Over de grenzen van discplines:
Hill: Communication as a moral vocation: Safe space
and freedom of speech
Abstract
Dit artikel bespreekt de controverse rondom het gebruik van veilige ruimtes op universiteiten. Veilige
ruimtes zijn opgezet om een omgeving te bieden waar gemarginaliseerde identiteiten en verborgen
ervaringen een stem kunnen krijgen, wat leidt tot acceptatie en bevestiging. Critici beweren dat dit
in strijd is met de universiteit als een plek van debat, dat het de vrijheid van meningsuiting
belemmert, en zelfs dat veilige ruimtes schadelijk zijn voor de liberale democratische samenleving
zelf. Het artikel gaat deze kritiek te weerleggen. Het eerste deel introduceert het idee van
communicatie als een morele roeping, waarbij wordt benadrukt dat het nodig is om een balans te
vinden tussen universele waarden zoals vrijheid van meningsuiting en de verantwoordelijkheid om
stemmen te horen die nog niet gehoord worden. Het tweede deel introduceert het concept van
'debat fetisjisme', dat de morele functie van communicatie ondermijnt, de dominantie van
bevoorrechte stemmen normaliseert en de inspanningen van degenen die worstelen om gehoord
te worden neutraliseert. De conclusie van het artikel is dat veilige ruimtes geen bedreiging vormen
voor de vrijheid van meningsuiting, maar dat de stigmatisering van hun gebruik de
ondervertegenwoordigde identiteiten verder benadeelt.
Introduction
In 2016 uitte de toenmalige Britse premier Theresa May kritiek op het gebruik van veilige ruimtes op
universiteiten. Ze beweerde dat deze ruimtes niet alleen de innovatie van gedachten zouden
onderdrukken, maar ook de economische ontwikkeling van het land zouden schaden. Andere
Britse beleidsmakers, zoals Jo Johnson en Sam Gyimah, deelden deze kritiek en benadrukten het
belang van open debat op universiteiten. In de Verenigde Staten hebben academici zoals Jordan
Peterson en Laura Kipnis zich ook uitgesproken tegen veilige ruimtes en andere aspecten van de
hedendaagse campuscultuur. Ze beweren dat dit illiberale tendensen creëert en de vrijheid van
meningsuiting beperkt.
Dit artikel benadrukt echter dat veilige ruimtes een belangrijke rol spelen bij het bieden van
bescherming tegen geweld en het aanmoedigen van gemarginaliseerde groepen om vrijelijk met
elkaar te spreken. Ze stellen verwaarloosde identiteiten in staat om gehoord te worden en
uitdagingen aan te gaan tegen sociale normen en structurele ongelijkheden op de universiteit. Het
artikel maakt gebruik van sociale en culturele theorieën om de kritiek op veilige ruimtes te
weerleggen. Het stelt dat critici te weinig aandacht besteden aan de morele functie van
communicatie en te veel nadruk leggen op debat. Het betoogt dat veilige ruimtes juist een
waardevolle rol kunnen spelen bij het horen van ondervertegenwoordigde stemmen en het bieden
van ondersteuning aan studenten met moeilijke ervaringen. Tot slot concludeert het artikel dat
aanvallen op veilige ruimtes een crisis creëren waarbij de schuld wordt gelegd bij studenten die al
institutioneel benadeeld zijn. Dit komt neer op een verdediging van de universiteit als een plek van
uniformiteit en bevoorrechting van debat boven morele communicatie, wat uiteindelijk privilege
versterkt en verschil uitsluit.
Moral communication
In dit stuk: verschillende belangrijke concepten en ideeën met betrekking tot verantwoordelijke
communicatie, ethiek, vrijheid van meningsuiting, Weber en Levinas.
