Week 1B Beginselen conflictenrecht & verwijzing
Nalatenschap X Renvoi
Breukhoven heeft de free record shop opgericht. Breukhoven
was gescheiden van Vanessa en had een aantal kinderen. Maar
hij wou de kinderen graag onterven, dit kan niet helemaal want
je hebt de legitieme portie. Hij is verhuisd naar Engeland, en
Engeland kent geen legitieme portie. Echter, Breukhoven heeft
nog veel vermogen in Nederland maar woont wel in Engeland.
Echter, waar is nou de laatste gewone verblijfplaats? Art. 21 van
de erfrechtverordening zegt dat het recht van het land van
toepassings is waar Breukhoven op het moment van overlijden
zijn verblijfplaats had. Maar, in art. 34 staat een kleine
uitzondering op de regel dat we in beginsel niet terugverwijzen.
We verwijzen wel terug als het toepasselijke recht het recht van
het land is dat geen deel uitmaakt van de erfrechtverordening.
Engeland heeft bijvoorbeeld aangegeven dat de
erfrechtverordening niet geldt voor het VK. Nu geldt dit sowieso
niet meer nu het VK niet meer deel is van de EU. Dus
erfrechtverordening verwijst naar Engeland, en Engeland
verwijst naar Nederland, dmv onroerend goed etc. Domicilie is
geldig, plaats waar je begraven wilt worden, dit was Nederland.
Dus gewone verblijfplaats was misschien wel in Engeland, waar
we rekening mee moeten houden ogv art. 34
Erfrechtverordening, maar hier dus wel terugverwijzing mogelijk
omdat Engeland verwijst naar Nederland.
Marokkaanse echtscheiding Openbare orde; Leemte opvullen met eigen recht
Hof den bosch 31 aug 2021 Openbare orde; erkenning buitenlandse beslissing
In dit geval stond in het Amerikaanse vonnis dat de gehele
schade werd vergoed, maar ook dat de dader nog eens extra
gestrafd werd. Is dit dan in strijd met de Nederlandse openbare
orde? Hof: karakter van de punitive damages verenigd zich niet
met het Nederlands aanpsrakelijkheidsrecht. Hierdoor blijft het
achterwege. We willen het vonnis wel erkennen, maar niet voor
het deel dat de extra straf toekent.
Week 2A Beginselen bevoegdheidsrecht
MH 17 zaak Openbare orde; erkenning buitenlandse beslissing, verkeerde bevoegdheidsgrond
In deze strafzaak heeft de rechter vorige week uitspraak
gedaan. In een strafzaak kun je voegen conform art. 51f Sv en
je schadevergoeding vorderen. Dit geldt ook voor nabestaanden
zoals erfgenamen. Grote vraag is hier; is de Nederlandse
rechter eigenlijk wel bevoegd om te oordelen over
civielrechtelijke vordering in strafzaak? De gedaagden hebben
namelijk woonplaats in Rusland. Rb zegt zelf van wel. De
rechter past art. 4 lid 1 Rome II toe; van toepassing is het land
waar de schade zich voordoet (lex loxi damni), dit is dus schade
aan personen, schade aan het vliegtuig etc. Dit is dus ergens in
Oekraine. De vraag of er een schadevergoeding moet worden
betaald wordt dus beoordeeld naar Oekraiens burgerlijk recht.
Volgens dit recht is er sprake van een vergoeding van de
schade. Dus (i) kwalificiatie onrechtmatige daad (ii) rome II
verordening (iii) verwijst naar een regel van oekraine. Welke
, odnerwerpen worden dan beheersd door het recht van
Oekraine? Daarvoor moet je weer naar de Rome II verordening,
artikel 15 (secundaire kwalificatie). Oekraiense recht bepaald
dan ook dat de nabestaanden recht hebben op vergoeding van
immateriele schade. Geschikte tentamencasus volgens Ten
Woldeàdoorelezen slides. Maar zegt Oekraiens recht; dit zijn
niet de partners van hetzelfde geslacht. Als er nabestaanden
zijn met iemand die samenwoont met iemand van hetzelfde
geslacht, dan zijn zij uitgesloten van schadevergoeding. Dit is
hier het geval, 1 iemand wordt uitgesloten. Dan moet je kijken
wat voor instrumenten je hebt in het IPR, dan kom je uit in de
openbare orde exceptie (zie ook art. 26 Rome II veordening).De
vraag is dus; is het in strijd met het recht van nederlandse
openbare orde? Volgens de Rb wel, het is in strijd met art. 1
twaalfde protocol EVRM. Dat onderscheid dat wordt gemaakt
lijkt tot ongelijke behandeling, strijd met fundamentele
mensenrechter en dus wordt deze bepaling van Oekraiens recht
buiten toepassing gelaten. De lacune wordt dus opgevulg met
Nederlands recht. Dus toepassing van openbare orde exceptie.
