Probleem 3
Hergenhahn
Skinner gefocust op waarneembaar gedrag, Titchener gefocust op waarneembare (via introspectie) bewuste
events. Titchener wilde de structuur van de geest beschrijven, dus structuralisme. Doel structuralisme: het is
van mentale leven beschrijven.
Wundt’s subjecten rapporteren of een ervaring werd getriggerd door een extern object of event. Titchener’s
subjecten moesten zoeken naar de elementaire ingrediënten van hun ervaringen; de basis, ruwe, elementaire
ervaringen beschrijven waaruit complexe cognitieve ervaring was gebouwd; moesten zorgvuldig worden
getraind om te vermijden de betekenis van een stimulus te rapporteren.
Oswald Külpe. Begint in het Wundt kamp, maar werd één van Wundt’s meest waardige tegenstanders. Wundt:
alle gedachten hebben een specifieke referent – een sensatie, beeld, of gevoel. <> Külpe: sommige gedachten
zijn beeldloos. Wundt: hogere mentale processen (zoals denken) kunnen niet experimenteel worden
bestudeerd. Külpe: gebruikt systematic experimental introspection: subjecten problemen geven om op te
lossen en hen vragen om te rapporteren over de betrokken mentale operaties. Deze introspectieve techniek
aangegeven dat er imageless thoughts waren.
Würzburg school. Mental set. Subjecten focussen op een bepaald probleem creëerde een determining
tendency die voortduurde tot het probleem was opgelost. Subjecten waren hier onbewust van. Mentale sets
kunnen experimenteel worden geïnduceerd door subjecten te instrueren verschillende taken uit te voeren of
verschillende problemen op te lossen. Mentale sets kunnen ook resulteren uit verleden ervaringen van een
persoon. Het aandachtsproces bepaald welke sensaties wel en niet zullen worden ervaren (in
overeenstemming met Wundt, niet met Titchener).
Motivatie-aspect van probleem oplossen.
Hogere mentale processen kunnen experimenteel worden bestudeerd en bepaalde mentale processen
gebeuren onafhankelijk van inhoud (zijn beeldloos). Associationisme is inadequaat om de operaties van de
geest te verklaren en smalle gebruik van introspectieve methode betwist.
Elke vorm van introspectie werd steeds meer beschouwd als onbetrouwbaar.
Valentine, E. (1991). Chapter 5. Introspection.
Wat is introspectie?
William James: het kijken naar onze geest en rapporteren wat we daar ontdekken. Wundt: de observatie van
de inhoud van het bewustzijn, zelfobservatie, in tegenstelling tot zelfperceptie of innerlijke perceptie. Essentie:
introspectie is het opmerken van, en in een positie zijn om te rapporteren over, mentale toestanden en
processen.
Pogingen gedaan om verschillende typen introspectie te onderscheiden. Variantiebronnen in de
methode: omstandigheden waarin de rapporten worden verkregen, en of ze normaal of speciaal zijn; of de
procedure systematisch is; training van de subjecten en de experimentator; het doel waarvoor de rapporten
zijn vereist. Onderscheid zelf-observatie (introspection proper), waarin subjecten hun ervaringen willen
observeren en rapporteren; zelfrapporten, waarin ervaringen worden beschreven zonder proberen bijzonder
objectief te zijn; thinking aloud, waarin een poging wordt gedaan om een doorlopend commentaar te bieden
op een lopende mentale activiteit. Onderscheid tussen rapporteren van een ervaring en een strategie.
Onderscheid vijf soorten verbaal rapport in termen van de mate waarin ze kunnen worden
gecontroleerd door andere methoden. Van beschrijvingen van subjectieve ervaringen, tot rapporten over
fenomenen die gedragsmatige componenten hebben. Verschillen hebben belangrijke implicaties voor de
validiteit van introspectie.
Geschiedenis
Introspectie de primaire methode gebruikt door de structuralisten, andere methoden aanvullend. Strikt
gecontroleerde condities en subjecten zeer getraind. Rapporten van ‘pure’ sensaties boden de data voor een
theorie van de hersenstructuur waarin de inhoud van het bewustzijn werd geanalyseerd in sensorische
componenten.
Würzburg psychologen probeerden deze benadering uit te breiden naar de hogere mentale processen
van denken en oordelen. Subjecten gevraagd om te beschrijven wat in hun gedachten was omgegaan. Relatief
vrije techniek, waarin de experimentator de subject kon vragen of de introspectie onduidelijk was. Twee
Hergenhahn
Skinner gefocust op waarneembaar gedrag, Titchener gefocust op waarneembare (via introspectie) bewuste
events. Titchener wilde de structuur van de geest beschrijven, dus structuralisme. Doel structuralisme: het is
van mentale leven beschrijven.
