Samenvatting Geweld tegen jeugdigen les 2

Week 2: Herman JL trauma en herstel hoofdstuk 5.

De getraumatiseerde gevolgen van kindermishandeling: herhaalde traumatiserende gebeurtenissen
in de kindertijd vormen en vervormen de persoonlijkheid. Kinderen moeten er maar vanuit gaan, dat
ze veilig zijn in een onveilige omgeving en onbetrouwbare mensen kunnen vertrouwen. Doordat het
kind zichzelf niet kan beschermen, moet het ontbreken van zorg en bescherming van de kant van de
volwassenen worden gecompenseerd door een psychisch afweermechanismen.

De pathologische omgeving waarin kindermishandeling plaatsvindt, dwingt tot de ontwikkeling van
uitzonderlijke vermogens, die zowel creatief als destructief van aard zijn. Een dergelijke omgeving
stimuleert de ontwikkeling van een abnormale bewustzijnstoestand, waarin het gewone verband
tussen geest en lichaam, werkelijkheid en verbeelding, kennis en geheugen verbroken is -> lastig
onderscheiden?

Freud zegt dat er overeenkomsten zijn in zijn onderzoek en eerdere religieuze opvattingen. In Freud
zijn tijd zouden stuiptrekkingen etc. van psychische symptomen ‘’hysterie’’ worden genoemd. In de
tijd daarvoor hekserij.



Omgevingsfactoren: chronische mishandeling/ misbruik van kinderen vindt plaats in een
gezinsklimaat van allesoverheersende angst waarin de normale, op zorg en verzorging gebaseerde
relaties grondig verstoord zijn. Overlevenden beschrijven een kenmerkend patroon van totalitaire
controle, die wordt afgedwongen door geweld en doodbedreigingen, onbenullige regels, incidentiele
beloningen etc. Opgroeien in dergelijke sfeer zorgt ervoor, dat er een pathologische band met
degenen die hen mishandelen en verwaarlozen, wat tenkosten gaat van het kind. -> ontstaan vanuit
angst voor dood. Het weerhouden van melden door slachtoffers was ook voornamelijk angst voor de
dood van een ander gezinslid, zoals een broertje of zusje. Slachtoffers vaak ook getuigen van uiting
van geweld bij dieren. Vaak waren slachtoffers van geweld bang voor de onvoorspelbaarheid van een
geweldpleger. Doordat ze geen enkele wijze kans zien om te ontkomen, waren ze bezig met zichzelf
‘’compleet overgeven’’. Slachtoffers benoemen voornamelijk het chaotische en onvoorspelbare.

In tijden van mishandeling werden lichaamsfuncties onderworpen door over/ ondervoeding, letterlijk
gevangengezet, blootstelling aan hitte en kou. De aanpassing aan de sfeer zorgde ervoor dat er een
continue alertheid was. Voornamelijk de non-verbale communicatie zorgt er bij slachtoffers vaak
voor, dat zij dit goed kunnen aflezen in welke gemoedstoestand iemand is. Bij mishandelde kinderen
zie je vaak verstarde waakzaamheid.

Slachtoffers verkeren niet alleen in de samenleving tot een isolement, maar ook ten opzichte van
andere gezinsleden. Vaak geven kinderen aan, dat de andere ouder ervoor had moeten zorgen, dat
zij veilig waren en een melding moeten maken.

Dubbeldenken: In de sfeer van grondig verstoorde relaties staat het kind vaak bij de ontwikkeling
voor een zware taak. Zij moeten namelijk het gevoel ontwikkeling, dat onveilige verzorgers toch veilig
zijn. Een aantal voorbeelden genoemd in de tekst: jezelf troosten in een ontroostbare omgeving,
reguleren in een omgeving waarin niemand kan reguleren etc.

Traumatische stoornissen: in een omgeving waar je als minder wordt gezien, is het de taak om het
vertrouwen terug te kunnen stellen in ouders door te denken, dat het aan het kind zelf ligt. -> de
meest voor de hand liggende conclusie. Het is een psychische aanpassing om die primaire band met
ouders weer te herstellen. Het kind gaat psychische afweermechanismen inzetten. Hierdoor worden
een aantal bewustzijn en dingen uit het geheugen afgegrendeld, zodat het lijkt alsof het niet echt