Aanbeveling
Er wordt aanbevolen om verder te onderzoeken of oxytocine de symptomen bij Prader-Willi syndroom (PWS)
kan verminderen.
Niveau van bewijs: A1 & A2
Klinisch scenario
Het hormoon Oxytocine heeft invloed op iemands eetlust, lichaamsgewicht en sociale gedrag. Bij PWS is het
aantal neuronen dat oxytocine maakt 42% lager dan bij mensen zonder PWS. Dit kan een mogelijke verklaring
zijn voor toegenomen eetlust (hyperfagie) en het gedragspatroon dat vaak wordt gezien bij kinderen en
(jong)volwassenen met PWS (Expertisecentrumpws.nl, z.d.). Oxytocine toedienen bij kinderen met PWS kan
mogelijk hyperfagie en het gedragspatroon beïnvloeden, wat relevant is vanwege het risico op obesitas en de
invloed op sociale contacten.
Onderzoeksvraag
Hoe kan een oxytocine behandeling de hyperfagie en het gedragspatroon verminderen bij kinderen met het
Prader-Willi syndroom?
Stap 1: De PICO
P: Kinderen met het Prader-Willi syndroom
I: Oxytocine behandeling
O: Vermindering van hyperfagie en het gedragspatroon
Stap 2: De zoekstrategie
Search: PubMed, CINAHL. Gezocht naar systematic review (SR), reviews, en gerandomiseerde studies (RCTs).
Zoektermen & zoekstring: (Prader-willi syndrom OR PWS) AND (Kids OR children) AND (oxytocin) AND
(treatment OR cure)
Filters: 5 years, Full text, Review, RCT, SR
Resultaten: Zonder filters werden er 25 resultaten gevonden, met filter 9 resultaten.
Pubmed: Twee van de vijf reviews waren geschikt, drie gaven onvoldoende antwoord op de vraag. Één RCT gaf
geen antwoord op de vraag.
Cinahl: Er werden drie artikelen gevonden die niet aansluiten op de onderzoeksvraag.
Het onderzoek wordt beperkt tot artikel RCT ‘’oxytocine versus placebo’’ De resultaten worden aangevuld met
review ‘Clinical trials review’ en ‘Oxytocine therapie voor PWS en schaaf-yang syndroom’.
Stap 3: Kritische beoordeling
, Methode van onderzoek:
Artikel 1:
In deze RCT werden er 23 proefpersonen tussen 5-18 jaar met het Prader-Willi syndroom toegewezen aan
oxytocine (N=11) of placebo (N=12). Het onderzoek duurde acht weken. De mate van hyperfagie werd gemeten
met de Hyperphagia Quistionaire (HQ) Het gedrag werd beoordeeld met repetitive behavior scale-revised (RBS-
R) (Hollander et all., 2021).
Artikel 2:
De SR onderzocht het effect op oxytocine op PWS-symptomen, vooral hyperfagie. Zes RCT onderzoeken
werden geïncludeerd, waarvan vier in de meta-analyse met 117 PWS-patiënten. Er is een fase drie klinische
studies uitgevoerd om de effectiviteit, veiligheid en verdraagbaarheid te testen. Het was een dubbelblinde
studie met placebocontrolegroep gedurende 8 weken en gebruikte twee rapportagemethoden om primaire
uitkomsten te meten (Rice et all., 2018).
Artikel 3:
Er zijn vijf klinische onderzoeken geweest naar oxytocine bij PWS. Elk onderzoek had belangrijke beperkingen
die bevindingen kunnen beïnvloeden. Bijvoorbeeld geen controlegroep, geen statische analyse van de effecten
op gedrag en studie specifieke maatregelen zonder psychometrische beoordeling (Shalma et all., 2023).
Resultaten van onderzoek:
Artikel 1:
De uitkomst van HQ bleek een gemiddelde afname van 1,81 punten/week van hyperfagie bij de placebo
behandeling dan bij oxytocine behandeling. Oxytocine werd wel goed verdragen, de enige bijwerking die
mogelijk verband hield met oxytocine was nycturie. Er waren geen significante verschillen tussen de placebo-
en oxytocinegroepen op de RBS-R-factorschalen.
