Samenvatting Hoofdstuk 1 = Recht in het algemeen
In de samenleving heeft het recht 2 functies:
- de taak om conflicten te voorkomen en bestaande conflicten op te lossen. Het recht tracht
de vrede in de samenleving te bewaren door de belangen van de gemeenschap en de
belangen van de individuele leden van de samenleving te beschermen door middel van
rechtsregels op te stellen. Rechtsregels hebben als doel om menselijke gedragingen te
ordenen en daarmee ook te uniformeren, doordat ze voor iedereen gelijkelijk van kracht zijn.
- De regels moeten worden gehandhaafd, dat wil zeggen dat er toezicht wordt uitgeoefend op
de niet-naleving ervan en dat conflicten daarover aan een rechter kunnen worden
voorgelegd.
De rechtsregels van het objectieve recht ordenen de verhoudingen tussen personen door aan hen
bevoegdheden en verplichtingen toe te kennen.
Onder een subjectief recht verstaan we de bevoegdheid die iemand in een concreet geval aan een
regel van objectief recht ontleent. Een subjectief recht is te omschrijven als een aan het objectieve
recht ontleende individuele bevoegdheid.
Rechtsbronnen zijn de bronnen waaruit het geldend recht als het ware voortvloeit:
1. De wet
2. De jurisprudentie
3. De gewoonte (tal van gewoonten die niet in de wet zijn vastgelegd, maar die wel als bindende
rechtsregels worden beschouwd en nageleefd)
4. Verdragen en sommige besluiten van volkenrechtelijke organisaties
Het staat ieder land in beginsel vrij in zijn wetgeving te regelen wat het nodig acht, en te bepalen
welke bevoegdheden aan het bestuur en de rechterlijke macht toekomen. Dit verschijnsel wordt
soevereiniteit genoemd.
Het deel van het internationaal recht dat rechtsregels bevat over het verkeer tussen staten onderling
en het verkeer tussen staten en volkenrechtelijke organisaties, wordt het volkenrecht genoemd. Het
volkenrecht bestaat voornamelijk uit verdragen, besluiten van volkenrechtelijke organisaties en
regels van gewoonterecht.
Een verdrag kan worden omschreven als een schriftelijke, bindende regeling tussen staten onderling
of tussen staten en volkenrechtelijke organisaties.
Er bestaan verschillende typen verdragen en daarmee verschillende soorten verdragsbepalingen.
Van oudsher kent het volkenrecht verdragen tussen staten waarbij alleen de betreffende regeringen
wederzijds verplichtingen aangaan.
Een tweede type verdragen bevat verplichtingen voor de wetgevers van de aangesloten staten tot
het maken of aanpassen van de wetgeving.
In de samenleving heeft het recht 2 functies:
- de taak om conflicten te voorkomen en bestaande conflicten op te lossen. Het recht tracht
de vrede in de samenleving te bewaren door de belangen van de gemeenschap en de
belangen van de individuele leden van de samenleving te beschermen door middel van
rechtsregels op te stellen. Rechtsregels hebben als doel om menselijke gedragingen te
ordenen en daarmee ook te uniformeren, doordat ze voor iedereen gelijkelijk van kracht zijn.
- De regels moeten worden gehandhaafd, dat wil zeggen dat er toezicht wordt uitgeoefend op
de niet-naleving ervan en dat conflicten daarover aan een rechter kunnen worden
voorgelegd.
De rechtsregels van het objectieve recht ordenen de verhoudingen tussen personen door aan hen
bevoegdheden en verplichtingen toe te kennen.
Onder een subjectief recht verstaan we de bevoegdheid die iemand in een concreet geval aan een
regel van objectief recht ontleent. Een subjectief recht is te omschrijven als een aan het objectieve
recht ontleende individuele bevoegdheid.
Rechtsbronnen zijn de bronnen waaruit het geldend recht als het ware voortvloeit:
1. De wet
2. De jurisprudentie
3. De gewoonte (tal van gewoonten die niet in de wet zijn vastgelegd, maar die wel als bindende
rechtsregels worden beschouwd en nageleefd)
4. Verdragen en sommige besluiten van volkenrechtelijke organisaties
Het staat ieder land in beginsel vrij in zijn wetgeving te regelen wat het nodig acht, en te bepalen
welke bevoegdheden aan het bestuur en de rechterlijke macht toekomen. Dit verschijnsel wordt
soevereiniteit genoemd.
Het deel van het internationaal recht dat rechtsregels bevat over het verkeer tussen staten onderling
en het verkeer tussen staten en volkenrechtelijke organisaties, wordt het volkenrecht genoemd. Het
volkenrecht bestaat voornamelijk uit verdragen, besluiten van volkenrechtelijke organisaties en
regels van gewoonterecht.
Een verdrag kan worden omschreven als een schriftelijke, bindende regeling tussen staten onderling
of tussen staten en volkenrechtelijke organisaties.
Er bestaan verschillende typen verdragen en daarmee verschillende soorten verdragsbepalingen.
Van oudsher kent het volkenrecht verdragen tussen staten waarbij alleen de betreffende regeringen
wederzijds verplichtingen aangaan.
Een tweede type verdragen bevat verplichtingen voor de wetgevers van de aangesloten staten tot
het maken of aanpassen van de wetgeving.