1. Verantwoordelijke communicatie en politiek: De alinea begint met de vraag hoe we recht kunnen
doen aan de verantwoordelijkheid die gepaard gaat met communiceren met anderen. Dit wordt
Classificatie: Corporate
Hill: Communication as a moral vocation: Safe space
and freedom of speech
Abstract
Dit artikel bespreekt de controverse rondom het gebruik van veilige ruimtes op universiteiten. Veilige
ruimtes zijn opgezet om een omgeving te bieden waar gemarginaliseerde identiteiten en verborgen
ervaringen een stem kunnen krijgen, wat leidt tot acceptatie en bevestiging. Critici beweren dat dit
in strijd is met de universiteit als een plek van debat, dat het de vrijheid van meningsuiting
belemmert, en zelfs dat veilige ruimtes schadelijk zijn voor de liberale democratische samenleving
zelf. Het artikel gaat deze kritiek te weerleggen. Het eerste deel introduceert het idee van
communicatie als een morele roeping, waarbij wordt benadrukt dat het nodig is om een balans te
vinden tussen universele waarden zoals vrijheid van meningsuiting en de verantwoordelijkheid om
stemmen te horen die nog niet gehoord worden. Het tweede deel introduceert het concept van
'debat fetisjisme', dat de morele functie van communicatie ondermijnt, de dominantie van
bevoorrechte stemmen normaliseert en de inspanningen van degenen die worstelen om gehoord
te worden neutraliseert. De conclusie van het artikel is dat veilige ruimtes geen bedreiging vormen
voor de vrijheid van meningsuiting, maar dat de stigmatisering van hun gebruik de
ondervertegenwoordigde identiteiten verder benadeelt.
Introduction
In 2016 uitte de toenmalige Britse premier Theresa May kritiek op het gebruik van veilige ruimtes op
universiteiten. Ze beweerde dat deze ruimtes niet alleen de innovatie van gedachten zouden
onderdrukken, maar ook de economische ontwikkeling van het land zouden schaden. Andere
Britse beleidsmakers, zoals Jo Johnson en Sam Gyimah, deelden deze kritiek en benadrukten het
belang van open debat op universiteiten. In de Verenigde Staten hebben academici zoals Jordan
Peterson en Laura Kipnis zich ook uitgesproken tegen veilige ruimtes en andere aspecten van de
hedendaagse campuscultuur. Ze beweren dat dit illiberale tendensen creëert en de vrijheid van
meningsuiting beperkt.
Dit artikel benadrukt echter dat veilige ruimtes een belangrijke rol spelen bij het bieden van
bescherming tegen geweld en het aanmoedigen van gemarginaliseerde groepen om vrijelijk met
elkaar te spreken. Ze stellen verwaarloosde identiteiten in staat om gehoord te worden en
uitdagingen aan te gaan tegen sociale normen en structurele ongelijkheden op de universiteit. Het
artikel maakt gebruik van sociale en culturele theorieën om de kritiek op veilige ruimtes te
weerleggen. Het stelt dat critici te weinig aandacht besteden aan de morele functie van
communicatie en te veel nadruk leggen op debat. Het betoogt dat veilige ruimtes juist een
waardevolle rol kunnen spelen bij het horen van ondervertegenwoordigde stemmen en het bieden
van ondersteuning aan studenten met moeilijke ervaringen. Tot slot concludeert het artikel dat
aanvallen op veilige ruimtes een crisis creëren waarbij de schuld wordt gelegd bij studenten die al
institutioneel benadeeld zijn. Dit komt neer op een verdediging van de universiteit als een plek van
uniformiteit en bevoorrechting van debat boven morele communicatie, wat uiteindelijk privilege
versterkt en verschil uitsluit.
Moral communication
In dit stuk: verschillende belangrijke concepten en ideeën met betrekking tot verantwoordelijke
communicatie, ethiek, vrijheid van meningsuiting, Weber en Levinas.
1. Verantwoordelijke communicatie en politiek: De alinea begint met de vraag hoe we recht kunnen
doen aan de verantwoordelijkheid die gepaard gaat met communiceren met anderen. Dit wordt
Classificatie: Corporate
