering van een variabele.
verstorende factor Stimulus: afwijking van het set point Sensor: meet
telkens de condities in het lichaam en meet dus de afwijking Integratie
centrum: vergelijkt die condities met het set point, vaak onderdeel van het
nervous system of endocriene systeem. Effector: veroorzaakt veranderingen
om de afwijkingen te compenseren Response: terug naar het set-point De
negatieve feedback loop is compleet als de aanmaak van iets lijdt, tot de stop
van het begint van wat er gebeurde.
Stel: de verstorende factor is de zon, de stimulus is dan dat de
lichaamstemperatuur stijg. Sensoren in je lichaam meten dit en het integratiecentrum zorgt ervoor
dat er reacties in het lichaam plaatsvinden: je gaat zweten, bloedvaten bij de huid verwijden zich
(cardiovasculair systeem). Bij kou gaan de bloedvaten juist dicht en worden de spieren geactiveerd
om te rillen warmte toename lichaamstemperatuur.
Positieve feedback: de respons versterkt de stimulus, zorgt voor de verzending van de variabele,
verder van het setpoint. Dit kan ervoor zorgen dat de variabele steeds verder komt van het set point,
en het systeem daardoor ‘out of control’ gaat.
, Aantekeningen Fysiologie & therapie A Hennique Knobbe
Naast de feedback mechanismes heeft de hypothalamus ook cognitieve functies, die bijvoorbeeld bij
kou ervoor zorgen dat je als mens de verwarming aan doet, dit is ook een manier om je fysiologische
systeem te reguleren.
De temperatuur is een relatief setpoint, er is een circadiane ritmiek om dit setpoint heen.
Verschillende processen in ons lichaam kunnen elkaar tegenwerken: De paradox of eating:
eten zorgt voor een toename van het glucose gehalte daardoor worden andere
homeostatische processen verstoord je lichaam anticipeert hierop doordat de eilandjes
van Langerhans insuline produceren in je lichaam wordt glucose opgenomen glucose
gehalte in je bloed daalt dit zorgt weer voor een stop van de afgifte van insuline, want
receptoren meten de daling van het glucosegehalte. (negatieve feedback).
Verschillende processen kunnen elkaar stimuleren (positieve feedback):
Baby groeit in de baarmoeder en is op een gegeven moment volgroeid hoofd drukt dan op
de baarmoeder hals receptoren meten dit en er gaat een signaal naar de hersenen
hypothalamus geeft oxytocine af zorgt voor contractie van de baarmoeder spier baby
drukt nog meer tegen de baarmoederhals meer oxytocine als de baby geboren is, stopt
het systeem.
Integratieve fysiologie en homeostase: lichaamsfuncties zijn op elkaar afgestemd.
Daarvoor is communicatie vereist.
Communicatielijnen: zenuwstelsel, bloed, lymfe, lucht.
Communicatiemiddelen: neurotransmitters, hormonen, feromonen.
Via de lucht werkt Hydra, waterpoliep. Als het CO2 gehalte in hydra te hoog
wordt, dan is dit een signaal tot reproductie .
Verschillende vormen van communicatie:
o Autocrien; de cel beïnvloed zichzelf.
o Paracrien; de cel beïnvloed een naastliggende cel.
o Neuro transmissie; tussen neuronen en de synaps.
o Endocrien; hormonen worden afgegeven aan het bloed en reageren op de
plek waar de receptoren reageren. Dit is op lange afstand.
o Neuro endocrien; hormonen uit neuronen worden door de hypothalamus
aan het bloed afgegeven.
Lokale communicatie:
Gap junctions: vormen een directe cytoplasmatische connectie tussen twee cellen. Vooral
voor kleine moleculen en ionen.
Contact-afhankelijke signalen: reguleren interactie tussen de membranen van twee cellen.
Lange afstand communicatie:
Hormonen: zijn uitgescheiden door endocriene klieren of cellen in het bloed. Alleen op cellen
die de juiste receptoren voor de hormonen hebben, reageren op het signaal. (Endocrien
systeem)
Neurotransmitters: zijn chemische uitgescheiden door neuronen en diffuseren door een
smalle opening naar de ‘doelcel’. Neuronen gebruiken elektrische signalen. (Zenuwstelsel)
Neurohormonen: zijn chemische vrijgelaten door neuronen in het bloed voor acties bij
doelcellen die ver verwijderd zijn. (Zenuwstelsel)
We kunnen de reflex pathway onderverdelen in zeven stappen: Stimulus sensor or receptor
input signaal integratie centrum output signaal doel response.
Introductie p. 26-42, 189-192 en 206-216
Farmacologie bestudeert de effecten van chemische stoffen op het functioneren van het lichaam.
