Artikel 1: Czaika & de Haas: effectiveness of immigration policies
Het beleid over migratie behaalt niet altijd de voor doelen die het voor ogen had. Uit sommige onderzoeken
(kwalitatief) blijkt dat het beleid wel effectief is, en uit andere onderzoeken (kwantitatief) niet. Hoe kan dit?
Migratiebeleid: wetten/ regelgeving die worden opgesteld door staten om het volume, de afkomst en
compositie van migratie te beïnvloeden. Volume is hoeveelheid migranten, afkomst is waar ze vandaan komen
en compositie is welke soorten migranten (hoog/laag opgeleid).
Effectiviteit migratiebeleid: in hoeverre wordt het beoogde effect behaald?
Effect migratiebeleid: in hoeverre het beleid invloed heeft op de situatie, hoeft niet per se de beoogde effecten
te zijn. Kan ook onbedoelde effecten zijn.
Hoe meet je de causaliteit tussen de effecten en het gevoerde beleid? Het kan namelijk ook zo zijn dat er
andere factoren een rol spelen (zoals beleid van andere landen). Daarom moet er altijd rekening gehouden
worden met determinanten die beleid beïnvloeden: uit land van herkomst en vestigingsland.
Hoe stel je vast wat het beoogde effect is van het migratiebeleid is? Soms zijn er verborgen en/of meerdere
belangen. Dit zorgt ervoor dat er een ‘gap’ is tussen de tekst in het beleidsstuk, en hoe ervan tevoren over
gesproken wordt (discourse). Belangen zijn daarom soms lastig te achterhalen.
Er is een verschil tussen specifiek migratiebeleid en algemeen migratiebeleid. Specifiek migratiebeleid focust
op een aspect van migratie, bijvoorbeeld hoogopgeleide migranten. Algemeen is vaak voor alle soorten
migratie. Specifiek migratiebeleid heeft vaak last van substitutie-effecten, vooral als het om restrictief beleid
gaat. Vier soorten:
1. Ruimtelijke substitutie (migrant gaat naar ander land).
2. Categoriale substitutie (migrant gaat het bijv. proberen via illegale kanalen).
3. Inter-temporele substitutie (migrant gaat ipv later, nu immigreren omdat het beleid het nu nog toelaat).
4. Omgekeerde migratie-substitutie (migranten die eigenlijk terug zouden keren, keren niet meer terug)
Veel huidige onderzoeken zijn niet in staat om de substitutie te meten.
Ook een verschil tussen effectiviteit van migratiebeleid en de efficiëntie van migratiebeleid. De efficiëntie gaat
over hoeveel hulpbronnen er nodig zijn om het migratiebeleid waar te maken: bijv. de kosten.
De aanname dat migratiebeleid restrictiever is geworden klopt niet. In sommige landen en voor sommige
categorieën migranten kan dit waar zijn, maar voor hoogopgeleide bijv. niet.
Hoe wordt de effectiviteit van migratiebeleid bepaald? Kan op twee manieren:
1. Policy dummy: effect meten van één specifiek soort migratiebeleid.
2. Policy index: effect meten van meerdere soorten migratiebeleid
De effectiviteit van migratiebeleid wordt beïnvloed door 3 soorten ‘gaps’:
1. Discursive gap: hoe er over migratie gesproken wordt is anders dan hoe er in het migratiebeleid over
geschreven wordt. 3 factoren: soms spelen achterliggende belangen een rol, soms is beleid niet mogelijk door
internationale regelgeving, ten derde is hoe er gesproken wordt erg algemeen en hoe er geschreven wordt
specifiek. Het is daarom belangrijk om in te zien dat de discursive gap geen falen van beleid is.
2. Implementation gap: het verschil tussen hoe het beleid op papier is en hoe het wordt uitgevoerd. Het kan
bijvoorbeeld zijn dat de middelen niet aanwezig zijn om het beleid uit te voeren, maar er kunnen ook corrupte
uitvoerders zijn die bijvoorbeeld alsnog migranten binnenlaten. Een implementation gap kan voorkomen
worden door het beleid erg specifiek op te schrijven. Implementation gap is wel falen van beleid.
3. Efficacy gap: in hoeverre heeft het uitgevoerde beleid effecten. Dit is het daadwerkelijke effect, zoals een
verandering in volume of categorie van migratie. Dit hoeft niet altijd het beoogde effect te zijn. Kan
bijvoorbeeld beïnvloed worden door economische veranderingen.
Over het algemeen kan gezegd worden dat de afkomst van migranten en de soort migranten verandert kunnen
worden door beleid, maar het totale volume niet.
