Tomatensoep die de temperatuur van de aarde laat dalen!
Al sinds het bestaan van de mens vinden er protesten plaats. Mensen kunnen het nou eenmaal niet
allemaal met elkaar eens zijn. Zo vond het Romeinse volk dat er verandering moest komen in de
extreme armoede die er heerste, terwijl verschillende keizers de omstandigheden waarin het
Romeinse volk leefde wel prima vonden voor het volk. Daarom ging het Romeinse volk demonsteren.
Een ander voorbeeld vond recent nog plaats in Nederland. Mensen waren het niet eens met de
beslissing van de overheid om Schiphol uit te breiden. Hier gingen ook groepen mensen de straat op
om te demonsteren tegen een beslissing van in dit geval de overheid.
Tegenwoordig heeft een nieuwe generatie klimaatactivisten een andere manier bedacht om
te demonsteren. Zo bekladden ze schilderijen met onder andere tomatensoep en lijmen ze zichzelf
vast aan werken. Een voorbeeld van een schilderij dat besmeurd werd met tomatensoep was het
vierde schilderij in de Zonnebloem-serie van van Gogh. Deze actie werd uitgevoerd door
klimaatactivisten van Just Stop Oil in Londen. Terwijl ze bezig waren met het uitvoeren van de actie
riepen ze: ‘Wat is meer waard: kunst of leven?’ Ze gebruikten het schilderij als een metafoor voor
iets kwetsbaar en moois wat beschadigd wordt, dus het klimaat in dit geval. Ze wilden hiermee
aandacht vragen voor het klimaat. Ik vind dat klimaatactivisme gericht op kunst moet stoppen.
Ten eerste is er helemaal geen gebrek aan aandacht voor het klimaatprobleem. Het komt mensen
zelfs de spuigaten uit. Klimaatdoelen hebben in Nederland en in de EU al de hoogste prioriteit. Uit
peilingen blijkt dat Nederlanders zich bewust zijn van de gevolgen van het klimaatprobleem en ook
bereid zijn om maatregelen te nemen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Helaas weten
de meeste mensen niet hoe ze dit moeten doen. Het probleem is dus niet de hoeveelheid aandacht
die besteed wordt aan het klimaatprobleem, maar het feit dat mensen niet weten wat voor
maatregelen ze moeten nemen. Het lost dus helemaal niks op om zo aandacht te vragen voor het
klimaat.
Ten tweede zorgt het gooien van eten op kunst voor kunstschade. De desbetreffende
schilderijen die tot nu toe beklad zijn, zijn van enorme waarde en inspireren vele mensen. Vaak zit er
een verhaal achter met een historische of morele waarde. Ze zijn niet voor niets zo beroemd
geworden. Musea zijn inderdaad geschikte plekken voor protest, maar om een protest uit te voeren
hoeft kunst niet vernield te worden. Zo werd er een paar maanden geleden in het Guggenheim
Museum in New York een anoniem collectief van Iraanse kunstenaars tentoongesteld. De
kunstenaars wilden aandacht voor de mensenrechtenschendingen in Iran. Dit protest was effectief,
uniek en bovendien werd er niks vernield.
Tot slot neemt de steun van het gewone volk voor het klimaat juist af. ‘Deze mensen wekken
zoveel afkeer op, dat ze de agenda van de klimaatfanatici juist beschadigen’, zegt Elsevier-journalist
Jelte Wiersma (‘De Limburger’, 5 november 2022). Uit een onderzoek van de universiteit van Toronto
en Stanford blijkt dat de steun onder het gewone volk kan afnemen als het protest als te extreem
wordt gezien. De klimaatactivisten plegen een vorm van geweld om hun mening te uiten en dat
wordt gezien als extreem. Ook keurt de rechtstaat dit gedrag af. Zo werden de mannen die vorige
maand het Meisje met de Parel van Vermeer in het Haagse Mauritshuis wilden bekladden, flink
gestraft. Dit zorgt voor nog meer afkeer onder de het gewone volk.
Voorstanders van klimaatactivisme gericht op kunst vinden dat de acties juist effectief zijn.
Het is namelijk een nieuwe manier van protesteren en dit genereert media-aandacht. Dit wil echter
niet zeggen dat de acties dan effectief zijn. ‘Je wilt iets doen om voldoende aandacht te genereren,
maar als het vervolgens meer over de actie zelf gaat dan over het standpunt, kun je je doel
voorbijschieten’, zegt Noelle Aarts, hoogleraar socio-ecologische interacties aan de Radboud
Universiteit Nijmegen (www.devolkskrant.nl, 26 oktober 2022). Zo ging het bijvoorbeeld bij de
Al sinds het bestaan van de mens vinden er protesten plaats. Mensen kunnen het nou eenmaal niet
allemaal met elkaar eens zijn. Zo vond het Romeinse volk dat er verandering moest komen in de
extreme armoede die er heerste, terwijl verschillende keizers de omstandigheden waarin het
Romeinse volk leefde wel prima vonden voor het volk. Daarom ging het Romeinse volk demonsteren.
