Carr (2006) over Classificatie gebaseerd op DSM-4
In de klinische psychologie heeft classificatie drie functies. Ten eerste is dat het de mogelijkheid biedt
om bepaalde typen van problemen te ordenen en daarmee de kennis over bepaalde problemen te
vergroten. Deze informatie bevat nauwkeurige beschrijvingen van een probleem en de identificatie
ervan. Ten tweede zorgen classificatiesystemen voor de ontwikkeling van epidemiologische informatie
zoals prevalentie en incidentie. Als laatste zorgt het voor een wereldwijde ‘taal’ waarin professionals
met elkaar kunnen communiceren.
De twee grote classificatiesystemen zijn de ICD 10 (10e versie van de International Classification of
Diseases) en de DSM-4 TR. Hierbij wordt ICD meer gezien als een Europees classificatiesysteem en
wordt de DSM meer wereldwijd gebruikt. Beide systemen zijn gericht op het medische model van
psychische problemen en hanteren meerdere assen. Deze assen houden in dat er grote categorieën van
stoornissen zijn die vervolgens weer worden onderverdeeld in subcategorieën van stoornissen. Bij
beide systemen is cormorbiditeit mogelijk en beide zijn eerder categorisch en dimensionaal.
* Op de geprinte pagina’s staan de verschillen tussen de beide classificatiesystemen
Betrouwbaarheid
Vooral de inter-rater-betrouwbaarheid van beide systemen was laag. Verschillende professionals die
dezelfde cliënt onderzochten kwamen op andere conclusies uit. Vervolgens kwam men bij de DSM-3
met meer waarneembare symptomen waarop men kon classificeren. Later werd gevonden dat er kon
worden gediagnosticeerd met een eerlijke hoeveelheid betrouwbaarheid voor een klein getal van
relatief veelvoorkomende stoornissen (??). De Kappa betrouwbaarheid geeft de betrouwbaarheid van
verschillende stoornissen aan.
Omvang
Beide systemen hebben te maken van definities van stoornissen die heterogeen zijn. Dit maakt dat
symptomen kunnen overlappen. Beide systemen hebben gestreefd naar een meer homogene structuur.
Dit vervolgens veroorzaakte dat bepaalde symptomen niet konden worden gedefinieerd volgens een
bepaalde categorie in het systeem. Daarom hebben beide systemen een ongedefinieerde subcategorie
gemaakt waarin wel degelijk symptomen bestaan, maar deze niet voldoen aan de algehele kenmerken
van de stoornis. Bij de DSM heeft dit NOS (not otherwise specified) en bij de ICD heet het
unspecified. De tweede oplossing was om een lijst te maken met problemen en risicofactoren voor
bepaalde stoornissen die buiten elke categorie van het systeem vallen. In de DSM worden deze V
codes genoemd en in de ICD Z codes. Een voorbeeld hiervan is V61.20 in de DSM waarin staat dat er
een relationeel probleem bij ouder en kind bestaat.
Comorbiditeit
Hieronder verstaan we het tegelijkertijd hebben van twee of meerdere stoornissen. In de kindertijd zijn
de meest voorkomende stoornissen; gedragsstoornissen, depressie, angststoornissen en ADHD. Bij
alle vier de stoornissen is de cormorbiditeit boven de 10%, maar eerder richting de 20%.
Conclusie
De reden dat beide systemen als de DSM en de ICD problemen hebben met betrouwbaarheid, omvang
en comorbiditeit (met als compromis de validiteit), is omdat psychische stoornissen heel complex zijn.
Ze komen voor als complexe interacterende problemen die verschillende dimensies van het kind en
rondom het kind beïnvloeden en andersom. Daarom maakt men graag gebruik van dimensionale
systemen zoals de CBCL. Hierin wordt onderscheid gemaakt tussen internaliserende, externaliserende
en gemixte syndromen. Gevallen met een extreme score ontvangen vaak diagnoses volgens de DSM
of de ICD. Een veel voorkomende stoornis kan goed worden geclassificeerd aan de hand van de
CBCL, maar bijvoorbeeld pervasieve stoornissen en tics kunnen beter worden bekeken vanuit de DSM
of de ICD.