Het onderzoek voldoet aan de meeste criteria volgens de meetlat in bijlage 1. Zoals het gebruik van een toeval
procedure om deelnemers te selecteren en het uitvoeren van een poweranalyse om de steekproefomgang te
bepalen. Echter, het is zorgwekkend dat er geen informatie is over goedkeuring door een medisch-ethische
commissie
Artikel 2:
Oxytocine toonde geen significante effecten op hyperfagie of gewicht bij PWS. Maar in sommige onderzoeken
bleek oxytocine significant te zijn bij de jongere kinderen en jongen onder de 11 jaar. Er is meer onderzoek
nodig om de impact van oxytocine bij deze patiënten aan te tonen.
Het onderzoek voldoet aan bijna alle criteria volgens de meetlat in bijlage 2. Ze hebben een uitgebreide
zoekactie uitgevoerd in verschillende databases, met relevante zoektermen. De artikelen zijn geselecteerd door
minimaal twee reviewers op basis van expliciet vermelde in- en exclusiecriteria. De studie beschrijft conclusies
en geeft aan dat er meer onderzoek nodig heeft, maar er wordt niet specifiek aangegeven wat de
consequenties zijn voor zorgprofessionals, patiënten en beleidsmakers.
Artikel 3:
Vier onderzoeken vermeldden verbetering van het gedrag. Vanwege de beperkingen van de bestaande
onderzoeken is er momenteel geen overtuigend bewijs dat oxytocine de symptomen van PWS verbeterd. Er is
meer onderzoek nodig om de aard van de PWS-oxytocine-afwijking te begrijpen.
Stap 4: Conclusie
Geconcludeerd kan worden dat de huidige onderzoeken geen overtuigend bewijs vormt dat oxytocine de
symptomen (hyperfagie en gedragspatroon) van PWS verbetert. Meer onderzoek is nodig om de impact van
oxytocine bij deze patiënten aan te tonen en om de aard van de PWS-oxytocine-afwijking beter te begrijpen.
Er wordt aanbevolen om verder te onderzoeken of oxytocine de symptomen bij Prader-Willi syndroom (PWS)
kan verminderen.
Niveau van bewijs: A1 & A2
Klinisch scenario
Het hormoon Oxytocine heeft invloed op iemands eetlust, lichaamsgewicht en sociale gedrag. Bij PWS is het
aantal neuronen dat oxytocine maakt 42% lager dan bij mensen zonder PWS. Dit kan een mogelijke verklaring
zijn voor toegenomen eetlust (hyperfagie) en het gedragspatroon dat vaak wordt gezien bij kinderen en
(jong)volwassenen met PWS (Expertisecentrumpws.nl, z.d.). Oxytocine toedienen bij kinderen met PWS kan
mogelijk hyperfagie en het gedragspatroon beïnvloeden, wat relevant is vanwege het risico op obesitas en de
invloed op sociale contacten.
Onderzoeksvraag
Hoe kan een oxytocine behandeling de hyperfagie en het gedragspatroon verminderen bij kinderen met het
Prader-Willi syndroom?
Stap 1: De PICO
P: Kinderen met het Prader-Willi syndroom
I: Oxytocine behandeling
O: Vermindering van hyperfagie en het gedragspatroon
Stap 2: De zoekstrategie
Search: PubMed, CINAHL. Gezocht naar systematic review (SR), reviews, en gerandomiseerde studies (RCTs).
Zoektermen & zoekstring: (Prader-willi syndrom OR PWS) AND (Kids OR children) AND (oxytocin) AND
(treatment OR cure)
Filters: 5 years, Full text, Review, RCT, SR
Resultaten: Zonder filters werden er 25 resultaten gevonden, met filter 9 resultaten.
Pubmed: Twee van de vijf reviews waren geschikt, drie gaven onvoldoende antwoord op de vraag. Één RCT gaf
geen antwoord op de vraag.
Cinahl: Er werden drie artikelen gevonden die niet aansluiten op de onderzoeksvraag.