Belangrijkste vraag is nog wel; is de nederlandse rechter
eigenlijk wel bevoegd? Hji maakt gebruik van Brussel I bis, dit is
een gekke grond voor bevoegdheid. Dit is een reden om een
buitenlands vonnis niet te erkennen en dus niet tenuitvoer te
leggen.
Bredius Voorrangsregels
Op 13 april 1946 is te Monaco overleden de heer Dr. A. Bredius
— hierna te noemen de erflater — laatstelijk wonende te
Monaco en van Monegaskische nationaliteit. De erflater heeft
geen wettige afstammelingen of echtgenote achtergelaten.
In 1946 komt meneer Bredius te overlijden, en heeft
Monegaskische nationaliteit. Geen erfgenamen maar wel veel
geld want heeft het Bredius museum in Den Haag. In zijn
testament heeft hij een legaat opgenomen waarin hij alle
schilderijen en objecten voor de gemeente Den Haag zijn, maar
dat ze wel tentoon gesteld moeten worden blijven in het
museum, voor altijd. De museum heeft dit legaat aanvaard. De
wijk waarin het museum staat verloederd en er komt geen mens
meer naar het museum. Gemeente besluit om het museum te
sluiten, maar dan voldoe je niet meer aan voorwaarden van het
legaat en dan vervalt het legaat. Dus de Gemeente gaat naar
de rechter, en op grond van het museumwetje kan je dan
wijziging vragen van het testament en de
vraag is dan; is de Nederlandse musuemwet wel van
toepassing? Want op het testament is het recht van Monaco van
toepassing. Het recht van Monaco kent niet de mogelijkheid om
het testament te wijzigen zoals in Nederland. Is de msueumwet
dan een voorrangsregel? HR: ja, het gaat om een publiek lang.
De toegankelijkheid van museua namelijk. Het is een openbaar
belang, dus semi publiekrechtelijke regel die geld top het
Nalatenschap X Renvoi
Breukhoven heeft de free record shop opgericht. Breukhoven
was gescheiden van Vanessa en had een aantal kinderen. Maar
hij wou de kinderen graag onterven, dit kan niet helemaal want
je hebt de legitieme portie. Hij is verhuisd naar Engeland, en
Engeland kent geen legitieme portie. Echter, Breukhoven heeft
nog veel vermogen in Nederland maar woont wel in Engeland.
Echter, waar is nou de laatste gewone verblijfplaats? Art. 21 van
de erfrechtverordening zegt dat het recht van het land van
toepassings is waar Breukhoven op het moment van overlijden
zijn verblijfplaats had. Maar, in art. 34 staat een kleine
uitzondering op de regel dat we in beginsel niet terugverwijzen.
We verwijzen wel terug als het toepasselijke recht het recht van
het land is dat geen deel uitmaakt van de erfrechtverordening.
Engeland heeft bijvoorbeeld aangegeven dat de
erfrechtverordening niet geldt voor het VK. Nu geldt dit sowieso
niet meer nu het VK niet meer deel is van de EU. Dus
erfrechtverordening verwijst naar Engeland, en Engeland
verwijst naar Nederland, dmv onroerend goed etc. Domicilie is
geldig, plaats waar je begraven wilt worden, dit was Nederland.
Dus gewone verblijfplaats was misschien wel in Engeland, waar
we rekening mee moeten houden ogv art. 34
Erfrechtverordening, maar hier dus wel terugverwijzing mogelijk
omdat Engeland verwijst naar Nederland.
Marokkaanse echtscheiding Openbare orde; Leemte opvullen met eigen recht
Hof den bosch 31 aug 2021 Openbare orde; erkenning buitenlandse beslissing
In dit geval stond in het Amerikaanse vonnis dat de gehele
schade werd vergoed, maar ook dat de dader nog eens extra
gestrafd werd. Is dit dan in strijd met de Nederlandse openbare
orde? Hof: karakter van de punitive damages verenigd zich niet
met het Nederlands aanpsrakelijkheidsrecht. Hierdoor blijft het
achterwege. We willen het vonnis wel erkennen, maar niet voor
het deel dat de extra straf toekent.
