DragonDaan
Hoofdstuk 9: interventies om barrière emotieregulatie op te ruimen
9.1: Interventies gebruiken voor de ontwikkeling van het kind
Bij de meeste kinderen is de emotieregulatie voldoende voor traumaverwerking. Ze kunnen in
contact blijven met de therapeut tijdens de sessie en hun trauma verwerken zonder controle
over zichzelf te verliezen en zichzelf of anderen pijn te doen. Er is dan geen sprake van een
barrière. Deze kinderen kunnen in het dagelijks leven moeite hebben met het reguleren van
hun emoties. Er kan na afloop van de traumaverwerking of in de tijd dat een kind op de
wachtlijststaat gewerkt worden aan het verbeteren van de emotieregulatie.
9.2: Barrière 4- emotieregulatie
Emotieregulatie vormt een barrière als een kind zal dissociëren, de controle zal verliezen of zal
wegrennen tijdens traumaverwerkingssessies of zichzelf of anderen tijdens of na een sessie pijn
zullen doen. Sommige kinderen kunnen hun lichamelijke sensaties niet goed voelen, omdat die
door anderen zijn genegeerd of om dat het kind het lichaam verdoofd om te overleven. Soms
kunnen ouders een kind overreguleren, waarbij het handelen van de ouder niet synchroon is
met de binnenwereld van het kind, waardoor het kind lichamelijke sensaties niet voldoende
voelt. Kleine interventies zijn vaak voldoende om het kind en aandacht voor het omgaan met
emoties zijn vaak voldoende om tijdelijk met emoties om te kunnen gaan en te starten met
traumaverwerking. Het hebben van een hechtings- of steunfiguur helpt hierbij. Bij kinderen met
een dissociatieve stoornis en bij adolescenten kan het nodig zijn om intensiever te werken aan
emotieregulatie.
9.3: Lichte interventies om emotieregulatie te verbeteren
Een van de lichtste interventies met betrekking tot emotieregulatie is het geven van pscyho-
educatie over gevoelens en waarom deze belangrijk zijn. Gevoelens helpen kinderen om te
leren wat ze wel en niet fijn vinden. Er kan worden gesproken over adaptieve gevoelens en
oude overspoelende gevoelens. Wanneer een kind wordt overspoeld door gevoelens, die
gekoppeld zijn aan een trigger, kan het een situatie niet goed meer inschatten, en treedt
buiten zijn raampje. Het kan zo zijn dat kinderen niets meer proberen te voelen. Hierdoor lukt
het niet om richting te geven aan zichzelf kunnen er twee dingen gebeuren: het kind komt
telkens weer in negatieve situaties met verkeerde personen terecht, waarbij mishandeling of
misbruik zich herhaald of een kind wordt bang van alles en gaat alles uit de weg.
Zodra kinderen begrijpen waarom gevoelens belangrijk zijn, moeten zij leren hoe zij er mee om
kunnen gaan. Tijdens de traumaverwerking moet een kind zijn oude gevoelens kunnen
verdragen. Om dat te leren, moeten zij eerst oefenen met gewone gevoelens, voordat ze met
oude gevoelens aan de slag gaan. Wanneer kinderen direct met de oude gevoelens aan de
slag gaan, kunnen zij overspoeld raken, ervaren mislukking en kan een kind nog banger maken
voor zijn gevoelens.
In een hanteringsplan kan worden aangegeven welke gevoelens een kind denkt niet te
kunnen verdragen. Daarop kan een plan worden gemaakt. Als een kind boos is kan het iets
meenemen om zijn woede op de uiten of een angstig kind kan een knuffel meenemen.
Getraumatiseerde jongeren kunnen zich verdrietig of alleen voelen. Deze kinderen kunnen hun
gevoelens proberen te onderdrukken met drugs, alcohol, eetbuien of zelfbeschadiging.
Zelfbeschadiging wordt vaak gezien als contra-indicatie, maar wordt vaak door jongeren
ingezet als een manier om zichzelf te reguleren. De meeste getraumatiseerde kinderen of
jongeren beschadigen zichzelf of hebben suïcidale gedachten/plannen omdat ze hun nare,
heftige gevoelens niet kunnen hanteren. Ze kunnen hier dan niet mee stoppen of vervangen
dit gedrag door andere manieren, zoals alcoholgebruik, eten of risicovolle activiteiten. Ook
voor zelfbeschadiging en suïcidaliteit kan een hanteringsplan worden gemaakt.
