CONTINUITY AND CHANGE IN EAST ASIA
Ming China, 1368-1664
Zhu Yuanzhang bleek een van de meest despotische keizers in de Chinese geschiedenis. Vrede bracht toch bloei
en een levendige stedelijke cultuur. In het begin van de 17e eeuw werd het Ming bestuur bezet door fiscale,
militaire en politieke problemen.
De opkomst van Zhu Yuanzhang en de oprichting van de Ming Dynastie
1351 – Leden van een religieuze sekte (de rode tulbanden, gebaseerd op Manichaean ideeën over de
onverenigbaarheid van de krachten van goed en kwaad en op de cult van de Maitreya Buddha) kwamen in
opstand tegen de regering.
Zhu Yuanzhang voegde zich bij deze rebellen en groeide snel in rang.
Zhu en zijn volgers waren succesvol. In 1368, nadat zijn legers Beijing innamen, benoemde Zhu zichzelf als
keizer van de Ming Dynastie – Taizu of de Hongwu keizer.
Taizu wilde aanvankelijk de armen helpen door registraties van land en populatie, zodat de druk van de
belastingen en de verplichte arbeid eerlijker verdeeld kon worden. Hij probeerde ook persuasie, door
instructies/regels voor te lezen aan dorpelingen over gedrag.
Ondanks dat hij op veel manieren anti-Mongools was, gebruikte Taizu verschillende Yuan gebruiken: het
opzetten van provincies als administratieve lagen tussen de centrale regering en de prefecturen, erfelijke
dienstplicht voor arbeiders en militaire huishoudens.
Garnizoenen werden langs de noordelijke grens gezet en bij de hoofdstad Nanjing. Elk garnizoen kreeg land
toegewezen waar de soldaten hun eigen voedsel op konden verbouwen, maar zelden waren zij zelfvoorzienend.
Daarbij kwam dat mannen die verplicht soldaat moesten worden, niet per se goed konden vechten, waardoor
vertrek lastig tegen te houden was → de Ming richtten zich op niet-Chinese noorderlingen voor veel van haar
soldaten.
Taizu had tegenstrijdige gevoelens over geleerde mannen en vernederde hen dan in het openbaar aan zijn hof,
liet ze soms zelfs slaan. Toen Taizu beter leerde lezen, realiseerde hij zich dat de geleerden hem konden
bekritiseren. Toen de geleerden het ambtelijk leven begonnen te vermeiden, maakte hij het illegaal om
afspraken te weigeren of om ontslag te nemen van het ambt.
De volgende belangrijke kezier, Chengzu/de Yongle keizer, was een militaire man. Hij was gewillig om terreur te
gebruiken om regeringsambtenaren in het gareel te houden.
Chengzu besloot om de hoofdstad van Nanjing naar Beijing te verplaatsen. Opgebouwd tussen 1407-1420 werd
Beijing een geplande stad (Verboden Stad).
De gebieden rondom Beijing waren niet zo landbouwproductief als de gebieden rondom Nanjing. Om Beijing
van graan te voorzien werd de Yuan Grand Kanaal dat de stad aan de rijstvelden aan de Yangzi Rivier regio
verbreed, verdiept en gevuld met dammen en sluizen → levenslijn van de hoofdstad.
Problemen met de keizerlijke institutie
Taizu had besloten dat opvolging naar de oudste zoon van de keizerin of de zoons oudste zoon als de zoon
eerder doodging dan de vader. In de Ming tijd werden de gebreken in dit systeem zichtbaar door ongeschikte
keizers die elkaar opvolgden.
Omdat Taizu de positie van kanselier had geschrapt, richtten keizers zich op ministers en eunuchen (slaven) om
papierwerk te doen.
In de Ming tijd groeide het eunuchen lichaam enorm. Na 1500 groeide de eunuchen bureaucratie nog sneller →
spanning tussen de bureaucratieën. In 1420 zette Chengzu een eunuchen geheime dienst op om zaken van
corruptie en opruiing in de gewone bureaucratie te onderzoeken. De macht van de eunuchen over de vitale
regeringsprocessen werd een probleem.
Hopend op hervormingen van de keizers, kwamen Ming ambtenaren ervoor uit dat er problemen waren, wat
een risico was voor hun baan. De Confucianistische traditie was voor politiek protest en zag dat als heldhaftig.
