Casus 7
Student informatie Aspecifieke rugklachten met uitstraling
Naam: Dhr. A
Geslacht: M, leeftijd: 41 jaar
diagnose: Rugklachten aspecifiek met uitstraling in de bil
Aspecifieke rug- en bekkenklachten
Er is geen bewijs dat een specifiek weefsel de klachten (meestal pijn) genereert. Dit kunnen
bijvoorbeeld de tussenwervelschijf, een facetgewricht, het SI-gewricht, ligamenten, spieren of
zenuwen zijn.
Indien een diagnose is gesteld door een dokter, fysiotherapeut of een andere hulpverlener, is dit nooit
wetenschappelijk aangetoond. Het gaat hier dus om een hypothese van welk weefsel dominant is bij de
pijnprovocatie. Gebaseerd op deze hypothese kan wel een zekere benadering worden toegepast.
Zorg er altijd voor dat het belangrijkste doel van de behandeling is gericht op het niveau van de
activiteiten. Natuurlijk beïnvloeden deze gebreken dit, dus ook daar moet de behandeling op worden
gericht. Na behandeling van de verergering probeer je om dit in de verloren activiteiten te laten
terugkomen.
De patiënt heeft last van pijn een stijfheid. Dit zijn huis-tuin-en-keuken-klachten. De bron van de
klachten is onbekend, maar het heeft te maken met mechanische invloeden. Psychosociale factoren
spelen ook een rol. De patiënt moet zich meer op de mechanische en psychosociale factoren richten
dan op de anatomische factoren. Om de patiënt gerust te stellen kun je een hypothese met hem of haar
delen om hem voor te lichten. Gebruik tekeningen, plaatjes en voorbeelden om zeker te zijn dat de
patiënt de boodschap snapt. Blijf herhalen.
Natuurlijke genezing is erg effectief. Slechts 1% heeft 12 maanden na het begin van de klacht nog
klachten. 60% heeft al na 6 weken geen klachten meer. De problemen zijn meestal zelfbeperkend. Er
is een kans op een terugval. Dit gebeurt in 50% van de gevallen. En door wie is het probleem
ontstaan?
Voor de behandeling is het belangrijk dat de patiënt zich bewust wordt van zijn houding en een goede,
neutrale positie van de wervelkolom aanneemt. Maar doordat het leven gebaseerd is op automatische
motorische reacties, is niet iedereen hier direct toe in staat. Toverwoorden hierbij zijn bewustzijn en
openstaan voor veranderingen.
De hersenen zijn het belangrijkste controlecentrum van het lichaam. Elke beweging die je lichaam
uitvoert of elke houding die je lichaam aanneemt is "geprogrammeerd" door de hersenen. Deze
programma’s worden “motor programs” genoemd. Spieren denk niet voor zichzelf. Zij doen alleen wat
ze wordt verteld door de hersenen. Een “motor program” is een reeks van signalen die door de
hersenen naar alle spieren van het lichaam wordt gestuurd. De hersenen worden beter en beter in het
sturen van een “motor program” voor een specifieke beweging, elke keer dat het lichaam de beweging
uitvoert. Dus oefening baart kunst.
McKenzie benadering: Bij derangement, dysfunctie en posturale syndromen.
Mulligan benadering: Bij dysfunctie van een facetgewricht.
Myogene benadering: Bij dysfunctie van een spier, bij triggerpoints of voor motorische controle.
,Opbouw van een wervel
Alle wervels, met uitzondering van de 1e en 2e halswervel (atlas en axis), hebben een
gemeenschappelijk basisplan en hebben de volgende elementen:
Een wervellichaam (corpus vertebrae);
Een wervelboog (arcus vertebrae);
Een doornuitsteeksel (processus spinosus);
Twee dwarsuitsteeksels (processus transversi respectievelijk costales bij de lendenwervels);
Vier gewrichtsuitsteeksels (processus articulares).
De uitsteeksels dienen als aanhechtingsplaats voor spieren en banden. Wervellichaam en wervelboog
omsluiten het wervelgat (foramen vertebrale). Alle wervelgaten samen vormen het wervelkanaal
(canalis vertebralis).
Krachten op de wervelkolom worden bepaald door 4 factoren
De belasting;
Loodrechte afstand van de belasting op de wervels;
Spierspanning;
Intra-abdominale druk (IAD).