9.4: intensiever emotieregulatiewerk
Als de lichte emotieregulatie technieken niet hebben gewerkt, is intensievere behandeling
nodig. Deze behandeling kan worden gegeven aan de hand van therapieën, zoals VERS, DGT
en ervaringsgerichte of non-verbale therapieën zoals creatieve therapie, speltherapie, muziek
– of dramatherapie en psychomotorische therapie. Er kan ook gebruik worden gemaakt van
verschillende CGT technieken, vormen van pscyho-educatie en de volgende interventies:
Pagina 1 van 2
Hoofdstuk 9: interventies om barrière emotieregulatie op te ruimen
9.1: Interventies gebruiken voor de ontwikkeling van het kind
Bij de meeste kinderen is de emotieregulatie voldoende voor traumaverwerking. Ze kunnen in
contact blijven met de therapeut tijdens de sessie en hun trauma verwerken zonder controle
over zichzelf te verliezen en zichzelf of anderen pijn te doen. Er is dan geen sprake van een
barrière. Deze kinderen kunnen in het dagelijks leven moeite hebben met het reguleren van
hun emoties. Er kan na afloop van de traumaverwerking of in de tijd dat een kind op de
wachtlijststaat gewerkt worden aan het verbeteren van de emotieregulatie.
9.2: Barrière 4- emotieregulatie
Emotieregulatie vormt een barrière als een kind zal dissociëren, de controle zal verliezen of zal
wegrennen tijdens traumaverwerkingssessies of zichzelf of anderen tijdens of na een sessie pijn
zullen doen. Sommige kinderen kunnen hun lichamelijke sensaties niet goed voelen, omdat die
door anderen zijn genegeerd of om dat het kind het lichaam verdoofd om te overleven. Soms
kunnen ouders een kind overreguleren, waarbij het handelen van de ouder niet synchroon is
met de binnenwereld van het kind, waardoor het kind lichamelijke sensaties niet voldoende
voelt. Kleine interventies zijn vaak voldoende om het kind en aandacht voor het omgaan met
emoties zijn vaak voldoende om tijdelijk met emoties om te kunnen gaan en te starten met
traumaverwerking. Het hebben van een hechtings- of steunfiguur helpt hierbij. Bij kinderen met
een dissociatieve stoornis en bij adolescenten kan het nodig zijn om intensiever te werken aan
emotieregulatie.
9.3: Lichte interventies om emotieregulatie te verbeteren
Een van de lichtste interventies met betrekking tot emotieregulatie is het geven van pscyho-
educatie over gevoelens en waarom deze belangrijk zijn. Gevoelens helpen kinderen om te
leren wat ze wel en niet fijn vinden. Er kan worden gesproken over adaptieve gevoelens en
oude overspoelende gevoelens. Wanneer een kind wordt overspoeld door gevoelens, die
gekoppeld zijn aan een trigger, kan het een situatie niet goed meer inschatten, en treedt
buiten zijn raampje. Het kan zo zijn dat kinderen niets meer proberen te voelen. Hierdoor lukt
het niet om richting te geven aan zichzelf kunnen er twee dingen gebeuren: het kind komt
telkens weer in negatieve situaties met verkeerde personen terecht, waarbij mishandeling of
misbruik zich herhaald of een kind wordt bang van alles en gaat alles uit de weg.
Zodra kinderen begrijpen waarom gevoelens belangrijk zijn, moeten zij leren hoe zij er mee om
kunnen gaan. Tijdens de traumaverwerking moet een kind zijn oude gevoelens kunnen
verdragen. Om dat te leren, moeten zij eerst oefenen met gewone gevoelens, voordat ze met
oude gevoelens aan de slag gaan. Wanneer kinderen direct met de oude gevoelens aan de
slag gaan, kunnen zij overspoeld raken, ervaren mislukking en kan een kind nog banger maken
voor zijn gevoelens.
In een hanteringsplan kan worden aangegeven welke gevoelens een kind denkt niet te
kunnen verdragen. Daarop kan een plan worden gemaakt. Als een kind boos is kan het iets
meenemen om zijn woede op de uiten of een angstig kind kan een knuffel meenemen.
Getraumatiseerde jongeren kunnen zich verdrietig of alleen voelen. Deze kinderen kunnen hun
gevoelens proberen te onderdrukken met drugs, alcohol, eetbuien of zelfbeschadiging.
Zelfbeschadiging wordt vaak gezien als contra-indicatie, maar wordt vaak door jongeren
ingezet als een manier om zichzelf te reguleren. De meeste getraumatiseerde kinderen of
jongeren beschadigen zichzelf of hebben suïcidale gedachten/plannen omdat ze hun nare,
heftige gevoelens niet kunnen hanteren. Ze kunnen hier dan niet mee stoppen of vervangen
dit gedrag door andere manieren, zoals alcoholgebruik, eten of risicovolle activiteiten. Ook
voor zelfbeschadiging en suïcidaliteit kan een hanteringsplan worden gemaakt.
9.4: intensiever emotieregulatiewerk
Als de lichte emotieregulatie technieken niet hebben gewerkt, is intensievere behandeling
nodig. Deze behandeling kan worden gegeven aan de hand van therapieën, zoals VERS, DGT
en ervaringsgerichte of non-verbale therapieën zoals creatieve therapie, speltherapie, muziek
– of dramatherapie en psychomotorische therapie. Er kan ook gebruik worden gemaakt van
verschillende CGT technieken, vormen van pscyho-educatie en de volgende interventies:
Pagina 1 van 2