In de klinische psychologie heeft classificatie drie functies. Ten eerste is dat het de mogelijkheid biedt
om bepaalde typen van problemen te ordenen en daarmee de kennis over bepaalde problemen te
vergroten. Deze informatie bevat nauwkeurige beschrijvingen van een probleem en de identificatie
ervan. Ten tweede zorgen classificatiesystemen voor de ontwikkeling van epidemiologische informatie
zoals prevalentie en incidentie. Als laatste zorgt het voor een wereldwijde ‘taal’ waarin professionals
met elkaar kunnen communiceren.
De twee grote classificatiesystemen zijn de ICD 10 (10e versie van de International Classification of
Diseases) en de DSM-4 TR. Hierbij wordt ICD meer gezien als een Europees classificatiesysteem en
wordt de DSM meer wereldwijd gebruikt. Beide systemen zijn gericht op het medische model van
psychische problemen en hanteren meerdere assen. Deze assen houden in dat er grote categorieën van
stoornissen zijn die vervolgens weer worden onderverdeeld in subcategorieën van stoornissen. Bij
beide systemen is cormorbiditeit mogelijk en beide zijn eerder categorisch en dimensionaal.
* Op de geprinte pagina’s staan de verschillen tussen de beide classificatiesystemen
Betrouwbaarheid
Vooral de inter-rater-betrouwbaarheid van beide systemen was laag. Verschillende professionals die
dezelfde cliënt onderzochten kwamen op andere conclusies uit. Vervolgens kwam men bij de DSM-3
met meer waarneembare symptomen waarop men kon classificeren. Later werd gevonden dat er kon
worden gediagnosticeerd met een eerlijke hoeveelheid betrouwbaarheid voor een klein getal van
relatief veelvoorkomende stoornissen (??). De Kappa betrouwbaarheid geeft de betrouwbaarheid van
verschillende stoornissen aan.
Omvang
Beide systemen hebben te maken van definities van stoornissen die heterogeen zijn. Dit maakt dat
symptomen kunnen overlappen. Beide systemen hebben gestreefd naar een meer homogene structuur.
Dit vervolgens veroorzaakte dat bepaalde symptomen niet konden worden gedefinieerd volgens een
bepaalde categorie in het systeem. Daarom hebben beide systemen een ongedefinieerde subcategorie
gemaakt waarin wel degelijk symptomen bestaan, maar deze niet voldoen aan de algehele kenmerken
van de stoornis. Bij de DSM heeft dit NOS (not otherwise specified) en bij de ICD heet het
unspecified. De tweede oplossing was om een lijst te maken met problemen en risicofactoren voor
bepaalde stoornissen die buiten elke categorie van het systeem vallen. In de DSM worden deze V
codes genoemd en in de ICD Z codes. Een voorbeeld hiervan is V61.20 in de DSM waarin staat dat er
een relationeel probleem bij ouder en kind bestaat.
Comorbiditeit
Hieronder verstaan we het tegelijkertijd hebben van twee of meerdere stoornissen. In de kindertijd zijn
de meest voorkomende stoornissen; gedragsstoornissen, depressie, angststoornissen en ADHD. Bij
alle vier de stoornissen is de cormorbiditeit boven de 10%, maar eerder richting de 20%.
Conclusie
De reden dat beide systemen als de DSM en de ICD problemen hebben met betrouwbaarheid, omvang
en comorbiditeit (met als compromis de validiteit), is omdat psychische stoornissen heel complex zijn.
Ze komen voor als complexe interacterende problemen die verschillende dimensies van het kind en
rondom het kind beïnvloeden en andersom. Daarom maakt men graag gebruik van dimensionale
systemen zoals de CBCL. Hierin wordt onderscheid gemaakt tussen internaliserende, externaliserende
en gemixte syndromen. Gevallen met een extreme score ontvangen vaak diagnoses volgens de DSM
of de ICD. Een veel voorkomende stoornis kan goed worden geclassificeerd aan de hand van de
CBCL, maar bijvoorbeeld pervasieve stoornissen en tics kunnen beter worden bekeken vanuit de DSM
of de ICD.
