Psychiatrie: het medische specialisme dat zich bezighoudt met de behandeling van
psychiatrische ziekten. Het begrip is ontstaan in de achttiende eeuw, tijdens de
verlichting.
Historie
Vroeger ging men ervan uit dat er een lichamelijke oorzaak is voor een
psychiatrische ziekte. Een begrip wat hierbij hoort is melancholie: zwarte gal,
hiermee werd een ernstige depressie bedoeld. In de middeleeuwen werd de oorzaak
voor 'gekte' gezocht in bezetenheid door de duivel, in de renaissance door behekst
zijn. Vanaf de 14e eeuw ontstonden er 'dolhuizen' of 'zinneloos huizen' hierin
werden mensen in opgenomen maar niet in behandeld. Mensen werden gezien als
onmaatschappelijke.
18e eeuw: mensen die ziek waren werden gezien als patiënt en mensen wilden ze
behandelen. Ze wilden dit doen op een menselijke manier en de mensen
heropvoeden. Dit was de eerste vorm van psychotherapie. Philippe Pinel werd
voorman van een beweging die de krankzinnigen scheidde van de rest van de
onmaatschappelijke. Dit wordt gezien als de moderne psychiatrie.
19e en 20e eeuw: was er vooral inrichtingen psychiatrie: er werd gestreefd naar
behandeling van de patiënten. Er werd gezocht naar de oorzaak van een ziekte.
Wilhelm Griesinger ging uit van geestte stoornissen: ziekten die in de hersenen
zitten. Om dit te ontdekken werd er gekeken naar de hersenen van een overledene.
Hierdoor werden verschillende hersenziekten ontdekt en oorzaken hiervoor,
bijvoorbeeld infecties of vitaminetekort. Het infectiemodel: er werd ontdekt dat er
voor specifieke ziekten specifieke therapie nodig was. Dit leidde weer tot algemene
geneeskunde dat wordt een monocausaal model genoemd: men vindt dat de enige
en echte oorzaak voor een aandoening en de daarbij behorende pathologisch-
anatomisch aan te tonen afwijkingen in het lichaam en kan dan op zoek gaan naar
de daarbij passende therapie. Edward Shorter noemde deze periode de
biologische psychiatrie: psychiatrie werd benaderd als een soort neurologie. Er
werd gekeken naar het verband tussen een aantoonbare hersenafwijking en een
psychiatrische stoornis.
Na de tweede wereldoorlog: de psychofarmica werd ontdekt. Ook werd begonnen
ze gedragscomponenten te correleren met cerebrale neuronale circuits. Oftewel er
werd duidelijke welke delen van de hersenen betrokken zijn bij ons gedrag.
Ethiologie: kijken wat wij gemeen hebben met dieren om meer inzicht te krijgen in
ons gedrag en de functie hiervan. Ook werden er nieuwe therapievormen ontwikkeld
door Carl Rogers: systeemtherapie, gedragstherapie en groepstherapie dit wordt ook
wel de cliënt centered therapy genoemd. Ook ontstond mindfullnes.
Anti-psychiatrie: een beweging onder patiënten en hulpverleners uit de jaren 60 en
70 die zich verzette tegen de inrichtingspsychiatrie. Zij wilde dat patiënten erkend
werden als gewone burgers. In 1994 ontstond de Wet Bijzondere Opnemingen
Psychiatrische Ziekenhuizen: wetgeving rondom gedwongen opname.
Kraepelin: legt de nadruk op de nauwkeurige beschrijving van het klinisch beeld en
het beloop van het langere termijn van psychische ziekten. Hij nam mensen op en
observeerde ze langdurig, hiermee was hij de eerste klinisch epidemioloog. Uit de
beschrijvingen van zijn patiënten leidde hij indelingsprincipes af, deze gelden nu nog
psychiatrische ziekten. Het begrip is ontstaan in de achttiende eeuw, tijdens de
verlichting.
Historie
Vroeger ging men ervan uit dat er een lichamelijke oorzaak is voor een
psychiatrische ziekte. Een begrip wat hierbij hoort is melancholie: zwarte gal,
hiermee werd een ernstige depressie bedoeld. In de middeleeuwen werd de oorzaak
voor 'gekte' gezocht in bezetenheid door de duivel, in de renaissance door behekst
zijn. Vanaf de 14e eeuw ontstonden er 'dolhuizen' of 'zinneloos huizen' hierin
werden mensen in opgenomen maar niet in behandeld. Mensen werden gezien als
onmaatschappelijke.
18e eeuw: mensen die ziek waren werden gezien als patiënt en mensen wilden ze
behandelen. Ze wilden dit doen op een menselijke manier en de mensen
heropvoeden. Dit was de eerste vorm van psychotherapie. Philippe Pinel werd
voorman van een beweging die de krankzinnigen scheidde van de rest van de
onmaatschappelijke. Dit wordt gezien als de moderne psychiatrie.
19e en 20e eeuw: was er vooral inrichtingen psychiatrie: er werd gestreefd naar
behandeling van de patiënten. Er werd gezocht naar de oorzaak van een ziekte.
Wilhelm Griesinger ging uit van geestte stoornissen: ziekten die in de hersenen
zitten. Om dit te ontdekken werd er gekeken naar de hersenen van een overledene.
Hierdoor werden verschillende hersenziekten ontdekt en oorzaken hiervoor,
bijvoorbeeld infecties of vitaminetekort. Het infectiemodel: er werd ontdekt dat er
voor specifieke ziekten specifieke therapie nodig was. Dit leidde weer tot algemene
geneeskunde dat wordt een monocausaal model genoemd: men vindt dat de enige
en echte oorzaak voor een aandoening en de daarbij behorende pathologisch-
anatomisch aan te tonen afwijkingen in het lichaam en kan dan op zoek gaan naar
de daarbij passende therapie. Edward Shorter noemde deze periode de
biologische psychiatrie: psychiatrie werd benaderd als een soort neurologie. Er
werd gekeken naar het verband tussen een aantoonbare hersenafwijking en een
psychiatrische stoornis.
Na de tweede wereldoorlog: de psychofarmica werd ontdekt. Ook werd begonnen
ze gedragscomponenten te correleren met cerebrale neuronale circuits. Oftewel er
werd duidelijke welke delen van de hersenen betrokken zijn bij ons gedrag.
Ethiologie: kijken wat wij gemeen hebben met dieren om meer inzicht te krijgen in
ons gedrag en de functie hiervan. Ook werden er nieuwe therapievormen ontwikkeld
door Carl Rogers: systeemtherapie, gedragstherapie en groepstherapie dit wordt ook
wel de cliënt centered therapy genoemd. Ook ontstond mindfullnes.
Anti-psychiatrie: een beweging onder patiënten en hulpverleners uit de jaren 60 en
70 die zich verzette tegen de inrichtingspsychiatrie. Zij wilde dat patiënten erkend
werden als gewone burgers. In 1994 ontstond de Wet Bijzondere Opnemingen
Psychiatrische Ziekenhuizen: wetgeving rondom gedwongen opname.
Kraepelin: legt de nadruk op de nauwkeurige beschrijving van het klinisch beeld en
het beloop van het langere termijn van psychische ziekten. Hij nam mensen op en
observeerde ze langdurig, hiermee was hij de eerste klinisch epidemioloog. Uit de
beschrijvingen van zijn patiënten leidde hij indelingsprincipes af, deze gelden nu nog