Het beleid over migratie behaalt niet altijd de voor doelen die het voor ogen had. Uit sommige onderzoeken
(kwalitatief) blijkt dat het beleid wel effectief is, en uit andere onderzoeken (kwantitatief) niet. Hoe kan dit?
Migratiebeleid: wetten/ regelgeving die worden opgesteld door staten om het volume, de afkomst en
compositie van migratie te beïnvloeden. Volume is hoeveelheid migranten, afkomst is waar ze vandaan komen
en compositie is welke soorten migranten (hoog/laag opgeleid).
Effectiviteit migratiebeleid: in hoeverre wordt het beoogde effect behaald?
Effect migratiebeleid: in hoeverre het beleid invloed heeft op de situatie, hoeft niet per se de beoogde effecten
te zijn. Kan ook onbedoelde effecten zijn.
Hoe meet je de causaliteit tussen de effecten en het gevoerde beleid? Het kan namelijk ook zo zijn dat er
andere factoren een rol spelen (zoals beleid van andere landen). Daarom moet er altijd rekening gehouden
worden met determinanten die beleid beïnvloeden: uit land van herkomst en vestigingsland.
Hoe stel je vast wat het beoogde effect is van het migratiebeleid is? Soms zijn er verborgen en/of meerdere
belangen. Dit zorgt ervoor dat er een ‘gap’ is tussen de tekst in het beleidsstuk, en hoe ervan tevoren over
gesproken wordt (discourse). Belangen zijn daarom soms lastig te achterhalen.
Er is een verschil tussen specifiek migratiebeleid en algemeen migratiebeleid. Specifiek migratiebeleid focust
op een aspect van migratie, bijvoorbeeld hoogopgeleide migranten. Algemeen is vaak voor alle soorten
migratie. Specifiek migratiebeleid heeft vaak last van substitutie-effecten, vooral als het om restrictief beleid
gaat. Vier soorten:
1. Ruimtelijke substitutie (migrant gaat naar ander land).
2. Categoriale substitutie (migrant gaat het bijv. proberen via illegale kanalen).
3. Inter-temporele substitutie (migrant gaat ipv later, nu immigreren omdat het beleid het nu nog toelaat).
4. Omgekeerde migratie-substitutie (migranten die eigenlijk terug zouden keren, keren niet meer terug)
Veel huidige onderzoeken zijn niet in staat om de substitutie te meten.
Ook een verschil tussen effectiviteit van migratiebeleid en de efficiëntie van migratiebeleid. De efficiëntie gaat
over hoeveel hulpbronnen er nodig zijn om het migratiebeleid waar te maken: bijv. de kosten.
De aanname dat migratiebeleid restrictiever is geworden klopt niet. In sommige landen en voor sommige
categorieën migranten kan dit waar zijn, maar voor hoogopgeleide bijv. niet.
Hoe wordt de effectiviteit van migratiebeleid bepaald? Kan op twee manieren:
1. Policy dummy: effect meten van één specifiek soort migratiebeleid.
2. Policy index: effect meten van meerdere soorten migratiebeleid
De effectiviteit van migratiebeleid wordt beïnvloed door 3 soorten ‘gaps’:
1. Discursive gap: hoe er over migratie gesproken wordt is anders dan hoe er in het migratiebeleid over
geschreven wordt. 3 factoren: soms spelen achterliggende belangen een rol, soms is beleid niet mogelijk door
internationale regelgeving, ten derde is hoe er gesproken wordt erg algemeen en hoe er geschreven wordt
specifiek. Het is daarom belangrijk om in te zien dat de discursive gap geen falen van beleid is.
2. Implementation gap: het verschil tussen hoe het beleid op papier is en hoe het wordt uitgevoerd. Het kan
bijvoorbeeld zijn dat de middelen niet aanwezig zijn om het beleid uit te voeren, maar er kunnen ook corrupte
uitvoerders zijn die bijvoorbeeld alsnog migranten binnenlaten. Een implementation gap kan voorkomen
worden door het beleid erg specifiek op te schrijven. Implementation gap is wel falen van beleid.
3. Efficacy gap: in hoeverre heeft het uitgevoerde beleid effecten. Dit is het daadwerkelijke effect, zoals een
verandering in volume of categorie van migratie. Dit hoeft niet altijd het beoogde effect te zijn. Kan
bijvoorbeeld beïnvloed worden door economische veranderingen.
Over het algemeen kan gezegd worden dat de afkomst van migranten en de soort migranten verandert kunnen
worden door beleid, maar het totale volume niet.
