Probleem 2
Het aansprakelijk stellen van een dader wordt zinloos geacht, op het moment dat deze
mentaal, innerlijk, geen verantwoordelijkheid kan dragen voor zijn daad
geen externe aansprakelijkheid, zonder innerlijke verantwoordelijkheid.
In het strafrecht: ‘Geen straf, zonder schuld’
Schuld heeft veel betekenissen:
I. Er is geen sprake van verantwoordelijkheid als iemand aan de daad geen schuld heeft,
in de zin van ‘het gedaan hebben’. Niet de feitelijke dader
Dit heet ook wel oervorm van de schuld puur fysieke betrokkenheid
Het gaat om ’guilty or not guilty’ ja of nee oordeel en zegt niets over de inwendige
psychische gesteldheid (Hoofdstuk 2)
II. Schuld kan betekenen, de intentie, opzet, onachtzaamheid, waarmee een gedraging is
verricht. Delictsomschrijving van misdrijven (niet van overtredingen) bevatten de
bestanddelen opzet of onachtzaamheid (m.a.w. wettelijke schuldvormen). Dit betekent
dat deze moet worden bewezen. (Art. 350 Sv) (Hoofdstuk 6)
III. Culpa = schuld in enge zin (6.5)
IV. Fundamentele schuldbegrip: de verwijtbaarheid. Deze ligt ten grondslag aan ieder
intermenselijk verkeer, niet vastgelegd in de strafwet.
Nu het gaat om een overschrijden van een norm, terwijl een persoon ook ervoor kon
kiezen om de norm niet te overschrijden. De vraag van verwijtbaarheid volgt na de
vraag of iemand wederrechtelijk heeft gehandeld. Strafbegründensschuld: de daad
wordt door de rechter kwalijk genomen, omdat de dader anders had kunnen handelen.
(Hoofdstuk 7)
V. Straftoemetingsschuld, waarbij de vorm van schuld een rol speelt bij de
beantwoording van de laatste vraag van art. 350 Sv. Namelijk welke straf of maatregel
dient er te worden opgelegd? Gelet op de wederrechtelijkheid van het gedrag en de
mate waarin deze aan de dader, met het oog op de straf, kan worden aangerekend.
(Gelet op de ernst van het feit en de persoon van de dader)
Deze straftoemetingsschuld moet worden onderscheiden van andere schuldbegrippen,
omdat in het perspectief van de straftoemeting de schuld zijn omvang mede ontleent
aan de ernst van het feit.
M.aw.: in het perspectief van de straftoemeting versmelt de schuld met de daad tot 1
conglomeraat van factoren die de strafmaat bepalen, waarbij komt dat daarbij ook de
strafdoelen nog een gewicht in de schaal leggen.
(Hoofdstuk 11)
Schuldvormen zijn wettelijke bestanddelen die intentie of de geestgesteldheid, waarmee het
strafbaar feit is begaan tot uitdrukking brengen. Deze schuld vormen komen in de
delictsomschrijving van misdrijven in boek 2 van Sr altijd hoor. Bij overtredingen zelden. De
Literatuur:
- Kelk: H6
- Mevis:
1 Jurisprudentie: Inrijden op een agent, Hiv-besmetting I, Porsche, Bumperklever, Black out
Het aansprakelijk stellen van een dader wordt zinloos geacht, op het moment dat deze
mentaal, innerlijk, geen verantwoordelijkheid kan dragen voor zijn daad
geen externe aansprakelijkheid, zonder innerlijke verantwoordelijkheid.
In het strafrecht: ‘Geen straf, zonder schuld’
Schuld heeft veel betekenissen:
I. Er is geen sprake van verantwoordelijkheid als iemand aan de daad geen schuld heeft,
in de zin van ‘het gedaan hebben’. Niet de feitelijke dader
Dit heet ook wel oervorm van de schuld puur fysieke betrokkenheid
Het gaat om ’guilty or not guilty’ ja of nee oordeel en zegt niets over de inwendige
psychische gesteldheid (Hoofdstuk 2)
II. Schuld kan betekenen, de intentie, opzet, onachtzaamheid, waarmee een gedraging is
verricht. Delictsomschrijving van misdrijven (niet van overtredingen) bevatten de
bestanddelen opzet of onachtzaamheid (m.a.w. wettelijke schuldvormen). Dit betekent
dat deze moet worden bewezen. (Art. 350 Sv) (Hoofdstuk 6)
III. Culpa = schuld in enge zin (6.5)
IV. Fundamentele schuldbegrip: de verwijtbaarheid. Deze ligt ten grondslag aan ieder
intermenselijk verkeer, niet vastgelegd in de strafwet.
Nu het gaat om een overschrijden van een norm, terwijl een persoon ook ervoor kon
kiezen om de norm niet te overschrijden. De vraag van verwijtbaarheid volgt na de
vraag of iemand wederrechtelijk heeft gehandeld. Strafbegründensschuld: de daad
wordt door de rechter kwalijk genomen, omdat de dader anders had kunnen handelen.
(Hoofdstuk 7)
V. Straftoemetingsschuld, waarbij de vorm van schuld een rol speelt bij de
beantwoording van de laatste vraag van art. 350 Sv. Namelijk welke straf of maatregel
dient er te worden opgelegd? Gelet op de wederrechtelijkheid van het gedrag en de
mate waarin deze aan de dader, met het oog op de straf, kan worden aangerekend.
(Gelet op de ernst van het feit en de persoon van de dader)
Deze straftoemetingsschuld moet worden onderscheiden van andere schuldbegrippen,
omdat in het perspectief van de straftoemeting de schuld zijn omvang mede ontleent
aan de ernst van het feit.
M.aw.: in het perspectief van de straftoemeting versmelt de schuld met de daad tot 1
conglomeraat van factoren die de strafmaat bepalen, waarbij komt dat daarbij ook de
strafdoelen nog een gewicht in de schaal leggen.
(Hoofdstuk 11)
Schuldvormen zijn wettelijke bestanddelen die intentie of de geestgesteldheid, waarmee het
strafbaar feit is begaan tot uitdrukking brengen. Deze schuld vormen komen in de
delictsomschrijving van misdrijven in boek 2 van Sr altijd hoor. Bij overtredingen zelden. De
Literatuur:
- Kelk: H6
- Mevis:
1 Jurisprudentie: Inrijden op een agent, Hiv-besmetting I, Porsche, Bumperklever, Black out