Fysiologie bestudeert het functioneren van het lichaam, dit gebeurt op verschillende niveaus:
o Moleculair (intracellulair) niveau
o Orgaan niveau
o Interacties tussen organismen en de omgeving.
Aan de hand van de pathologie zie je vaak waar een orgaan voor dient.
Atomen moleculen cellen weefsels organen orgaansystemen organismen
populaties van een soort ecosystemen van verschillende soorten biosfeer.
Homeostase (feedback mechanismen); het stabiel houden van het interne milieu, bijv. de
temperatuur en de bloeddruk. Alles is in balans en alles wordt gereguleerd tot een bepaalde
setpoint. Feedback mechanismen houden dit in stand. Als het lichaam niet in staat is om de
homeostase van kritische variabelen te behouden, dan gaat ons lichaam over naar een pathologische
conditie.
Integratieve fysiologie: lichaamsfuncties zijn op elkaar afgestemd. Alles werkt samen.
Een verandering van de bloeddruk leidt ook tot een verandering in de zoutconcentratie van
het lichaam.
Pathofysiologie is de studie van lichamelijke functies in staat van ziekte, de pathologie is het punt dat
het lichaam de fysiologie niet meer kan handhaven.
Integratieve Fysiologie van de bosjesman:
Perceptie van de stressprikkel in de hersenen (visueel, auditief) fight-flight reactie. De
flight-flight reactie zorgt er in de hypothalamus voor dat er o.a. een signaal gaat naar de
bijnieren. Via neuronen komt het signaal bij de bijnierschors hierdoor wordt endocrien
het hormoon adrenaline aan het bloed afgegeven dit zorgt voor het activeren van
hersengebieden die betrokken zijn bij de activatie van het cardiovasculaire systeem en de
vrijmaking van energie.
Daarnaast activeert de hypothalamus ook de hypofyse deze maakt ACTH aan dit
activeert in de bijnierschors cortisol en dit remt alle processen die op dat moment niet
belangrijk zijn. Zo wordt ook het immuunsysteem gestopt. Op lange termijn, met veel stress,
zorgt dit voor een slechte weerstand.
Communicatie tussen de hersenen en verschillende gebieden in het lichaam d.m.v.
chemische boodschappers: neurotransmitters en hormonen.
Samenvattend:
Adrenaline ↑, sympatische zenuwstelsel ↑.
Opstarten van allerlei processen in het lichaam:
pancreas → insuline ↓, lever → glucose vrijmaking, vetweefsel → vetzuur afgifte,
hartslagfrequentie ↑ en bloeddruk ↑
Snelle vrijmaking van energie en veranderingen in de bloedsomloop.
ACTH en cortisol ↑.
Remmen van ‘irrelevante’ processen waaronder het immuunsysteem.
Fight/flight: actieve spier verbruikt de vrijgemaakt energie. Alle energie die wordt vrijgemaakt wordt
ook gebruikt en er is een verandering, maar die gaat weer terug naar een normale toestand.
Het is dus een fysiologische respons die wel in orde is.
No fight/flight: er ontstaat een pathologische conditie. Doordat al de vrijgemaakte energie in
vetzuren niet wordt verbruikt en er een chronische hoge bloeddruk ontstaat opslag van vetten in
de vaatwand zorgt voor pathologie.
,Aantekeningen Fysiologie & therapie A Hennique Knobbe
Bij een stressvolle actie is te zien dat het vetzuurgehalte erg lang hoog blijft, het wordt wel
vrijgemaakt, maar niet gebruikt.
Het aantal catecholaminen (= adrenaline en noradrenaline) blijft ook hoog.
Daarnaast zorgt stress ook voor een verminderde immuunrespons, dus wanneer niet alles terug gaat
naar de homeostase probleem.
Stress situaties die gepaard gaan met stijging van adrenaline en noradrenaline niveaus, verhoogde
hartslag en bloeddruk, vrijmaking van vetzuren en met een verhoging van het tryglyceride gehalte
van het bloed zijn bijvoorbeeld:
o Dreigen injectiespuit
o Thrillers
o Tentamen
Homeostase
Om homeostase te behouden, registreert het menselijk lichaam de
belangrijke functies, zoals bloeddruk en glucose concentratie. Deze
belangrijke gereguleerde variabelen worden binnen het acceptabele
gebied gehouden door fysiologische controle mechanismen, dit kijken of
de variabele niet te ver is boven het setpoint. Ons lichaam heeft op elke
plek ‘setpoints’. Alle controle systemen hebben drie soorten
componenten:
1. Een input signaal.
2. Een controller, of een integratie centrum. Deze integreert alle
informatie en zorgt voor een ‘antwoord’.
3. Een output signaal, die zorgt voor het ‘antwoord’.
In ons gehele lichaam zijn deze systemen aanwezig die metingen doen en
feedback systemen zorgen ervoor dat de waarde weer teruggaat naar het
setpoint.
