Toets ADD minor Miscellaneous subjects
Kleim, J.A., Jones, T.A. (2008) Principles of Experience-Dependent Neural Plasticity:
Implications for Rehabilitation After Brain Damage, Journal of Speech, Language and Hearing
Research, Vol. 51, S225-S239
Doel:
Dit artikel bespreekt 10 principes van ervaringsafhankelijke neurale plasticiteit en
overwegingen bij het toepassen ervan op de beschadigde hersenen.
Resultaten:
Aangenomen wordt dat neurale plasticiteit de basis is voor zowel leren in het intacte brein
als opnieuw leren in het beschadigde brein dat optreedt door fysieke revalidatie.
Neurowetenschappelijk onderzoek heeft aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het begrijpen
van ervaringsafhankelijke neurale plasticiteit, en deze bevindingen beginnen te worden
geïntegreerd met onderzoek naar de degeneratieve en regeneratieve effecten van
hersenbeschadiging. De kwaliteiten en beperkingen van ervaringsafhankelijke neurale
plasticiteit zijn waarschijnlijk van groot belang voor de rehabilitatie-inspanningen bij mensen
met hersenbeschadiging. Sommige onderzoeksonderwerpen hebben echter veel meer
aandacht nodig om de vertaling van dit gebied van de neurowetenschap naar klinisch
onderzoek en praktijk te verbeteren.
Conclusie:
Het groeiende begrip van de aard van hersenplasticiteit wekt optimisme dat deze kennis kan
worden benut om revalidatie-inspanningen te verbeteren en functionele resultaten te
optimaliseren.
Er is overweldigend bewijs dat erop wijst dat de hersenen voortdurend hun neurale circuits
hermodelleren om nieuwe ervaringen te coderen en gedragsverandering mogelijk te maken
(Black, Jones, Nelson en Greenough, 1997; Grossman, Churchill, Bates, Kleim, & Greenough,
2002).
Principes van Kleim and Jones:
1. Use it or lose it: Wanneer een neuron voor een langere periode niet wordt gebruikt
voor zijn functie, neemt deze functie af. Om het de functie wil behouden moet je het
blijven gebruiken. (Dit werd voor het eerst systematisch aangetoond door Hubel en
Wiesel in de jaren zestig in hun experimenten met visuele deprivatie)
2. Use i tand improve it: Door een functie in de hersenen te trainen wordt het beter.
Door veel te oefenen wordt het beter.
3. Specificity: Als iemand ervaring heeft met dingen aanleren, is het brein al flexibeler
en kan je nieuwe dingen makkelijker leren. Dat wat je wil verbeteren moet je ook
specifiek trainen. Bv. Specifiek leren om potje uit de kast pakken en niet alleen de
beweging.
4. Repetition matters: Om neurologische veranderingen te maken is heel veel herhaling
nodig. Als je wil dat er iets veranderd in het brein moet je het vaak herhalen.
5. Intensity matters: Om aan de neurologische plasticiteit te werken, speelt de
intensiteit van een training ook een grote rol. Intensief iets doen om het te laten
beklijven.
, Toets ADD minor Miscellaneous subjects
6. Time matters: Hoe sneller je de behandeling start hoe effectiever het is. Weten hier
weinig van. We denken vaak dat zo snel mogelijk beginnen met training, maar het is
de vraag of dit echt waar is, weinig onderzoek naar. Motorisch (arm- en
schouderfunctie) is het wel zo snel mogelijk mee beginnen, maar voor ons gebied is
het niet helemaal duidelijk.
7. Salience matters: Betekenisvol. Wat wij doen moet relevant zijn voor de client. Bij
ons is het bv. Relevanter om woordjes te leren dan klanken en woorden die minder
relevant zijn.
8. Age matters: Een ouder brein is minder plastisch en hierbij is het minder goed
trainbaar. Plasticiteit van het brein neemt af als je ouder wordt.
9. Transference: Generalisatie. Principe 9 en 3 kunnen in tegenspraak met elkaar. Iets
algemeens oefenen en hopen dat de andere functie ook beter wordt hierdoor.
10. Interference: Interferentie. Het ene gedrag aanleren kan het andere gedrag
verstoren. Stel je voor je hebt met dysartrie patient geoefend met de/t/ deze lukt dus
je gaat door met de /k/. wanneer de /k/ lukt en hij probeert de /t/ weer lukt het weer
niet. Dit kan gebeuren.
