Psychologische gespreksvoering. Een basis voor hulpverlening. (H3 & H4)
Hoofdstuk 3 De cliëntgerichte benadering
3.1 Inleiding
Cliëntgerichte benadering:
- de persoon staat centraal, als uniek individu, met zijn kenmerkende eigenschappen en eigen wijze
van denken en voelen.
- de hulpverlener richt zich ook primair op die persoonlijke kant van de cliënt. Zonder de behoefte de
persoon al snel in een algemeen hokje te plaatsen en er een bijpassende behandeling op los te laten.
Theorie van Rogers:
- Belangrijkste vertegenwoordiger en vormgever van de cliëntgerichte benadering.
- Eerst rust en vertrouwen bieden, zich verplaatsen in hun belevingswereld, vervolgens op hun
individuele kracht en mogelijkheden aanspreken.
- Van afstandelijke wetenschappelijke benadering van de mens naar meer betrokken, haast
persoonlijke manier van werken.
3.2.1 Zelfactualisering
Rogers legt nadruk op een self-actualizing tendency als fundamentele, drijvende kracht in de
persoon. Deze neiging tot zelfactualisering is een kenmerk van alle leven. Planten, dieren en mensen
groeien op grond van hun in aanleg gegeven mogelijkheden.
Bij mensen gebeurt meer dan het realiseren van dit biologisch proces:
- De mens beschikt over het bijzondere vermogen dat hij zich bewust is van zichzelf en zijn omgeving.
Hij kan erover nadenken.
- Mensen hebben voor hun zelfactualisering de verbondenheid met andere mensen in sociaal
verband nodig.
- De mens ontwikkelt een toekomstgericht streven. Daarbij neemt hij doelbewust beslissingen en
maakt keuzes over waarden en richting voor zijn denken en handelen.
Het individu gaat zo in de richting van een eigen identiteit en een optimale vorm -> ligt niet vast als
een soort eindproduct.
Het gaat om een proces van steeds verdergaande ontwikkeling en verfijning van in aanleg gegeven
mogelijkheden. Dit ontwikkelingsproces wordt in belangrijke mate bepaald door de kwaliteit van de
experiencing, het belevings- en ervaringsproces van de persoon.
Deze kwaliteit neemt toe naarmate de persoon meer in staat is allerlei stimuli, komend vanuit
zichzelf of vanuit zijn omgeving, zonder remming of afweer bewust te beleven en te verwerken.
Rogers zegt dat deze optimale vorm van experiencing als het ware vanzelf zal plaatsvinden, op
voorwaarde dat de omstandigheden waarin de persoon verkeert gunstig zijn.
3.2.2 Onvoorwaardelijke acceptatie
Unconditional positive regard:
Het is van essentieel belang voor de ontwikkeling van een persoon dat hij van jongs af deze
onvoorwaardelijke positieve aandacht en zorg krijgt en ervaart van voor hem belangrijke
personen uit zijn omgeving.
Dat betekent dat hij zonder voorwaarden wordt geaccepteerd zoals hi is en voldoende
warmte en liefde ontvangt.
Hoofdstuk 3 De cliëntgerichte benadering
3.1 Inleiding
Cliëntgerichte benadering:
- de persoon staat centraal, als uniek individu, met zijn kenmerkende eigenschappen en eigen wijze
van denken en voelen.
- de hulpverlener richt zich ook primair op die persoonlijke kant van de cliënt. Zonder de behoefte de
persoon al snel in een algemeen hokje te plaatsen en er een bijpassende behandeling op los te laten.
Theorie van Rogers:
- Belangrijkste vertegenwoordiger en vormgever van de cliëntgerichte benadering.
- Eerst rust en vertrouwen bieden, zich verplaatsen in hun belevingswereld, vervolgens op hun
individuele kracht en mogelijkheden aanspreken.
- Van afstandelijke wetenschappelijke benadering van de mens naar meer betrokken, haast
persoonlijke manier van werken.
3.2.1 Zelfactualisering
Rogers legt nadruk op een self-actualizing tendency als fundamentele, drijvende kracht in de
persoon. Deze neiging tot zelfactualisering is een kenmerk van alle leven. Planten, dieren en mensen
groeien op grond van hun in aanleg gegeven mogelijkheden.
Bij mensen gebeurt meer dan het realiseren van dit biologisch proces:
- De mens beschikt over het bijzondere vermogen dat hij zich bewust is van zichzelf en zijn omgeving.
Hij kan erover nadenken.
- Mensen hebben voor hun zelfactualisering de verbondenheid met andere mensen in sociaal
verband nodig.
- De mens ontwikkelt een toekomstgericht streven. Daarbij neemt hij doelbewust beslissingen en
maakt keuzes over waarden en richting voor zijn denken en handelen.
Het individu gaat zo in de richting van een eigen identiteit en een optimale vorm -> ligt niet vast als
een soort eindproduct.
Het gaat om een proces van steeds verdergaande ontwikkeling en verfijning van in aanleg gegeven
mogelijkheden. Dit ontwikkelingsproces wordt in belangrijke mate bepaald door de kwaliteit van de
experiencing, het belevings- en ervaringsproces van de persoon.
Deze kwaliteit neemt toe naarmate de persoon meer in staat is allerlei stimuli, komend vanuit
zichzelf of vanuit zijn omgeving, zonder remming of afweer bewust te beleven en te verwerken.
Rogers zegt dat deze optimale vorm van experiencing als het ware vanzelf zal plaatsvinden, op
voorwaarde dat de omstandigheden waarin de persoon verkeert gunstig zijn.
3.2.2 Onvoorwaardelijke acceptatie
Unconditional positive regard:
Het is van essentieel belang voor de ontwikkeling van een persoon dat hij van jongs af deze
onvoorwaardelijke positieve aandacht en zorg krijgt en ervaart van voor hem belangrijke
personen uit zijn omgeving.
Dat betekent dat hij zonder voorwaarden wordt geaccepteerd zoals hi is en voldoende
warmte en liefde ontvangt.
