EBR
WGR 1
Vraag 1
Lees HvJ EU 21 december 2016, C-593/14 (Masco Denmark). Analyseer dit arrest aan de hand van
het stappenplan: verwijs daarbij t.a.v. de stappen 2 t/m 6 naar de relevante overwegingen van het HvJ
EU.
Wat zijn de feiten? Masco is een moedervennootschap en gevestigd in Denemarken. Damixa is een
dochtervennootschap van Masco en is ook in Denemarken gevestigd. Damixa heeft weer een
dochtervennootschap, gevestigd in Duitsland.
Stap 1: toegang tot de vrijheden: vrijheid van vestiging, art. 49 VWEU.
Wat is het probleem van het arrest? Waar klaagt Masco over? De Deense wet staat toe dat als de thin
cap regeling in Denemarken van toepassing is (een onderkapitalisatieregeling waardoor de rente niet
aftrekbaar is bij de dochter), dan is bij de moeder de rente of inkomsten niet belast. Maar dit geldt
alleen voor de Deense wetgeving. Dit geldt niet als in Duitsland een vergelijkbare thin cap regeling van
toepassing is, waardoor de rente in Duitsland niet aftrekbaar is. Het verschil is dan dat in Denemarken
de niet aftrekbare rente wel tot de winst behoort.
Masco klaagt erover dat de lening vanuit Denemarken aan die Duitse (klein)dochter dat de rente in
Duitsland niet aftrekbaar is, maar in Denemarken wel belast. Masco wil graag dat die rente wordt
vrijgesteld. Het gaat hier om de vrijheid van vestiging.
In stap 2 gaan we bekijken of er sprake is van een belemmering of niet. Welke vergelijking wil Masco
maken? Dat de dochtervennootschap die in Duitsland zit, dat die in Denemarken zou zitten. Zie
tekening. We vergelijken het grensoverschrijdende geval met het ‘binnenlandse’ geval, waarbij we
doen alsof Damixa in Denemarken zit. Wat zegt Masco dan? Als Damixa in Denemarken had gezeten
en de rente had niet aftrekbaar geweest, dan was de rente bij Masco vrijgesteld geweest (om dubbele
heffing te voorkomen). Dus zegt Masco: die vrijstelling willen wij in het grensoverschrijdende geval
ook. Het grensoverschrijdende geval wordt hier namelijk slechter behandeld dan het vergelijkbare
binnenlandse geval. Waar lezen we de overwegingen van het Hof hierover in het arrest? R.o. 24-31
(stap 2). Het Hof staat dus best lang stil bij stap 2. Het Hof gaat eerst na of er een nadeel is; dat is er.
R.o. 24: er kan een belemmering zijn, omdat de lidstaat van ontvangst (Duitsland) slechter behandelt,
maar dat is hier niet aan de orde. We zitten in de tweede situatie: lidstaat van oorsprong
(Denemarken) behandelt grensoverschrijdende gevallen slechter dan binnenlandse gevallen.
Vervolgens stelt het Hof vast dat hier inderdaad van een nadelig geval/belemmering sprake is door de
lidstaat van oorsprong (Denemarken). Door deze regeling wordt het voor een Deense vennootschap
eigenlijk minder aantrekkelijk om over de grens te investeren dan in Denemarken zelf en daarmee is
sprake van een belemmering.
R.o. 29-31: zijn gevallen objectief vergelijkbaar? Je moet gaan kijken wat de doelstelling is van de
nationale regelingen. Je moet gaan achterhalen wat de doelstelling is van het vrijstellen van de rente
bij de crediteur. Dat is voorkoming van economisch dubbele heffing over die rente. De vrijstelling
beoogt om in een situatie wanneer de rente bij de debiteur niet aftrekbaar is dubbele heffing te
voorkomen door die rente vrij te stellen bij de crediteur. In het licht van die doelstelling: de economisch
dubbele heffing kan zich net zo goed in het grensoverschrijdende geval voordoen als in het
binnenlandse geval, dus als we in het licht van die doelstelling de vergelijking gaan maken, dan zien
we inderdaad dat dit vergelijkbare situaties zijn en daarmee zijn de gevallen objectief vergelijkbaar en
is dus sprake van een belemmering. Stap 2 hebben we dan doorlopen.
Het Hof besteed hier veel aandacht aan stap 2. Waarom? De AG kwam tot de conclusie dat hier
sprake is van een dispariteit. Dat is waarschijnlijk de reden waarom het Hof hier diep op in gaat dat
sprake is van een belemmering. Waarom komt de AG tot de conclusie dat sprake is van een
dispariteit? De dubbele heffing ontstaat door een samenloop van regelgeving van twee lidstaten. De
dubbele heffing ontstaat omdat in Duitsland de rente niet aftrekbaar is, terwijl Denemarken wel heft.
Deze wetgeving is niet op elkaar afgestemd en dat hoeft ook niet volgens de AG. Daarom is volgens
de AG sprake van een dispariteit.