Week 2A Beginselen bevoegdheidsrecht
MH 17 zaak Openbare orde; erkenning buitenlandse beslissing, verkeerde bevoegdheidsgrond
In deze strafzaak heeft de rechter vorige week uitspraak
gedaan. In een strafzaak kun je voegen conform art. 51f Sv en
je schadevergoeding vorderen. Dit geldt ook voor nabestaanden
zoals erfgenamen. Grote vraag is hier; is de Nederlandse
rechter eigenlijk wel bevoegd om te oordelen over
civielrechtelijke vordering in strafzaak? De gedaagden hebben
namelijk woonplaats in Rusland. Rb zegt zelf van wel. De
rechter past art. 4 lid 1 Rome II toe; van toepassing is het land
waar de schade zich voordoet (lex loxi damni), dit is dus schade
aan personen, schade aan het vliegtuig etc. Dit is dus ergens in
Oekraine. De vraag of er een schadevergoeding moet worden
betaald wordt dus beoordeeld naar Oekraiens burgerlijk recht.
Volgens dit recht is er sprake van een vergoeding van de
schade. Dus (i) kwalificiatie onrechtmatige daad (ii) rome II
verordening (iii) verwijst naar een regel van oekraine. Welke
, odnerwerpen worden dan beheersd door het recht van
Oekraine? Daarvoor moet je weer naar de Rome II verordening,
artikel 15 (secundaire kwalificatie). Oekraiense recht bepaald
dan ook dat de nabestaanden recht hebben op vergoeding van
immateriele schade. Geschikte tentamencasus volgens Ten
Woldeàdoorelezen slides. Maar zegt Oekraiens recht; dit zijn
niet de partners van hetzelfde geslacht. Als er nabestaanden
zijn met iemand die samenwoont met iemand van hetzelfde
geslacht, dan zijn zij uitgesloten van schadevergoeding. Dit is
hier het geval, 1 iemand wordt uitgesloten. Dan moet je kijken
wat voor instrumenten je hebt in het IPR, dan kom je uit in de
openbare orde exceptie (zie ook art. 26 Rome II veordening).De
vraag is dus; is het in strijd met het recht van nederlandse
openbare orde? Volgens de Rb wel, het is in strijd met art. 1
twaalfde protocol EVRM. Dat onderscheid dat wordt gemaakt
lijkt tot ongelijke behandeling, strijd met fundamentele
mensenrechter en dus wordt deze bepaling van Oekraiens recht
buiten toepassing gelaten. De lacune wordt dus opgevulg met
Nederlands recht. Dus toepassing van openbare orde exceptie.
Belangrijkste vraag is nog wel; is de nederlandse rechter
eigenlijk wel bevoegd? Hji maakt gebruik van Brussel I bis, dit is
een gekke grond voor bevoegdheid. Dit is een reden om een
buitenlands vonnis niet te erkennen en dus niet tenuitvoer te
leggen.
Bredius Voorrangsregels
Op 13 april 1946 is te Monaco overleden de heer Dr. A. Bredius
— hierna te noemen de erflater — laatstelijk wonende te
Monaco en van Monegaskische nationaliteit. De erflater heeft
geen wettige afstammelingen of echtgenote achtergelaten.
In 1946 komt meneer Bredius te overlijden, en heeft
Monegaskische nationaliteit. Geen erfgenamen maar wel veel
geld want heeft het Bredius museum in Den Haag. In zijn
testament heeft hij een legaat opgenomen waarin hij alle
schilderijen en objecten voor de gemeente Den Haag zijn, maar
dat ze wel tentoon gesteld moeten worden blijven in het
museum, voor altijd. De museum heeft dit legaat aanvaard. De
wijk waarin het museum staat verloederd en er komt geen mens
meer naar het museum. Gemeente besluit om het museum te
sluiten, maar dan voldoe je niet meer aan voorwaarden van het
legaat en dan vervalt het legaat. Dus de Gemeente gaat naar
de rechter, en op grond van het museumwetje kan je dan
wijziging vragen van het testament en de
vraag is dan; is de Nederlandse musuemwet wel van
toepassing? Want op het testament is het recht van Monaco van
toepassing. Het recht van Monaco kent niet de mogelijkheid om
het testament te wijzigen zoals in Nederland. Is de msueumwet
dan een voorrangsregel? HR: ja, het gaat om een publiek lang.
De toegankelijkheid van museua namelijk. Het is een openbaar
belang, dus semi publiekrechtelijke regel die geld top het