Zelden waren zij echter succesvol.
Ondanks dat de geleerden klaagden over het gedrag van de keizers, niemand kwam met een beter idee voor de
opvolging en een andere vorm van keizerlijke overheersing. Veel hoge ministers wilden liever zwakke keizers die
hen de macht over de regering lieten hebben. Keizers haatten de manier waarop ministers probeerden hen
bezig te houden met onschuldige activiteiten.
De Mongolen en de Chinese Muur
De vroege Ming keizers hadden ontzag voor de Mongoolse soldaten en waren bang dat zij eventueel een nieuw
groot leger zouden vormen zoals Chinggis Khan gedaan had, twee eeuwen eerder. Groepen Mongolen
plunderden steden. Twee keer bedreigden zij de dynastie: 1449 – Khan van west Mongolië vingen de Chinese
keizer; 1550 – Beijing was omsingeld door de troepen van de Khan van de Mongolen van centraal-Mongolië.
, Ming ministers twijfelden om privileges aan de Mongoolse leiders te geven. Twee belangrijke ontwikkelingen
vormden de Ming-Mongolen relatie: constructie van de Chinese Muur (als compromis wanneer Ming ministers
het niet over eens konden worden over hoe om te gaan met de Mongoolse dreiging) en closere relaties tussen
Mongolië en tibet (verspreiding Tibetaans boeddhisme → Tibetaanse kloosters vroegen Mongolen voor
militaire hulp). Vanuit het perspectief van Ming China was de groeiende invloed van het boeddhisme onder de
Mongolen een positieve ontwikkeling, omdat de nadruk bij boeddhisme lag op geen agressie, waarvan werd
verwacht dat het de Mongoolse liefde voor oorlog zou onderdrukken.
Het examen leven
Ming China had weinig sociale barrières. Er was geen erfelijke aristocratie die de macht van de keizer kon
limiteren. Er was wel een elite die een status hadden die boven alle regeringsambten stond, verkregen door
educatie. Landbouwgrond bleef de meest gewenste vorm van rijkdom. China’s handelaren werden geen
politieke bourgeoisie. De politiek actieve klasse was de klasse van geleerden in het Confucianisme, die de
heerser hielpen met het runnen van de staat. Handelaren probeerden in de geleerde klasse te trouwen om
hogerop te komen.
Ondanks harde/grillige manieren waarop de Ming keizers hun ambtenaars behandelden, geleerden wilden
graag in de regering werken. De Ming regering nam bijna al zijn ambtenaren aan via ambtenaren examens
(competitieve serie van geschreven tests, gehouden op prefectuur, provinciaal en hoofdstedelijk niveau om
mensen te kiezen als ambtenaren/ministers). Om de rijkste gebieden te weerhouden van het domineren van de
examens, werden er quota’s bepaald voor het aantal kandidaten dat elke provincie naar de hoofdstad mocht
sturen.
Jongens van goede families hadden een voordeel, omdat hun families vroeg konden beginnen aan hun
educatie, maar goedkopere scholen werden wijder beschikbaar. De meesten die naar deze scholen gingen,
bleven enkele jaren, maar studenten die veelbelovend leken gingen door naar gevorderde scholen, waar ze
leerden om essays te schrijven en essays bestudeerden van geslaagde mannen.
De provinciale examens waren een groot evenement. Tijdens de sessies hadden de kandidaten de tijd om een
concept te schrijven, deze te verbeteren, en dan een nette uiteindelijke versie te schrijven. De spanning in deze
tijd was hoog. Er waren geruchten dat de examinators omgekocht werden om vragen te lekken → opstanden.
Omgevallen kaarsen zorgden voor brand. Degenen die slaagden werden uitgenodigd bij de gouverneurs voor
een feest. Ze konden thuis niet lang hun slagen vieren, want ze moesten oefenen voor de hoofdstedelijke
examens, minder dan een jaar daarna.
Dagelijks leven in Ming China
Voor ambtenaren, en bijna alle andere mensen ook, volgde het dagelijks leven patronen uit eerdere perioden.
De familie was een centraal punt in het leven van mensen en bijna iedereen was dan ook getrouwd. Naast de
familie, waren de levens van mensen gevormd door het werk dat ze deden en waar ze woonden.