WGR 1
Vraag 1
Lees HvJ EU 21 december 2016, C-593/14 (Masco Denmark). Analyseer dit arrest aan de hand van
het stappenplan: verwijs daarbij t.a.v. de stappen 2 t/m 6 naar de relevante overwegingen van het HvJ
EU.
Wat zijn de feiten? Masco is een moedervennootschap en gevestigd in Denemarken. Damixa is een
dochtervennootschap van Masco en is ook in Denemarken gevestigd. Damixa heeft weer een
dochtervennootschap, gevestigd in Duitsland.
Stap 1: toegang tot de vrijheden: vrijheid van vestiging, art. 49 VWEU.
Wat is het probleem van het arrest? Waar klaagt Masco over? De Deense wet staat toe dat als de thin
cap regeling in Denemarken van toepassing is (een onderkapitalisatieregeling waardoor de rente niet
aftrekbaar is bij de dochter), dan is bij de moeder de rente of inkomsten niet belast. Maar dit geldt
alleen voor de Deense wetgeving. Dit geldt niet als in Duitsland een vergelijkbare thin cap regeling van
toepassing is, waardoor de rente in Duitsland niet aftrekbaar is. Het verschil is dan dat in Denemarken
de niet aftrekbare rente wel tot de winst behoort.
Masco klaagt erover dat de lening vanuit Denemarken aan die Duitse (klein)dochter dat de rente in
Duitsland niet aftrekbaar is, maar in Denemarken wel belast. Masco wil graag dat die rente wordt
vrijgesteld. Het gaat hier om de vrijheid van vestiging.
In stap 2 gaan we bekijken of er sprake is van een belemmering of niet. Welke vergelijking wil Masco
maken? Dat de dochtervennootschap die in Duitsland zit, dat die in Denemarken zou zitten. Zie
tekening. We vergelijken het grensoverschrijdende geval met het ‘binnenlandse’ geval, waarbij we
doen alsof Damixa in Denemarken zit. Wat zegt Masco dan? Als Damixa in Denemarken had gezeten
en de rente had niet aftrekbaar geweest, dan was de rente bij Masco vrijgesteld geweest (om dubbele
heffing te voorkomen). Dus zegt Masco: die vrijstelling willen wij in het grensoverschrijdende geval
ook. Het grensoverschrijdende geval wordt hier namelijk slechter behandeld dan het vergelijkbare
binnenlandse geval. Waar lezen we de overwegingen van het Hof hierover in het arrest? R.o. 24-31
(stap 2). Het Hof staat dus best lang stil bij stap 2. Het Hof gaat eerst na of er een nadeel is; dat is er.
R.o. 24: er kan een belemmering zijn, omdat de lidstaat van ontvangst (Duitsland) slechter behandelt,
maar dat is hier niet aan de orde. We zitten in de tweede situatie: lidstaat van oorsprong
(Denemarken) behandelt grensoverschrijdende gevallen slechter dan binnenlandse gevallen.
Vervolgens stelt het Hof vast dat hier inderdaad van een nadelig geval/belemmering sprake is door de
lidstaat van oorsprong (Denemarken). Door deze regeling wordt het voor een Deense vennootschap
eigenlijk minder aantrekkelijk om over de grens te investeren dan in Denemarken zelf en daarmee is
sprake van een belemmering.
R.o. 29-31: zijn gevallen objectief vergelijkbaar? Je moet gaan kijken wat de doelstelling is van de
nationale regelingen. Je moet gaan achterhalen wat de doelstelling is van het vrijstellen van de rente
bij de crediteur. Dat is voorkoming van economisch dubbele heffing over die rente. De vrijstelling
beoogt om in een situatie wanneer de rente bij de debiteur niet aftrekbaar is dubbele heffing te
voorkomen door die rente vrij te stellen bij de crediteur. In het licht van die doelstelling: de economisch
dubbele heffing kan zich net zo goed in het grensoverschrijdende geval voordoen als in het
binnenlandse geval, dus als we in het licht van die doelstelling de vergelijking gaan maken, dan zien
we inderdaad dat dit vergelijkbare situaties zijn en daarmee zijn de gevallen objectief vergelijkbaar en
is dus sprake van een belemmering. Stap 2 hebben we dan doorlopen.
Het Hof besteed hier veel aandacht aan stap 2. Waarom? De AG kwam tot de conclusie dat hier
sprake is van een dispariteit. Dat is waarschijnlijk de reden waarom het Hof hier diep op in gaat dat
sprake is van een belemmering. Waarom komt de AG tot de conclusie dat sprake is van een
dispariteit? De dubbele heffing ontstaat door een samenloop van regelgeving van twee lidstaten. De
dubbele heffing ontstaat omdat in Duitsland de rente niet aftrekbaar is, terwijl Denemarken wel heft.
Deze wetgeving is niet op elkaar afgestemd en dat hoeft ook niet volgens de AG. Daarom is volgens
de AG sprake van een dispariteit.
