Geschiedenis Duitsland 1871-1945
(H8 en 9 + kleine boekje)
Kenmerkende aspecten:
31 De Industriële Revolutie die in de westerse wereld de basis legde voor een industriële
samenleving.
33 De modern vorm van imperialisme die verband hield met de industrialisatie.
36 De opkomst van de politiek-maatschappelijke stromingen: liberalisme, nationalisme,
socialisme, confessionalisme en feminisme.
37 De rol van moderne propaganda- en communicatiemiddelen en vormen van
massaorganisatie.
38 Het in praktijk brengen van de totalitaire ideologieën communisme en fascisme/
nationaalsocialisme.
39 De crisis van het wereldkapitalisme.
40 Het voeren van twee wereldoorlogen.
41 Racisme en discriminatie die leidden tot genocide, in het bijzonder op de joden.
43 Verwoestingen op iet eerder vertoonde schaal door massavernietigingswapens en de
betrokkenheid van de burgerbevolking bij oorlogvoering.
Belangrijke jaartallen:
1870-1871 Frans-Duitse oorlog
1871 Stichting Duitse keizerrijk
1877 `Dictaat van Kissingen’
1884-1885 Conferentie van Berlijn
1888 Wilhelm III wordt keizer
1898 Vlootwet
1914 Begin 1e WO, slag bij de Marne
herfst 1918 Groeiende onvrede in Duitsland
9 nov 1918 Ontstaan Republiek van Weimar
11 nov 1918 Einde WO I
1919 Spartacusopstand
1924 Dawesplan
1929 Amerikaanse Beurskrach
1933 Rijksdagbrand, Instelling Rijkscultuurkamer, Ingebruikname concentratie-
kamp Dachau.
1935 Neurenberger rassenwetten
1938 Conferentie van München
1939 Duitse inval in Polen
1941 Duitse inval in Sovjet-Unie (operatie Barbarossa)
1942 Wannseeconferentie
juni 1944 Geallieerde doorbraak in West-Europa (6 juni D-Day)
mei 1944 Inname Berlijn door Sovjet-Unie, zelfmoord Hitler
, KLEINE BOEKJE
Na de Frans-Duitse oorlog van 1870-1871 werd in Versailles het Duitse keizerrijk uitgeroepen
en de koning van Pruisen tot keizer Wilhelm I gekroond.
De troonbestijging van Wilhelm II in 1888 en het ontslag van Bismarck luidden een nieuw
tijdperk in. Duitsland wil een belangrijke plaats in het wereldbeeld. Deze `Weltpolitik’ was in
eerste instantie gericht op overzees imperialisme, waarbij het vooral Groot-Brittannië als
koloniale grootmacht tegenover zich vond.
Op de Conferentie van Berlijn (1884-1885), bijeengeroepen door Duitsland (Bismarck),
maakten de Europese mogelijkheden afspraken over de koloniale opdeling in Afrika.
Rijksdag in 1898 een Vlootwet aan waarbij meer dan vierhonderd miljoen marken werden
vrijgemaakt voor de vlootbouw.
Frankrijk slaagde er in 1914 ternauwernood in tijdens de Slag van Marne de Duitse opmars
te stoppen. De oorlog veranderde in het westen van een bewegingsoorlog in een
loopgravenoorlog, waarbij de fronten langdurig vastlagen.
Conferentie van Berlijn (1884-1885)
Na de eenwording van Duitsland in 1871 streefde Bismarck naar het voorkomen van oorlog
tussen Europese mogendheden. Zijn principes legde hij in 1877 vast in het ‘Dictaat van
Kissingen’. Zijn Vredespolitiek kwam op het volgende neer:
1. Afzien van iedere Duitse gebiedsuitbreiding in Europa
2. Strikte distantie ten opzichte van de overzeese koloniale politiek van de andere
Europese mogendheden.
Na de snelle industrialisatie in het Duitse keizerrijk waren er veel grondstoffen nodig die niet
uit de Duitse bodem gehaald konden worden.
Spartacusopstand (1919)
Door het dreigende verlies van de oorlog en de honger in de steden kwamen twee groepen
tegenover elkaar te staan: conservatief rechts en linkse arbeiders.
Mede hierdoor werden in Duitsland de voorwaarden geschapen voor het uitbreken van een
revolutie. Deze brak begin nov 1918 uit. De directe aanleiding was het besluit van het
opperbevel van de marine om nog één keer een grote zeeslag met de Britse vloot uit te
vechten. Op 4 nov 1918 brak op de marinebasis in Kiel een grote matrozenopstand uit.
Ze vormden matrozenraden en hadden snel de controle over de hele stad.
Deze spontane actie vond overal in het land navolging: de revolutie verspreidde zich als een
onstuitbaar proces over Duitsland. Op 9 nov 1918 bereikt de revolutie ook de Berlijn.
De revolutionairen voelden zich veel meer met de sociaaldemocraten verwant dan met de
communisten. De Duitse communistische beweging noemde zich in deze jaren Spartakisten.