De belasting op de wervelkolom wordt bepaald door
Gewicht van het lichaam boven de wervel;
De te heffen belasting;
Afstand tussen belasting en rug (houding);
Spiertonus, vooral in de spieren van de rug en de buikspieren.
Derangement syndroom
Patiënten met dit syndroom zijn meestal tussen de twintig en vijfenvijftig jaar. Over het algemeen een
slechte zithouding. We gaan bij dit syndroom er vanuit, dat door kleine scheurtjes of fissurtjes in de
tussenwervelschijf wat materiaal verplaatst is. Wat de pijn geeft. Dit is dan ontstaan onder invloed van
houding en beweging. Dit kan gelukkig herstellen. Er is verstoring van het anatomische evenwicht.
Kenmerken:
Acute pijn, binnen een paar uur tot ongeveer twee dagen.
Geen duidelijke oorzaak.
De pijn zit lokaal langs de wervelkolom en kan uitstralen naar een been of arm in de vorm van
pijn, doofheid of prikkelingen.
Vaak constante pijn. Stekend van karakter.
De klachten kunnen ontstaan, verergeren of verminderen, of verdwijnen als gevolg van het
uitvoeren van bepaalde bewegingen of aannemen van bepaalde posities.
Bij dit syndroom hoort het centralisatie fenomeen.
Vaak forse bewegingsbeperking waarbij stand verandering kan optreden (dwangstand).
Therapie:
Oefeningen c.q. houdingen die de pijn centraliseert en dan laat verdwijnen.
De pijn kan snel verbeteren door herhaald bewegen in meestal tegenovergestelde richting.
Vermijden van die houdingen die tot pijntoename of verplaatsing van pijn richting been of arm
leiden.
Centralisatiefenomeen
Een verandering van de referred pain in de ledematen van distaal naar proximaal aan de middellijn van
de wervelkolom. Dit komt door mechanische input. Als de protrusie gereduceerd wordt, zal het eerst
de druk van de zenuwwortel halen en vervolgens van de dura mater. Wanneer de distale pijn
, vermindert, kan de centrale pijn toenemen. Dit verschijnsel wordt gezien in het derangement
syndroom.
Student informatie Aspecifieke rugklachten met uitstraling
Naam: Dhr. A
Geslacht: M, leeftijd: 41 jaar
diagnose: Rugklachten aspecifiek met uitstraling in de bil
Aspecifieke rug- en bekkenklachten
Er is geen bewijs dat een specifiek weefsel de klachten (meestal pijn) genereert. Dit kunnen
bijvoorbeeld de tussenwervelschijf, een facetgewricht, het SI-gewricht, ligamenten, spieren of
zenuwen zijn.
Indien een diagnose is gesteld door een dokter, fysiotherapeut of een andere hulpverlener, is dit nooit
wetenschappelijk aangetoond. Het gaat hier dus om een hypothese van welk weefsel dominant is bij de
pijnprovocatie. Gebaseerd op deze hypothese kan wel een zekere benadering worden toegepast.
Zorg er altijd voor dat het belangrijkste doel van de behandeling is gericht op het niveau van de
activiteiten. Natuurlijk beïnvloeden deze gebreken dit, dus ook daar moet de behandeling op worden
gericht. Na behandeling van de verergering probeer je om dit in de verloren activiteiten te laten
terugkomen.
De patiënt heeft last van pijn een stijfheid. Dit zijn huis-tuin-en-keuken-klachten. De bron van de
klachten is onbekend, maar het heeft te maken met mechanische invloeden. Psychosociale factoren
spelen ook een rol. De patiënt moet zich meer op de mechanische en psychosociale factoren richten
dan op de anatomische factoren. Om de patiënt gerust te stellen kun je een hypothese met hem of haar
delen om hem voor te lichten. Gebruik tekeningen, plaatjes en voorbeelden om zeker te zijn dat de
patiënt de boodschap snapt. Blijf herhalen.
Natuurlijke genezing is erg effectief. Slechts 1% heeft 12 maanden na het begin van de klacht nog
klachten. 60% heeft al na 6 weken geen klachten meer. De problemen zijn meestal zelfbeperkend. Er
is een kans op een terugval. Dit gebeurt in 50% van de gevallen. En door wie is het probleem
ontstaan?
