Accounting H6
Bij een merchandising bedrijf heeft de inventaris 2 kenmerken: 1) Eigendom van het bedrijf en 2) Ze
zijn klaar voor de verkoop aan klanten. Merchandisers hebben maar 1 inventory classification nodig:
merchandise inventory.
Bij een manufacturing bedrijf zijn sommige producten nog niet klaar voor de verkoop. Daarom deelt
zo’n bedrijf de inventory in in 3 categorieën: Finished goods, work in process en raw materials. Door
het observeren van deze veranderingen kan inzicht verkregen worden in de productieplanning.
Veel bedrijven verlagen het inventory level en het kosten level door gebruik van de just-in-time
inventory. Bedrijven maken of kopen een product pas in wanneer het besteld is of als het nodig is
voor gebruik.
Het vaststellen van de inventory hoeveelheid gebeurt in 2 stappen: 1) een physical inventory telling
aan het einde van de accounting periode van de goederen in voorraad en 2) het vaststellen van het
bezitters van de goederen.
Bij het vaststellen van de bezitters van de goederen moeten er 2 vragen gesteld worden: Zijn alle
goederen die meegeteld zijn in de telling van het bedrijf? Bezit het bedrijf ook goederen die niet zijn
meegeteld in de telling? Een probleem bij het vaststellen van het bezitterschap is dat sommige
producten nog verscheept worden, Goods in transit (bijvoorbeeld producten die net verkocht zijn of
producten die nog geleverd moeten worden). Deze goederen moeten meegeteld worden met de
inventaris van het bedrijf die er legal title op heeft. Bij FOB shipping point is dat de koper, en bij FOB
destination is dat de verkoper.
Een foute inventory beïnvloeden niet alleen de assets op de balans, maar ook de inkoopprijs
verkopen.
Consigned goods zijn goederen die je verkoopt voor een ander bedrijf tegen betaling. Deze goederen
zijn dus niet van jou. Veel antiekhandelaren of tweedehands bedrijven maken hier gebruik van. Als ze
het product namelijk overkopen, hebben ze risico dat het goed niet verkocht wordt.
De Specific indentification method betekent dat een bedrijf de kosten verkopen exact bijhoudt.
Hierbij is het belangrijk dat elke inkoop goed geregistreerd wordt, aangezien dezelfde producten
kunnen verschillen van inkoopprijs als je ze niet tegelijk koopt maar in de loop van de tijd. Dit kan
door bar coding, elektronische product codes, en radiofrequentie identificatie. In de praktijk wordt dit
echter niet vaak gebruikt. In plaats daarvan maken bedrijven cost flow assumptions. Er zijn 3
assumed cost flow methods:
1. First in, first out (FIFO)
Hierbij zijn de eerste aankopen inventaris de eerst verkochte goederen. Bij FIFO verkrijgen bedrijven
hun eind inventaris door de inkoopkosten van de meest recente aankoop te nemen en vanaf daar
terug te werken tot alle units van de inventaris zijn bekostigd.
2. Last in, first out (LIFO)
De laatste inkopen worden het eerst verkocht. Bij een periodiek inventaris systeem wordt ervan
uitgegaan dat alle aankopen beschikbaar zijn voor de eerste verkopen, ongeacht de datum van
aanschaf.
3. Average cost
Op basis van de weighted average unit cost. Deze methode neemt aan dat alle verkopen hetzelfde
van natuur zijn: Cost of goods available for sale/ total units available for sale = Weighted average
unit cost.
Vaak gebruikt een bedrijf een combinatie van cost flow methods. De redenen dat ze kiezen voor een
bepaalde methode kan te maken hebben met 1)income statement effects 2) balance sheet effects en
3) tax effects.
Bij een merchandising bedrijf heeft de inventaris 2 kenmerken: 1) Eigendom van het bedrijf en 2) Ze
zijn klaar voor de verkoop aan klanten. Merchandisers hebben maar 1 inventory classification nodig:
merchandise inventory.
Bij een manufacturing bedrijf zijn sommige producten nog niet klaar voor de verkoop. Daarom deelt
zo’n bedrijf de inventory in in 3 categorieën: Finished goods, work in process en raw materials. Door
het observeren van deze veranderingen kan inzicht verkregen worden in de productieplanning.
Veel bedrijven verlagen het inventory level en het kosten level door gebruik van de just-in-time
inventory. Bedrijven maken of kopen een product pas in wanneer het besteld is of als het nodig is
voor gebruik.
Het vaststellen van de inventory hoeveelheid gebeurt in 2 stappen: 1) een physical inventory telling
aan het einde van de accounting periode van de goederen in voorraad en 2) het vaststellen van het
bezitters van de goederen.
Bij het vaststellen van de bezitters van de goederen moeten er 2 vragen gesteld worden: Zijn alle
goederen die meegeteld zijn in de telling van het bedrijf? Bezit het bedrijf ook goederen die niet zijn
meegeteld in de telling? Een probleem bij het vaststellen van het bezitterschap is dat sommige
producten nog verscheept worden, Goods in transit (bijvoorbeeld producten die net verkocht zijn of
producten die nog geleverd moeten worden). Deze goederen moeten meegeteld worden met de
inventaris van het bedrijf die er legal title op heeft. Bij FOB shipping point is dat de koper, en bij FOB
destination is dat de verkoper.
Een foute inventory beïnvloeden niet alleen de assets op de balans, maar ook de inkoopprijs
verkopen.
Consigned goods zijn goederen die je verkoopt voor een ander bedrijf tegen betaling. Deze goederen
zijn dus niet van jou. Veel antiekhandelaren of tweedehands bedrijven maken hier gebruik van. Als ze
het product namelijk overkopen, hebben ze risico dat het goed niet verkocht wordt.
De Specific indentification method betekent dat een bedrijf de kosten verkopen exact bijhoudt.
Hierbij is het belangrijk dat elke inkoop goed geregistreerd wordt, aangezien dezelfde producten
kunnen verschillen van inkoopprijs als je ze niet tegelijk koopt maar in de loop van de tijd. Dit kan
door bar coding, elektronische product codes, en radiofrequentie identificatie. In de praktijk wordt dit
echter niet vaak gebruikt. In plaats daarvan maken bedrijven cost flow assumptions. Er zijn 3
assumed cost flow methods:
1. First in, first out (FIFO)
Hierbij zijn de eerste aankopen inventaris de eerst verkochte goederen. Bij FIFO verkrijgen bedrijven
hun eind inventaris door de inkoopkosten van de meest recente aankoop te nemen en vanaf daar
terug te werken tot alle units van de inventaris zijn bekostigd.
2. Last in, first out (LIFO)
De laatste inkopen worden het eerst verkocht. Bij een periodiek inventaris systeem wordt ervan
uitgegaan dat alle aankopen beschikbaar zijn voor de eerste verkopen, ongeacht de datum van
aanschaf.
3. Average cost
Op basis van de weighted average unit cost. Deze methode neemt aan dat alle verkopen hetzelfde
van natuur zijn: Cost of goods available for sale/ total units available for sale = Weighted average
unit cost.
Vaak gebruikt een bedrijf een combinatie van cost flow methods. De redenen dat ze kiezen voor een
bepaalde methode kan te maken hebben met 1)income statement effects 2) balance sheet effects en
3) tax effects.