, Toets ADD minor Miscellaneous subjects
Stelmach, G.E.; Motor Control and Motor Learning: The Closed-Loop Perspective. In: Kelso,
J.A.S, (1982) Human Motor Behavior, An Introduction.Hillsdale, New Jersey/ London:
Lawrence Erlbaum Associates, Publishers, pag. 93-116
- De gesloten lus verschilt op twee punten van de open
lus
o Ten eerste zijn mechanismen vereist voor het
communiceren van informatie over de uitkomst
van de respons aan het uitvoerende
controlesysteem.
o Ten tweede is er een interne referentie nodig
waarmee deze informatie kan worden
vergeleken en gemeten om de reactie van het
systeem te wijzigen.
- De gesloten lus in de menselijke omgeving suggereert
dat feedback, foutdetectie en foutcorrectie
noodzakelijke vereisten zijn voor bewegingsregulatie.
- Open loop:
Movement command generator – opdracht
geven, een commando sturen (bv. Suf zeggen)
Movement parameters – hoe moet de tong (bv.
randen omhoog) staan en lippen houden, welke
kracht nodig voor het woord suf. Je moet deze kunnen sturen anders kan het fout
gaan.
Spieren – spieren moeten het gaan uitvoeren. Als spieren totaal verlamd zijn of
je hebt geen tong dan kun je de beweging niet maken.
Beweging – er komt dan een beweging en het woord suf.
- Closed loop: (koppel je terug of je het goed doet)
Dit doen we door gebruik te maken van feedback. Voor feedback heb je referent
nodig. Je reageert op feedback dan maak je hem closed loop. Weet je wat het
moet worden.
Intern referent, als je bv iets verkeerd heb aangeleerd kan het daar ook fout
gaan. Een verkeerd ingetraind patroon kan het constant fout gaan, want zelf denk
je dat het goed gaat, je ziet niet dat je het fout doet. (error correction)
- Auditief feedback – je weet hoe het moet klinken dus je hoort of het goed is of niet.
- Visueel feedback – spiegel, video-opname, voordoen wat iemand deed.
- Tactiel feedback – gevoel, voelen wat je aan het doen was. PROMPT
- Knowledge Performance – feedback op de manier waarop je het deed. Bv. Hou je tong
iets meer naar achter
- Knowledge Result – feedback geven op het resultaat. Bv. Stuf wat betekend dat ik weet
niet zo goed van je bedoeld. (Ja het is goed, nee het is fout)
- (Proprioscepsis – Je voelt wat je doet. Weten waar je lichaam zich bevind)
- Bepaalde feedback past beter in een bepaald leerproces dan het andere.
Kleim, J.A., Jones, T.A. (2008) Principles of Experience-Dependent Neural Plasticity:
Implications for Rehabilitation After Brain Damage, Journal of Speech, Language and Hearing
Research, Vol. 51, S225-S239
Doel:
Dit artikel bespreekt 10 principes van ervaringsafhankelijke neurale plasticiteit en
overwegingen bij het toepassen ervan op de beschadigde hersenen.
Resultaten:
Aangenomen wordt dat neurale plasticiteit de basis is voor zowel leren in het intacte brein
als opnieuw leren in het beschadigde brein dat optreedt door fysieke revalidatie.
Neurowetenschappelijk onderzoek heeft aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het begrijpen
van ervaringsafhankelijke neurale plasticiteit, en deze bevindingen beginnen te worden
geïntegreerd met onderzoek naar de degeneratieve en regeneratieve effecten van
hersenbeschadiging. De kwaliteiten en beperkingen van ervaringsafhankelijke neurale
plasticiteit zijn waarschijnlijk van groot belang voor de rehabilitatie-inspanningen bij mensen
met hersenbeschadiging. Sommige onderzoeksonderwerpen hebben echter veel meer
aandacht nodig om de vertaling van dit gebied van de neurowetenschap naar klinisch
onderzoek en praktijk te verbeteren.
Conclusie:
Het groeiende begrip van de aard van hersenplasticiteit wekt optimisme dat deze kennis kan
worden benut om revalidatie-inspanningen te verbeteren en functionele resultaten te
optimaliseren.
Er is overweldigend bewijs dat erop wijst dat de hersenen voortdurend hun neurale circuits
hermodelleren om nieuwe ervaringen te coderen en gedragsverandering mogelijk te maken
(Black, Jones, Nelson en Greenough, 1997; Grossman, Churchill, Bates, Kleim, & Greenough,
2002).
Principes van Kleim and Jones:
1. Use it or lose it: Wanneer een neuron voor een langere periode niet wordt gebruikt
voor zijn functie, neemt deze functie af. Om het de functie wil behouden moet je het
blijven gebruiken. (Dit werd voor het eerst systematisch aangetoond door Hubel en
Wiesel in de jaren zestig in hun experimenten met visuele deprivatie)
2. Use i tand improve it: Door een functie in de hersenen te trainen wordt het beter.
Door veel te oefenen wordt het beter.
