Probleem 8
Reductie wordt vaak geassocieerd met een ‘nothing-but perspective’ - mens is niets anders dan een machine,
dan een digitale computer, of een neuraal netwerk. Reductie: een verklaring van een macro-fenomeen door
onderliggende micro-mechanismen. Reductionisme: de filosofische positie dat alle fenomenen uiteindelijk
herleidbaar zijn tot iets als basis fysica.
Twee aspecten van reductie: Reductie een bewering over de structuur van de wereld: dat complexe
dingen en events aggregaten zijn van simpelere dingen. Reductie een relatie tussen theorieën: theory
reduction. Misschien kunnen alle wetenschappen uiteindelijk worden gereduceerd tot één basiswetenschap, en
worden verenigd in één theoretische structuur, zodat wetten over complexe events kunnen worden afgeleid
uit algemene theorieën plus kennis over initiële condities waaronder deze weten opereren. Aan de andere kant
kunnen kennisinteresses, interessante vragen, fenomenen en verklaringsstijlen te verschillend zijn voor één
kader.
Reductie en de structuur van de wereld. Idee: de reductiepijlen wijzen allemaal dezelfde weg (naar de meest
basale onderdelen van de wereld) en komen samen op één finale theorie die geen reductie tot andere
principes vereist. Realiteit is een aggregaat van elementaire fysieke onderdelen. De finale theorie bestaat nog
niet. Fysica behandelt de fundamentele wetten van de natuur. Complexity assumption: complexe dingen
kunnen worden begrepen door ze af te breken in hun onderdelen.
Intuïtief lijkt reductie een ‘nothing-buttery’ perspectief te impliceren: de meeste alledaagse fenomenen die we
kennen, kunnen worden weggeredeneerd door wetenschap. Elke reductie leidt uiteindelijk tot een eliminatie;
in psychologie de verdringing van zogeheten ‘folk’-psychologische verklaring door vermoedelijk
neurofysiologische taal, zodat we causaal bepaalde machines blijken te zijn, i.p.v. intentionele en rationele
wezens.
- Klassieke visie. Reductie is theory reduction: een hoger-level (complexe) theorie reduceren is tonen hoe het
kan worden afgeleid uit een lager-level (basis) theorie plus grenscondities. Een lager-level wetenschap (bijv.
neurowetenschap) kan de fenomenen of wetten van een hoger, complexer level (bijv. gedrag) verklaren.
Klassiek model van reductie ziet reductie als een logische deductie van hoger-level wetten van lager-
level wetten plus grenscondities specificerend de kwalificaties waaronder de laatste opereert.
Nagel, twee condities van theoriereductie. Deducibility: theorieën klaar en formeel. Connectability:
bridge laws stellen gelijkwaardigheid tussen de twee theorieën vast en verbinden concepten over levels.
Waarom de klassieke visie van theoriereductie niet werkt.
Nooit heel succesvol geweest in het beschrijven van echte wetenschap.
1. Non-transitivity of explanation: iets lijkt verloren te gaan in het reductieproces. Verklaring draagt niet over
van molecuullevel tot het level van macro-objecten. Het systeem heeft een fysieke basis, maar kan er niet door
worden verklaard.
2. De vraag naar connectability door bridge laws. Als een oude theorie wordt gereduceerd door een nieuwe
theorie, veranderd de betekenis van zijn termen meestal in het proces. Dit maakt identificatie onmogelijk, en
daarom worden cross-theoretische identiteiten in bridge laws bijna nooit vastgesteld. De oude theorie wordt
meestal gecorrigeerd door de nieuwe, dus kunnen ze niet consistent zijn met elkaar, en dus niet ervan afgeleid.
Dit maakt het klassieke model onaannemelijk: correcties en veranderingen in de betekenis van
theoretische termen zijn essentieel voor empirische vooruitgang.
Reacties op het gebrek van cross-theoretische identiteiten:
- Non-reductief materialisme en supervenience. Psychologische theorieën zullen autonoom blijven (gekozen
door functionalisten).
Supervenience. Het mentale is afhankelijk van het fysieke; elke mentale verandering vereist een fysieke
verandering (een hersenproces): er is geen lichaamloze geest. Fysieke eigenschappen bepalen mentale
eigenschappen, maar het omgekeerde is niet waar: niet elke mentale eigenschap is geassocieerd met dezelfde
fysieke eigenschap. Dat verhindert reductie: als we proberen omlaag te werken vanuit geest naar hersenen,
zien we de pijl van reductiefragmenten in verschillende hersenprocessen. Mentale processen worden bepaald
door, maar zijn niet herleidbaar tot, materiële processen.
