Stofwisseling, hoofdstuk 11
Behandeling van diabetes mellitus
Complicaties als het niet goed behandeld wordt:
- Afwijkingen van de grote en middelgrote vaten, zoals arteriosclerose waardoor patiënten
een vergroot risico op hart- en vaataandoeningen lopen
- Afwijkingen van de kleine bloedvaten, wondgenezingsstoornissen, netvliesafwijkingen of
nierfunctiestoornissen
- Afwijkingen van de zenuwen met bijv. impotentie, gevoelsstoornissen in de voeten of
chronische diarree als gevolg.
Insuline als geneesmiddel
Insuline wordt bij beide types vaak dagelijks gespoten, dit wordt subcutaan gedaan. De hoeveelheid
insuline is per persoon anders. De frequentie van de toediening hangt af van de werkingsduur van de
insuline. Er bestaan middellang werkende en langwerkende insuline, de werkingsduur varieert van 2
tot 8 uur voor de kortwerkende, 14 tot 24 uur voor de middellang werkende en 24 tot 36 uur voor de
langwerkende.
De belangrijkste bijwerking van insuline is een hypoglykemie. Beginsymptomen zijn: hongergevoel,
nervositeit, rusteloosheid, hartkloppingen, trillen, zweten en bleekheid. > meestal moet je iets eten
om het weer omhoog te krijgen.
Bloedglucoseverlagende stoffen
Werkt alleen als de alvleesklier nog in staat is om nog insuline te produceren.
Ze zijn in te delen in verschillende groepen:
- Biguaniden, bv. Metformine. Eerste keus bij type 2
- Sulfonylureumderivaten, bv. Glimepiride, glibenclamide, tolbutamide en glicazide. Deze
hebben een groot risico op hypo’s
- DPP-4 remmers, bv. Saxagliptine, sitagliptine en vildagliptine. Deze werken via
darmhormonen, waardoor via een omweg de insulineproductie wordt verhoogd. Bij deze
middelen komen misselijkheid en verminderde eetlust regelmatig voor.
- Thiazolidinedionen, bv. Pioglitazon. Ze bevorderen de werking van insuline, doordat zij het
vetweefsel, de skeletspieren en de lever gevoeliger maken voor insuline. Laatste keus door
de bijwerking op het hart.
- Incretinemimetica, bv. Exenatide en liraglutide. Via een injectie toegediend. Ze verhogen de
insulineproductie maar remmen ook de maaglediging. Misselijkheid komt vaak voor. Moeten
dagelijks gebruikt worden.
Antilipemica
Verlagen het vetgehalte in het bloed. het werkt net zo effectief als leefgewoontes veranderen,
sporten, minder vet eten, stoppen met roken.
3 soorten;
- Cholesterolsyntheseremmers
Remmen de aanmaak van cholesterol. Bv. Simvastatine, atorvastatine, pravastatine en
rosurvastatine. Ze hebben veel interacties en bijwerkingen, de bijwerkingen: maag-
darmklachten, en heel soms spierpijn en vermoeidheid > dit moet meteen aan de arts
worden doorgegeven
- Fibraten
Behandeling van diabetes mellitus
Complicaties als het niet goed behandeld wordt:
- Afwijkingen van de grote en middelgrote vaten, zoals arteriosclerose waardoor patiënten
een vergroot risico op hart- en vaataandoeningen lopen
- Afwijkingen van de kleine bloedvaten, wondgenezingsstoornissen, netvliesafwijkingen of
nierfunctiestoornissen
- Afwijkingen van de zenuwen met bijv. impotentie, gevoelsstoornissen in de voeten of
chronische diarree als gevolg.
Insuline als geneesmiddel
Insuline wordt bij beide types vaak dagelijks gespoten, dit wordt subcutaan gedaan. De hoeveelheid
insuline is per persoon anders. De frequentie van de toediening hangt af van de werkingsduur van de
insuline. Er bestaan middellang werkende en langwerkende insuline, de werkingsduur varieert van 2
tot 8 uur voor de kortwerkende, 14 tot 24 uur voor de middellang werkende en 24 tot 36 uur voor de
langwerkende.
De belangrijkste bijwerking van insuline is een hypoglykemie. Beginsymptomen zijn: hongergevoel,
nervositeit, rusteloosheid, hartkloppingen, trillen, zweten en bleekheid. > meestal moet je iets eten
om het weer omhoog te krijgen.
Bloedglucoseverlagende stoffen
Werkt alleen als de alvleesklier nog in staat is om nog insuline te produceren.
Ze zijn in te delen in verschillende groepen:
- Biguaniden, bv. Metformine. Eerste keus bij type 2
- Sulfonylureumderivaten, bv. Glimepiride, glibenclamide, tolbutamide en glicazide. Deze
hebben een groot risico op hypo’s
- DPP-4 remmers, bv. Saxagliptine, sitagliptine en vildagliptine. Deze werken via
darmhormonen, waardoor via een omweg de insulineproductie wordt verhoogd. Bij deze
middelen komen misselijkheid en verminderde eetlust regelmatig voor.
- Thiazolidinedionen, bv. Pioglitazon. Ze bevorderen de werking van insuline, doordat zij het
vetweefsel, de skeletspieren en de lever gevoeliger maken voor insuline. Laatste keus door
de bijwerking op het hart.
- Incretinemimetica, bv. Exenatide en liraglutide. Via een injectie toegediend. Ze verhogen de
insulineproductie maar remmen ook de maaglediging. Misselijkheid komt vaak voor. Moeten
dagelijks gebruikt worden.
Antilipemica
Verlagen het vetgehalte in het bloed. het werkt net zo effectief als leefgewoontes veranderen,
sporten, minder vet eten, stoppen met roken.
3 soorten;
- Cholesterolsyntheseremmers
Remmen de aanmaak van cholesterol. Bv. Simvastatine, atorvastatine, pravastatine en
rosurvastatine. Ze hebben veel interacties en bijwerkingen, de bijwerkingen: maag-
darmklachten, en heel soms spierpijn en vermoeidheid > dit moet meteen aan de arts
worden doorgegeven
- Fibraten