Grote dorpen en steden verspreidden zich en werden eilanden van verfijning in de zee van landelijke dorpen.
Drukken werd uitgevonden in de Tang tijd (618-907) en had grote invloed op het leven van de geleerde elite in
de Song tijd (960-1279), maar niet tot de Ming tijd transformeerde het de cultuur van de stedelijke
middenklasse. In de late Ming periode werden er veel boeken gedrukt voor de ‘gewone’ burger. Artiesten
kregen opdracht op ze te illustreren. Vanaf de 16 e eeuw werden er meer en meer boeken uitgegeven in
landstaal.
De Chinezen vonden recreatie en ontspanning in verschillende dingen naast lezen. Alcohol, tabak en
toneelstukken waren populair.
Rijst was het middelpunt van het dieet in midden- en Zuid-China. In het zuiden brachten terrasvorming en
irrigatie meer rijst op, naast andere innovaties.
Ming regeerders promootten herbevolking en kolonisatie van de door oorlog verwoestte gebieden door
herverdeling van land en massaverplaatsing van volken. Immigranten in deze regio’s kregen grote stukken land
en hoefden geen belasting te betalen. Bebossing speelde een dramatische rol in de landbouwrevolutie.
Toenemende voedselproductie → bevolkingsgroei en toename van markten, dorpen en kleine steden. Grotere
dorpen hadden permanente winkels; kleine dorpen hadden regelmatig markten. Ze verkochten de hoognodige
goederen aan de dorpelingen en mensen uit de omgeving. Handelaren droegen hun waar op hun rug en reisden
van markt naar markt.
Ming verval
Vanaf de jaren 1590 was de Ming regering vol van fiscale, militaire en politieke problemen. De overheid ging
bijna bankroet bij het verdedigen van Korea tegen de Japanse invasie. Dit werd gevolgd door natuurrampen:
kleine ijstijd → minder oogst → groepen van soldaten zoeken op het land naar voedsel → boeren voegen zich
bij soldaten. De Ming overheid had weinig keuze dan belasting verhogen, maar dat wilden de mensen niet.
Ming China, 1368-1664
Zhu Yuanzhang bleek een van de meest despotische keizers in de Chinese geschiedenis. Vrede bracht toch bloei
en een levendige stedelijke cultuur. In het begin van de 17e eeuw werd het Ming bestuur bezet door fiscale,
militaire en politieke problemen.
De opkomst van Zhu Yuanzhang en de oprichting van de Ming Dynastie
1351 – Leden van een religieuze sekte (de rode tulbanden, gebaseerd op Manichaean ideeën over de
onverenigbaarheid van de krachten van goed en kwaad en op de cult van de Maitreya Buddha) kwamen in
opstand tegen de regering.
Zhu Yuanzhang voegde zich bij deze rebellen en groeide snel in rang.
Zhu en zijn volgers waren succesvol. In 1368, nadat zijn legers Beijing innamen, benoemde Zhu zichzelf als
keizer van de Ming Dynastie – Taizu of de Hongwu keizer.
Taizu wilde aanvankelijk de armen helpen door registraties van land en populatie, zodat de druk van de
belastingen en de verplichte arbeid eerlijker verdeeld kon worden. Hij probeerde ook persuasie, door
instructies/regels voor te lezen aan dorpelingen over gedrag.
Ondanks dat hij op veel manieren anti-Mongools was, gebruikte Taizu verschillende Yuan gebruiken: het
opzetten van provincies als administratieve lagen tussen de centrale regering en de prefecturen, erfelijke
dienstplicht voor arbeiders en militaire huishoudens.
Garnizoenen werden langs de noordelijke grens gezet en bij de hoofdstad Nanjing. Elk garnizoen kreeg land
toegewezen waar de soldaten hun eigen voedsel op konden verbouwen, maar zelden waren zij zelfvoorzienend.
Daarbij kwam dat mannen die verplicht soldaat moesten worden, niet per se goed konden vechten, waardoor
vertrek lastig tegen te houden was → de Ming richtten zich op niet-Chinese noorderlingen voor veel van haar
soldaten.