Reductie wordt vaak geassocieerd met een ‘nothing-but perspective’ - mens is niets anders dan een machine,
dan een digitale computer, of een neuraal netwerk. Reductie: een verklaring van een macro-fenomeen door
onderliggende micro-mechanismen. Reductionisme: de filosofische positie dat alle fenomenen uiteindelijk
herleidbaar zijn tot iets als basis fysica.
Twee aspecten van reductie: Reductie een bewering over de structuur van de wereld: dat complexe
dingen en events aggregaten zijn van simpelere dingen. Reductie een relatie tussen theorieën: theory
reduction. Misschien kunnen alle wetenschappen uiteindelijk worden gereduceerd tot één basiswetenschap, en
worden verenigd in één theoretische structuur, zodat wetten over complexe events kunnen worden afgeleid
uit algemene theorieën plus kennis over initiële condities waaronder deze weten opereren. Aan de andere kant
kunnen kennisinteresses, interessante vragen, fenomenen en verklaringsstijlen te verschillend zijn voor één
kader.
Reductie en de structuur van de wereld. Idee: de reductiepijlen wijzen allemaal dezelfde weg (naar de meest
basale onderdelen van de wereld) en komen samen op één finale theorie die geen reductie tot andere
principes vereist. Realiteit is een aggregaat van elementaire fysieke onderdelen. De finale theorie bestaat nog
niet. Fysica behandelt de fundamentele wetten van de natuur. Complexity assumption: complexe dingen
kunnen worden begrepen door ze af te breken in hun onderdelen.
Intuïtief lijkt reductie een ‘nothing-buttery’ perspectief te impliceren: de meeste alledaagse fenomenen die we
kennen, kunnen worden weggeredeneerd door wetenschap. Elke reductie leidt uiteindelijk tot een eliminatie;
in psychologie de verdringing van zogeheten ‘folk’-psychologische verklaring door vermoedelijk
neurofysiologische taal, zodat we causaal bepaalde machines blijken te zijn, i.p.v. intentionele en rationele
wezens.
- Klassieke visie. Reductie is theory reduction: een hoger-level (complexe) theorie reduceren is tonen hoe het
kan worden afgeleid uit een lager-level (basis) theorie plus grenscondities. Een lager-level wetenschap (bijv.
neurowetenschap) kan de fenomenen of wetten van een hoger, complexer level (bijv. gedrag) verklaren.
Klassiek model van reductie ziet reductie als een logische deductie van hoger-level wetten van lager-
level wetten plus grenscondities specificerend de kwalificaties waaronder de laatste opereert.
Nagel, twee condities van theoriereductie. Deducibility: theorieën klaar en formeel. Connectability:
bridge laws stellen gelijkwaardigheid tussen de twee theorieën vast en verbinden concepten over levels.
Waarom de klassieke visie van theoriereductie niet werkt.
Nooit heel succesvol geweest in het beschrijven van echte wetenschap.
1. Non-transitivity of explanation: iets lijkt verloren te gaan in het reductieproces. Verklaring draagt niet over
van molecuullevel tot het level van macro-objecten. Het systeem heeft een fysieke basis, maar kan er niet door
worden verklaard.
2. De vraag naar connectability door bridge laws. Als een oude theorie wordt gereduceerd door een nieuwe
theorie, veranderd de betekenis van zijn termen meestal in het proces. Dit maakt identificatie onmogelijk, en
daarom worden cross-theoretische identiteiten in bridge laws bijna nooit vastgesteld. De oude theorie wordt
meestal gecorrigeerd door de nieuwe, dus kunnen ze niet consistent zijn met elkaar, en dus niet ervan afgeleid.
Dit maakt het klassieke model onaannemelijk: correcties en veranderingen in de betekenis van
theoretische termen zijn essentieel voor empirische vooruitgang.
Reacties op het gebrek van cross-theoretische identiteiten:
- Non-reductief materialisme en supervenience. Psychologische theorieën zullen autonoom blijven (gekozen
door functionalisten).
Supervenience. Het mentale is afhankelijk van het fysieke; elke mentale verandering vereist een fysieke
verandering (een hersenproces): er is geen lichaamloze geest. Fysieke eigenschappen bepalen mentale
eigenschappen, maar het omgekeerde is niet waar: niet elke mentale eigenschap is geassocieerd met dezelfde
fysieke eigenschap. Dat verhindert reductie: als we proberen omlaag te werken vanuit geest naar hersenen,
zien we de pijl van reductiefragmenten in verschillende hersenprocessen. Mentale processen worden bepaald
door, maar zijn niet herleidbaar tot, materiële processen.