(H8 en 9 + kleine boekje)
Kenmerkende aspecten:
31 De Industriële Revolutie die in de westerse wereld de basis legde voor een industriële
samenleving.
33 De modern vorm van imperialisme die verband hield met de industrialisatie.
36 De opkomst van de politiek-maatschappelijke stromingen: liberalisme, nationalisme,
socialisme, confessionalisme en feminisme.
37 De rol van moderne propaganda- en communicatiemiddelen en vormen van
massaorganisatie.
38 Het in praktijk brengen van de totalitaire ideologieën communisme en fascisme/
nationaalsocialisme.
39 De crisis van het wereldkapitalisme.
40 Het voeren van twee wereldoorlogen.
41 Racisme en discriminatie die leidden tot genocide, in het bijzonder op de joden.
43 Verwoestingen op iet eerder vertoonde schaal door massavernietigingswapens en de
betrokkenheid van de burgerbevolking bij oorlogvoering.
Belangrijke jaartallen:
1870-1871 Frans-Duitse oorlog
1871 Stichting Duitse keizerrijk
1877 `Dictaat van Kissingen’
1884-1885 Conferentie van Berlijn
1888 Wilhelm III wordt keizer
1898 Vlootwet
1914 Begin 1e WO, slag bij de Marne
herfst 1918 Groeiende onvrede in Duitsland
9 nov 1918 Ontstaan Republiek van Weimar
11 nov 1918 Einde WO I
1919 Spartacusopstand
1924 Dawesplan
1929 Amerikaanse Beurskrach
1933 Rijksdagbrand, Instelling Rijkscultuurkamer, Ingebruikname concentratie-
kamp Dachau.
1935 Neurenberger rassenwetten
1938 Conferentie van München
1939 Duitse inval in Polen
1941 Duitse inval in Sovjet-Unie (operatie Barbarossa)
1942 Wannseeconferentie
juni 1944 Geallieerde doorbraak in West-Europa (6 juni D-Day)
mei 1944 Inname Berlijn door Sovjet-Unie, zelfmoord Hitler
, KLEINE BOEKJE
Na de Frans-Duitse oorlog van 1870-1871 werd in Versailles het Duitse keizerrijk uitgeroepen
en de koning van Pruisen tot keizer Wilhelm I gekroond.
De troonbestijging van Wilhelm II in 1888 en het ontslag van Bismarck luidden een nieuw
tijdperk in. Duitsland wil een belangrijke plaats in het wereldbeeld. Deze `Weltpolitik’ was in
eerste instantie gericht op overzees imperialisme, waarbij het vooral Groot-Brittannië als
koloniale grootmacht tegenover zich vond.
Op de Conferentie van Berlijn (1884-1885), bijeengeroepen door Duitsland (Bismarck),
maakten de Europese mogelijkheden afspraken over de koloniale opdeling in Afrika.
Rijksdag in 1898 een Vlootwet aan waarbij meer dan vierhonderd miljoen marken werden
vrijgemaakt voor de vlootbouw.
Frankrijk slaagde er in 1914 ternauwernood in tijdens de Slag van Marne de Duitse opmars
te stoppen. De oorlog veranderde in het westen van een bewegingsoorlog in een
loopgravenoorlog, waarbij de fronten langdurig vastlagen.
Conferentie van Berlijn (1884-1885)
Na de eenwording van Duitsland in 1871 streefde Bismarck naar het voorkomen van oorlog
tussen Europese mogendheden. Zijn principes legde hij in 1877 vast in het ‘Dictaat van
Kissingen’. Zijn Vredespolitiek kwam op het volgende neer:
1. Afzien van iedere Duitse gebiedsuitbreiding in Europa
2. Strikte distantie ten opzichte van de overzeese koloniale politiek van de andere
Europese mogendheden.
Na de snelle industrialisatie in het Duitse keizerrijk waren er veel grondstoffen nodig die niet
uit de Duitse bodem gehaald konden worden.
Spartacusopstand (1919)
Door het dreigende verlies van de oorlog en de honger in de steden kwamen twee groepen
tegenover elkaar te staan: conservatief rechts en linkse arbeiders.
Mede hierdoor werden in Duitsland de voorwaarden geschapen voor het uitbreken van een
revolutie. Deze brak begin nov 1918 uit. De directe aanleiding was het besluit van het
opperbevel van de marine om nog één keer een grote zeeslag met de Britse vloot uit te
vechten. Op 4 nov 1918 brak op de marinebasis in Kiel een grote matrozenopstand uit.
Ze vormden matrozenraden en hadden snel de controle over de hele stad.
Deze spontane actie vond overal in het land navolging: de revolutie verspreidde zich als een
onstuitbaar proces over Duitsland. Op 9 nov 1918 bereikt de revolutie ook de Berlijn.
De revolutionairen voelden zich veel meer met de sociaaldemocraten verwant dan met de
communisten. De Duitse communistische beweging noemde zich in deze jaren Spartakisten.