Voor de behandeling is het belangrijk dat de patiënt zich bewust wordt van zijn houding en een goede,
neutrale positie van de wervelkolom aanneemt. Maar doordat het leven gebaseerd is op automatische
motorische reacties, is niet iedereen hier direct toe in staat. Toverwoorden hierbij zijn bewustzijn en
openstaan voor veranderingen.
De hersenen zijn het belangrijkste controlecentrum van het lichaam. Elke beweging die je lichaam
uitvoert of elke houding die je lichaam aanneemt is "geprogrammeerd" door de hersenen. Deze
programma’s worden “motor programs” genoemd. Spieren denk niet voor zichzelf. Zij doen alleen wat
ze wordt verteld door de hersenen. Een “motor program” is een reeks van signalen die door de
hersenen naar alle spieren van het lichaam wordt gestuurd. De hersenen worden beter en beter in het
sturen van een “motor program” voor een specifieke beweging, elke keer dat het lichaam de beweging
uitvoert. Dus oefening baart kunst.
McKenzie benadering: Bij derangement, dysfunctie en posturale syndromen.
Mulligan benadering: Bij dysfunctie van een facetgewricht.
Myogene benadering: Bij dysfunctie van een spier, bij triggerpoints of voor motorische controle.
,Opbouw van een wervel
Alle wervels, met uitzondering van de 1e en 2e halswervel (atlas en axis), hebben een
gemeenschappelijk basisplan en hebben de volgende elementen:
Een wervellichaam (corpus vertebrae);
Een wervelboog (arcus vertebrae);
Een doornuitsteeksel (processus spinosus);
Twee dwarsuitsteeksels (processus transversi respectievelijk costales bij de lendenwervels);
Vier gewrichtsuitsteeksels (processus articulares).
De uitsteeksels dienen als aanhechtingsplaats voor spieren en banden. Wervellichaam en wervelboog
omsluiten het wervelgat (foramen vertebrale). Alle wervelgaten samen vormen het wervelkanaal
(canalis vertebralis).
Krachten op de wervelkolom worden bepaald door 4 factoren
De belasting;
Loodrechte afstand van de belasting op de wervels;
Spierspanning;
Intra-abdominale druk (IAD).
De belasting op de wervelkolom wordt bepaald door
Gewicht van het lichaam boven de wervel;
De te heffen belasting;
Afstand tussen belasting en rug (houding);
Spiertonus, vooral in de spieren van de rug en de buikspieren.
Derangement syndroom
Patiënten met dit syndroom zijn meestal tussen de twintig en vijfenvijftig jaar. Over het algemeen een
slechte zithouding. We gaan bij dit syndroom er vanuit, dat door kleine scheurtjes of fissurtjes in de
tussenwervelschijf wat materiaal verplaatst is. Wat de pijn geeft. Dit is dan ontstaan onder invloed van
houding en beweging. Dit kan gelukkig herstellen. Er is verstoring van het anatomische evenwicht.
Kenmerken:
Acute pijn, binnen een paar uur tot ongeveer twee dagen.
Geen duidelijke oorzaak.
De pijn zit lokaal langs de wervelkolom en kan uitstralen naar een been of arm in de vorm van
pijn, doofheid of prikkelingen.
Vaak constante pijn. Stekend van karakter.
De klachten kunnen ontstaan, verergeren of verminderen, of verdwijnen als gevolg van het
uitvoeren van bepaalde bewegingen of aannemen van bepaalde posities.
Bij dit syndroom hoort het centralisatie fenomeen.
Vaak forse bewegingsbeperking waarbij stand verandering kan optreden (dwangstand).
Therapie:
Oefeningen c.q. houdingen die de pijn centraliseert en dan laat verdwijnen.
De pijn kan snel verbeteren door herhaald bewegen in meestal tegenovergestelde richting.
Vermijden van die houdingen die tot pijntoename of verplaatsing van pijn richting been of arm
leiden.
Centralisatiefenomeen
Een verandering van de referred pain in de ledematen van distaal naar proximaal aan de middellijn van
de wervelkolom. Dit komt door mechanische input. Als de protrusie gereduceerd wordt, zal het eerst
de druk van de zenuwwortel halen en vervolgens van de dura mater. Wanneer de distale pijn
, vermindert, kan de centrale pijn toenemen. Dit verschijnsel wordt gezien in het derangement
syndroom.