Negatieve feedback: de reactie werkt de stimulus tegen, waardoor de reactie loop wordt
geïnactiveerd. Het gaat tegen het signaal in of verwijdert het signaal.
Negatieve feedback zorgt voor de stabilisering van een variabele.
verstorende factor Stimulus: afwijking van het set point Sensor: meet
telkens de condities in het lichaam en meet dus de afwijking Integratie
centrum: vergelijkt die condities met het set point, vaak onderdeel van het
nervous system of endocriene systeem. Effector: veroorzaakt veranderingen
om de afwijkingen te compenseren Response: terug naar het set-point De
negatieve feedback loop is compleet als de aanmaak van iets lijdt, tot de stop
van het begint van wat er gebeurde.
Stel: de verstorende factor is de zon, de stimulus is dan dat de
lichaamstemperatuur stijg. Sensoren in je lichaam meten dit en het integratiecentrum zorgt ervoor
dat er reacties in het lichaam plaatsvinden: je gaat zweten, bloedvaten bij de huid verwijden zich
(cardiovasculair systeem). Bij kou gaan de bloedvaten juist dicht en worden de spieren geactiveerd
om te rillen warmte toename lichaamstemperatuur.
Positieve feedback: de respons versterkt de stimulus, zorgt voor de verzending van de variabele,
verder van het setpoint. Dit kan ervoor zorgen dat de variabele steeds verder komt van het set point,
en het systeem daardoor ‘out of control’ gaat.
, Aantekeningen Fysiologie & therapie A Hennique Knobbe
Naast de feedback mechanismes heeft de hypothalamus ook cognitieve functies, die bijvoorbeeld bij
kou ervoor zorgen dat je als mens de verwarming aan doet, dit is ook een manier om je fysiologische
systeem te reguleren.
De temperatuur is een relatief setpoint, er is een circadiane ritmiek om dit setpoint heen.
Verschillende processen in ons lichaam kunnen elkaar tegenwerken: De paradox of eating:
eten zorgt voor een toename van het glucose gehalte daardoor worden andere
homeostatische processen verstoord je lichaam anticipeert hierop doordat de eilandjes
van Langerhans insuline produceren in je lichaam wordt glucose opgenomen glucose
gehalte in je bloed daalt dit zorgt weer voor een stop van de afgifte van insuline, want
receptoren meten de daling van het glucosegehalte. (negatieve feedback).
Verschillende processen kunnen elkaar stimuleren (positieve feedback):
Baby groeit in de baarmoeder en is op een gegeven moment volgroeid hoofd drukt dan op
de baarmoeder hals receptoren meten dit en er gaat een signaal naar de hersenen
hypothalamus geeft oxytocine af zorgt voor contractie van de baarmoeder spier baby
drukt nog meer tegen de baarmoederhals meer oxytocine als de baby geboren is, stopt
het systeem.
Integratieve fysiologie en homeostase: lichaamsfuncties zijn op elkaar afgestemd.
Daarvoor is communicatie vereist.
Communicatielijnen: zenuwstelsel, bloed, lymfe, lucht.
Communicatiemiddelen: neurotransmitters, hormonen, feromonen.
Via de lucht werkt Hydra, waterpoliep. Als het CO2 gehalte in hydra te hoog
wordt, dan is dit een signaal tot reproductie .
Verschillende vormen van communicatie:
o Autocrien; de cel beïnvloed zichzelf.
o Paracrien; de cel beïnvloed een naastliggende cel.
o Neuro transmissie; tussen neuronen en de synaps.
o Endocrien; hormonen worden afgegeven aan het bloed en reageren op de
plek waar de receptoren reageren. Dit is op lange afstand.
o Neuro endocrien; hormonen uit neuronen worden door de hypothalamus
aan het bloed afgegeven.
Lokale communicatie:
Gap junctions: vormen een directe cytoplasmatische connectie tussen twee cellen. Vooral
voor kleine moleculen en ionen.
Contact-afhankelijke signalen: reguleren interactie tussen de membranen van twee cellen.
Lange afstand communicatie:
Hormonen: zijn uitgescheiden door endocriene klieren of cellen in het bloed. Alleen op cellen
die de juiste receptoren voor de hormonen hebben, reageren op het signaal. (Endocrien
systeem)
Neurotransmitters: zijn chemische uitgescheiden door neuronen en diffuseren door een
smalle opening naar de ‘doelcel’. Neuronen gebruiken elektrische signalen. (Zenuwstelsel)
Neurohormonen: zijn chemische vrijgelaten door neuronen in het bloed voor acties bij
doelcellen die ver verwijderd zijn. (Zenuwstelsel)
We kunnen de reflex pathway onderverdelen in zeven stappen: Stimulus sensor or receptor
input signaal integratie centrum output signaal doel response.