Het onderzoek wordt beperkt tot artikel RCT ‘’oxytocine versus placebo’’ De resultaten worden aangevuld met
review ‘Clinical trials review’ en ‘Oxytocine therapie voor PWS en schaaf-yang syndroom’.
Stap 3: Kritische beoordeling
, Methode van onderzoek:
Artikel 1:
In deze RCT werden er 23 proefpersonen tussen 5-18 jaar met het Prader-Willi syndroom toegewezen aan
oxytocine (N=11) of placebo (N=12). Het onderzoek duurde acht weken. De mate van hyperfagie werd gemeten
met de Hyperphagia Quistionaire (HQ) Het gedrag werd beoordeeld met repetitive behavior scale-revised (RBS-
R) (Hollander et all., 2021).
Artikel 2:
De SR onderzocht het effect op oxytocine op PWS-symptomen, vooral hyperfagie. Zes RCT onderzoeken
werden geïncludeerd, waarvan vier in de meta-analyse met 117 PWS-patiënten. Er is een fase drie klinische
studies uitgevoerd om de effectiviteit, veiligheid en verdraagbaarheid te testen. Het was een dubbelblinde
studie met placebocontrolegroep gedurende 8 weken en gebruikte twee rapportagemethoden om primaire
uitkomsten te meten (Rice et all., 2018).
Artikel 3:
Er zijn vijf klinische onderzoeken geweest naar oxytocine bij PWS. Elk onderzoek had belangrijke beperkingen
die bevindingen kunnen beïnvloeden. Bijvoorbeeld geen controlegroep, geen statische analyse van de effecten
op gedrag en studie specifieke maatregelen zonder psychometrische beoordeling (Shalma et all., 2023).
Resultaten van onderzoek:
Artikel 1:
De uitkomst van HQ bleek een gemiddelde afname van 1,81 punten/week van hyperfagie bij de placebo
behandeling dan bij oxytocine behandeling. Oxytocine werd wel goed verdragen, de enige bijwerking die
mogelijk verband hield met oxytocine was nycturie. Er waren geen significante verschillen tussen de placebo-
en oxytocinegroepen op de RBS-R-factorschalen.
Het onderzoek voldoet aan de meeste criteria volgens de meetlat in bijlage 1. Zoals het gebruik van een toeval
procedure om deelnemers te selecteren en het uitvoeren van een poweranalyse om de steekproefomgang te
bepalen. Echter, het is zorgwekkend dat er geen informatie is over goedkeuring door een medisch-ethische
commissie
Artikel 2:
Oxytocine toonde geen significante effecten op hyperfagie of gewicht bij PWS. Maar in sommige onderzoeken
bleek oxytocine significant te zijn bij de jongere kinderen en jongen onder de 11 jaar. Er is meer onderzoek
nodig om de impact van oxytocine bij deze patiënten aan te tonen.
Het onderzoek voldoet aan bijna alle criteria volgens de meetlat in bijlage 2. Ze hebben een uitgebreide
zoekactie uitgevoerd in verschillende databases, met relevante zoektermen. De artikelen zijn geselecteerd door
minimaal twee reviewers op basis van expliciet vermelde in- en exclusiecriteria. De studie beschrijft conclusies
en geeft aan dat er meer onderzoek nodig heeft, maar er wordt niet specifiek aangegeven wat de
consequenties zijn voor zorgprofessionals, patiënten en beleidsmakers.
Artikel 3:
Vier onderzoeken vermeldden verbetering van het gedrag. Vanwege de beperkingen van de bestaande
onderzoeken is er momenteel geen overtuigend bewijs dat oxytocine de symptomen van PWS verbeterd. Er is
meer onderzoek nodig om de aard van de PWS-oxytocine-afwijking te begrijpen.
Stap 4: Conclusie
Geconcludeerd kan worden dat de huidige onderzoeken geen overtuigend bewijs vormt dat oxytocine de
symptomen (hyperfagie en gedragspatroon) van PWS verbetert. Meer onderzoek is nodig om de impact van
oxytocine bij deze patiënten aan te tonen en om de aard van de PWS-oxytocine-afwijking beter te begrijpen.