Taizu had tegenstrijdige gevoelens over geleerde mannen en vernederde hen dan in het openbaar aan zijn hof,
liet ze soms zelfs slaan. Toen Taizu beter leerde lezen, realiseerde hij zich dat de geleerden hem konden
bekritiseren. Toen de geleerden het ambtelijk leven begonnen te vermeiden, maakte hij het illegaal om
afspraken te weigeren of om ontslag te nemen van het ambt.
De volgende belangrijke kezier, Chengzu/de Yongle keizer, was een militaire man. Hij was gewillig om terreur te
gebruiken om regeringsambtenaren in het gareel te houden.
Chengzu besloot om de hoofdstad van Nanjing naar Beijing te verplaatsen. Opgebouwd tussen 1407-1420 werd
Beijing een geplande stad (Verboden Stad).
De gebieden rondom Beijing waren niet zo landbouwproductief als de gebieden rondom Nanjing. Om Beijing
van graan te voorzien werd de Yuan Grand Kanaal dat de stad aan de rijstvelden aan de Yangzi Rivier regio
verbreed, verdiept en gevuld met dammen en sluizen → levenslijn van de hoofdstad.
Problemen met de keizerlijke institutie
Taizu had besloten dat opvolging naar de oudste zoon van de keizerin of de zoons oudste zoon als de zoon
eerder doodging dan de vader. In de Ming tijd werden de gebreken in dit systeem zichtbaar door ongeschikte
keizers die elkaar opvolgden.
Omdat Taizu de positie van kanselier had geschrapt, richtten keizers zich op ministers en eunuchen (slaven) om
papierwerk te doen.
In de Ming tijd groeide het eunuchen lichaam enorm. Na 1500 groeide de eunuchen bureaucratie nog sneller →
spanning tussen de bureaucratieën. In 1420 zette Chengzu een eunuchen geheime dienst op om zaken van
corruptie en opruiing in de gewone bureaucratie te onderzoeken. De macht van de eunuchen over de vitale
regeringsprocessen werd een probleem.
Hopend op hervormingen van de keizers, kwamen Ming ambtenaren ervoor uit dat er problemen waren, wat
een risico was voor hun baan. De Confucianistische traditie was voor politiek protest en zag dat als heldhaftig.
Zelden waren zij echter succesvol.
Ondanks dat de geleerden klaagden over het gedrag van de keizers, niemand kwam met een beter idee voor de
opvolging en een andere vorm van keizerlijke overheersing. Veel hoge ministers wilden liever zwakke keizers die
hen de macht over de regering lieten hebben. Keizers haatten de manier waarop ministers probeerden hen
bezig te houden met onschuldige activiteiten.
De Mongolen en de Chinese Muur
De vroege Ming keizers hadden ontzag voor de Mongoolse soldaten en waren bang dat zij eventueel een nieuw
groot leger zouden vormen zoals Chinggis Khan gedaan had, twee eeuwen eerder. Groepen Mongolen
plunderden steden. Twee keer bedreigden zij de dynastie: 1449 – Khan van west Mongolië vingen de Chinese
keizer; 1550 – Beijing was omsingeld door de troepen van de Khan van de Mongolen van centraal-Mongolië.
, Ming ministers twijfelden om privileges aan de Mongoolse leiders te geven. Twee belangrijke ontwikkelingen
vormden de Ming-Mongolen relatie: constructie van de Chinese Muur (als compromis wanneer Ming ministers
het niet over eens konden worden over hoe om te gaan met de Mongoolse dreiging) en closere relaties tussen
Mongolië en tibet (verspreiding Tibetaans boeddhisme → Tibetaanse kloosters vroegen Mongolen voor
militaire hulp). Vanuit het perspectief van Ming China was de groeiende invloed van het boeddhisme onder de
Mongolen een positieve ontwikkeling, omdat de nadruk bij boeddhisme lag op geen agressie, waarvan werd
verwacht dat het de Mongoolse liefde voor oorlog zou onderdrukken.
Het examen leven
Ming China had weinig sociale barrières. Er was geen erfelijke aristocratie die de macht van de keizer kon
limiteren. Er was wel een elite die een status hadden die boven alle regeringsambten stond, verkregen door
educatie. Landbouwgrond bleef de meest gewenste vorm van rijkdom. China’s handelaren werden geen
politieke bourgeoisie. De politiek actieve klasse was de klasse van geleerden in het Confucianisme, die de
heerser hielpen met het runnen van de staat. Handelaren probeerden in de geleerde klasse te trouwen om
hogerop te komen.