3. Specificity: Als iemand ervaring heeft met dingen aanleren, is het brein al flexibeler
en kan je nieuwe dingen makkelijker leren. Dat wat je wil verbeteren moet je ook
specifiek trainen. Bv. Specifiek leren om potje uit de kast pakken en niet alleen de
beweging.
4. Repetition matters: Om neurologische veranderingen te maken is heel veel herhaling
nodig. Als je wil dat er iets veranderd in het brein moet je het vaak herhalen.
5. Intensity matters: Om aan de neurologische plasticiteit te werken, speelt de
intensiteit van een training ook een grote rol. Intensief iets doen om het te laten
beklijven.
, Toets ADD minor Miscellaneous subjects
6. Time matters: Hoe sneller je de behandeling start hoe effectiever het is. Weten hier
weinig van. We denken vaak dat zo snel mogelijk beginnen met training, maar het is
de vraag of dit echt waar is, weinig onderzoek naar. Motorisch (arm- en
schouderfunctie) is het wel zo snel mogelijk mee beginnen, maar voor ons gebied is
het niet helemaal duidelijk.
7. Salience matters: Betekenisvol. Wat wij doen moet relevant zijn voor de client. Bij
ons is het bv. Relevanter om woordjes te leren dan klanken en woorden die minder
relevant zijn.
8. Age matters: Een ouder brein is minder plastisch en hierbij is het minder goed
trainbaar. Plasticiteit van het brein neemt af als je ouder wordt.
9. Transference: Generalisatie. Principe 9 en 3 kunnen in tegenspraak met elkaar. Iets
algemeens oefenen en hopen dat de andere functie ook beter wordt hierdoor.
10. Interference: Interferentie. Het ene gedrag aanleren kan het andere gedrag
verstoren. Stel je voor je hebt met dysartrie patient geoefend met de/t/ deze lukt dus
je gaat door met de /k/. wanneer de /k/ lukt en hij probeert de /t/ weer lukt het weer
niet. Dit kan gebeuren.
, Toets ADD minor Miscellaneous subjects
Stelmach, G.E.; Motor Control and Motor Learning: The Closed-Loop Perspective. In: Kelso,
J.A.S, (1982) Human Motor Behavior, An Introduction.Hillsdale, New Jersey/ London:
Lawrence Erlbaum Associates, Publishers, pag. 93-116
- De gesloten lus verschilt op twee punten van de open
lus
o Ten eerste zijn mechanismen vereist voor het
communiceren van informatie over de uitkomst
van de respons aan het uitvoerende
controlesysteem.
o Ten tweede is er een interne referentie nodig
waarmee deze informatie kan worden
vergeleken en gemeten om de reactie van het
systeem te wijzigen.
- De gesloten lus in de menselijke omgeving suggereert
dat feedback, foutdetectie en foutcorrectie
noodzakelijke vereisten zijn voor bewegingsregulatie.
- Open loop:
Movement command generator – opdracht
geven, een commando sturen (bv. Suf zeggen)
Movement parameters – hoe moet de tong (bv.
randen omhoog) staan en lippen houden, welke
kracht nodig voor het woord suf. Je moet deze kunnen sturen anders kan het fout
gaan.
Spieren – spieren moeten het gaan uitvoeren. Als spieren totaal verlamd zijn of
je hebt geen tong dan kun je de beweging niet maken.
Beweging – er komt dan een beweging en het woord suf.
- Closed loop: (koppel je terug of je het goed doet)
Dit doen we door gebruik te maken van feedback. Voor feedback heb je referent
nodig. Je reageert op feedback dan maak je hem closed loop. Weet je wat het
moet worden.
Intern referent, als je bv iets verkeerd heb aangeleerd kan het daar ook fout
gaan. Een verkeerd ingetraind patroon kan het constant fout gaan, want zelf denk
je dat het goed gaat, je ziet niet dat je het fout doet. (error correction)
- Auditief feedback – je weet hoe het moet klinken dus je hoort of het goed is of niet.
- Visueel feedback – spiegel, video-opname, voordoen wat iemand deed.
- Tactiel feedback – gevoel, voelen wat je aan het doen was. PROMPT
- Knowledge Performance – feedback op de manier waarop je het deed. Bv. Hou je tong
iets meer naar achter
- Knowledge Result – feedback geven op het resultaat. Bv. Stuf wat betekend dat ik weet
niet zo goed van je bedoeld. (Ja het is goed, nee het is fout)
- (Proprioscepsis – Je voelt wat je doet. Weten waar je lichaam zich bevind)
- Bepaalde feedback past beter in een bepaald leerproces dan het andere.