Wundt’s subjecten rapporteren of een ervaring werd getriggerd door een extern object of event. Titchener’s
subjecten moesten zoeken naar de elementaire ingrediënten van hun ervaringen; de basis, ruwe, elementaire
ervaringen beschrijven waaruit complexe cognitieve ervaring was gebouwd; moesten zorgvuldig worden
getraind om te vermijden de betekenis van een stimulus te rapporteren.
Oswald Külpe. Begint in het Wundt kamp, maar werd één van Wundt’s meest waardige tegenstanders. Wundt:
alle gedachten hebben een specifieke referent – een sensatie, beeld, of gevoel. <> Külpe: sommige gedachten
zijn beeldloos. Wundt: hogere mentale processen (zoals denken) kunnen niet experimenteel worden
bestudeerd. Külpe: gebruikt systematic experimental introspection: subjecten problemen geven om op te
lossen en hen vragen om te rapporteren over de betrokken mentale operaties. Deze introspectieve techniek
aangegeven dat er imageless thoughts waren.
Würzburg school. Mental set. Subjecten focussen op een bepaald probleem creëerde een determining
tendency die voortduurde tot het probleem was opgelost. Subjecten waren hier onbewust van. Mentale sets
kunnen experimenteel worden geïnduceerd door subjecten te instrueren verschillende taken uit te voeren of
verschillende problemen op te lossen. Mentale sets kunnen ook resulteren uit verleden ervaringen van een
persoon. Het aandachtsproces bepaald welke sensaties wel en niet zullen worden ervaren (in
overeenstemming met Wundt, niet met Titchener).
Motivatie-aspect van probleem oplossen.
Hogere mentale processen kunnen experimenteel worden bestudeerd en bepaalde mentale processen
gebeuren onafhankelijk van inhoud (zijn beeldloos). Associationisme is inadequaat om de operaties van de
geest te verklaren en smalle gebruik van introspectieve methode betwist.
Elke vorm van introspectie werd steeds meer beschouwd als onbetrouwbaar.
Valentine, E. (1991). Chapter 5. Introspection.
Wat is introspectie?
William James: het kijken naar onze geest en rapporteren wat we daar ontdekken. Wundt: de observatie van
de inhoud van het bewustzijn, zelfobservatie, in tegenstelling tot zelfperceptie of innerlijke perceptie. Essentie:
introspectie is het opmerken van, en in een positie zijn om te rapporteren over, mentale toestanden en
processen.
Pogingen gedaan om verschillende typen introspectie te onderscheiden. Variantiebronnen in de
methode: omstandigheden waarin de rapporten worden verkregen, en of ze normaal of speciaal zijn; of de
procedure systematisch is; training van de subjecten en de experimentator; het doel waarvoor de rapporten
zijn vereist. Onderscheid zelf-observatie (introspection proper), waarin subjecten hun ervaringen willen
observeren en rapporteren; zelfrapporten, waarin ervaringen worden beschreven zonder proberen bijzonder
objectief te zijn; thinking aloud, waarin een poging wordt gedaan om een doorlopend commentaar te bieden
op een lopende mentale activiteit. Onderscheid tussen rapporteren van een ervaring en een strategie.
Onderscheid vijf soorten verbaal rapport in termen van de mate waarin ze kunnen worden
gecontroleerd door andere methoden. Van beschrijvingen van subjectieve ervaringen, tot rapporten over
fenomenen die gedragsmatige componenten hebben. Verschillen hebben belangrijke implicaties voor de
validiteit van introspectie.
Geschiedenis
Introspectie de primaire methode gebruikt door de structuralisten, andere methoden aanvullend. Strikt
gecontroleerde condities en subjecten zeer getraind. Rapporten van ‘pure’ sensaties boden de data voor een
theorie van de hersenstructuur waarin de inhoud van het bewustzijn werd geanalyseerd in sensorische
componenten.
Würzburg psychologen probeerden deze benadering uit te breiden naar de hogere mentale processen
van denken en oordelen. Subjecten gevraagd om te beschrijven wat in hun gedachten was omgegaan. Relatief
vrije techniek, waarin de experimentator de subject kon vragen of de introspectie onduidelijk was. Twee