Ondanks harde/grillige manieren waarop de Ming keizers hun ambtenaars behandelden, geleerden wilden
graag in de regering werken. De Ming regering nam bijna al zijn ambtenaren aan via ambtenaren examens
(competitieve serie van geschreven tests, gehouden op prefectuur, provinciaal en hoofdstedelijk niveau om
mensen te kiezen als ambtenaren/ministers). Om de rijkste gebieden te weerhouden van het domineren van de
examens, werden er quota’s bepaald voor het aantal kandidaten dat elke provincie naar de hoofdstad mocht
sturen.
Jongens van goede families hadden een voordeel, omdat hun families vroeg konden beginnen aan hun
educatie, maar goedkopere scholen werden wijder beschikbaar. De meesten die naar deze scholen gingen,
bleven enkele jaren, maar studenten die veelbelovend leken gingen door naar gevorderde scholen, waar ze
leerden om essays te schrijven en essays bestudeerden van geslaagde mannen.
De provinciale examens waren een groot evenement. Tijdens de sessies hadden de kandidaten de tijd om een
concept te schrijven, deze te verbeteren, en dan een nette uiteindelijke versie te schrijven. De spanning in deze
tijd was hoog. Er waren geruchten dat de examinators omgekocht werden om vragen te lekken → opstanden.
Omgevallen kaarsen zorgden voor brand. Degenen die slaagden werden uitgenodigd bij de gouverneurs voor
een feest. Ze konden thuis niet lang hun slagen vieren, want ze moesten oefenen voor de hoofdstedelijke
examens, minder dan een jaar daarna.
Dagelijks leven in Ming China
Voor ambtenaren, en bijna alle andere mensen ook, volgde het dagelijks leven patronen uit eerdere perioden.
De familie was een centraal punt in het leven van mensen en bijna iedereen was dan ook getrouwd. Naast de
familie, waren de levens van mensen gevormd door het werk dat ze deden en waar ze woonden.
Grote dorpen en steden verspreidden zich en werden eilanden van verfijning in de zee van landelijke dorpen.
Drukken werd uitgevonden in de Tang tijd (618-907) en had grote invloed op het leven van de geleerde elite in
de Song tijd (960-1279), maar niet tot de Ming tijd transformeerde het de cultuur van de stedelijke
middenklasse. In de late Ming periode werden er veel boeken gedrukt voor de ‘gewone’ burger. Artiesten
kregen opdracht op ze te illustreren. Vanaf de 16 e eeuw werden er meer en meer boeken uitgegeven in
landstaal.
De Chinezen vonden recreatie en ontspanning in verschillende dingen naast lezen. Alcohol, tabak en
toneelstukken waren populair.
Rijst was het middelpunt van het dieet in midden- en Zuid-China. In het zuiden brachten terrasvorming en
irrigatie meer rijst op, naast andere innovaties.
Ming regeerders promootten herbevolking en kolonisatie van de door oorlog verwoestte gebieden door
herverdeling van land en massaverplaatsing van volken. Immigranten in deze regio’s kregen grote stukken land
en hoefden geen belasting te betalen. Bebossing speelde een dramatische rol in de landbouwrevolutie.
Toenemende voedselproductie → bevolkingsgroei en toename van markten, dorpen en kleine steden. Grotere
dorpen hadden permanente winkels; kleine dorpen hadden regelmatig markten. Ze verkochten de hoognodige
goederen aan de dorpelingen en mensen uit de omgeving. Handelaren droegen hun waar op hun rug en reisden
van markt naar markt.
Ming verval
Vanaf de jaren 1590 was de Ming regering vol van fiscale, militaire en politieke problemen. De overheid ging
bijna bankroet bij het verdedigen van Korea tegen de Japanse invasie. Dit werd gevolgd door natuurrampen:
kleine ijstijd → minder oogst → groepen van soldaten zoeken op het land naar voedsel → boeren voegen zich
bij soldaten. De Ming overheid had weinig keuze dan belasting verhogen, maar dat wilden de mensen niet.