Een ander voorbeeld vond recent nog plaats in Nederland. Mensen waren het niet eens met de
beslissing van de overheid om Schiphol uit te breiden. Hier gingen ook groepen mensen de straat op
om te demonsteren tegen een beslissing van in dit geval de overheid.
Tegenwoordig heeft een nieuwe generatie klimaatactivisten een andere manier bedacht om
te demonsteren. Zo bekladden ze schilderijen met onder andere tomatensoep en lijmen ze zichzelf
vast aan werken. Een voorbeeld van een schilderij dat besmeurd werd met tomatensoep was het
vierde schilderij in de Zonnebloem-serie van van Gogh. Deze actie werd uitgevoerd door
klimaatactivisten van Just Stop Oil in Londen. Terwijl ze bezig waren met het uitvoeren van de actie
riepen ze: ‘Wat is meer waard: kunst of leven?’ Ze gebruikten het schilderij als een metafoor voor
iets kwetsbaar en moois wat beschadigd wordt, dus het klimaat in dit geval. Ze wilden hiermee
aandacht vragen voor het klimaat. Ik vind dat klimaatactivisme gericht op kunst moet stoppen.
Ten eerste is er helemaal geen gebrek aan aandacht voor het klimaatprobleem. Het komt mensen
zelfs de spuigaten uit. Klimaatdoelen hebben in Nederland en in de EU al de hoogste prioriteit. Uit
peilingen blijkt dat Nederlanders zich bewust zijn van de gevolgen van het klimaatprobleem en ook
bereid zijn om maatregelen te nemen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Helaas weten
de meeste mensen niet hoe ze dit moeten doen. Het probleem is dus niet de hoeveelheid aandacht
die besteed wordt aan het klimaatprobleem, maar het feit dat mensen niet weten wat voor
maatregelen ze moeten nemen. Het lost dus helemaal niks op om zo aandacht te vragen voor het
klimaat.
Ten tweede zorgt het gooien van eten op kunst voor kunstschade. De desbetreffende
schilderijen die tot nu toe beklad zijn, zijn van enorme waarde en inspireren vele mensen. Vaak zit er
een verhaal achter met een historische of morele waarde. Ze zijn niet voor niets zo beroemd
geworden. Musea zijn inderdaad geschikte plekken voor protest, maar om een protest uit te voeren
hoeft kunst niet vernield te worden. Zo werd er een paar maanden geleden in het Guggenheim
Museum in New York een anoniem collectief van Iraanse kunstenaars tentoongesteld. De
kunstenaars wilden aandacht voor de mensenrechtenschendingen in Iran. Dit protest was effectief,
uniek en bovendien werd er niks vernield.
Tot slot neemt de steun van het gewone volk voor het klimaat juist af. ‘Deze mensen wekken
zoveel afkeer op, dat ze de agenda van de klimaatfanatici juist beschadigen’, zegt Elsevier-journalist
Jelte Wiersma (‘De Limburger’, 5 november 2022). Uit een onderzoek van de universiteit van Toronto
en Stanford blijkt dat de steun onder het gewone volk kan afnemen als het protest als te extreem
wordt gezien. De klimaatactivisten plegen een vorm van geweld om hun mening te uiten en dat
wordt gezien als extreem. Ook keurt de rechtstaat dit gedrag af. Zo werden de mannen die vorige
maand het Meisje met de Parel van Vermeer in het Haagse Mauritshuis wilden bekladden, flink
gestraft. Dit zorgt voor nog meer afkeer onder de het gewone volk.
Voorstanders van klimaatactivisme gericht op kunst vinden dat de acties juist effectief zijn.
Het is namelijk een nieuwe manier van protesteren en dit genereert media-aandacht. Dit wil echter
niet zeggen dat de acties dan effectief zijn. ‘Je wilt iets doen om voldoende aandacht te genereren,
maar als het vervolgens meer over de actie zelf gaat dan over het standpunt, kun je je doel
voorbijschieten’, zegt Noelle Aarts, hoogleraar socio-ecologische interacties aan de Radboud
Universiteit Nijmegen (www.devolkskrant.nl, 26 oktober 2022). Zo ging het bijvoorbeeld bij de
