Differences in People
Probleem 3. Self-actualizing and learning
Carl R. Rogers (1902 – 1987): A View of the Theorist
Carl R. Rogers geloofde in het belang van persoonlijke ervaring en leren en zijn benadering van
therapie richtte zich op begrip, empathie en positiviteit. Hij groeide op in een religieus en ethisch
gezin en koos uiteindelijk voor een carrière in de psychologie. Hij probeerde gedurende zijn leven de
kloof tussen religie en wetenschap, intuïtie en objectiviteit, en klinisch werk en statistiek te
overbruggen. Rogers richtte in 1968 het Center for the Studies of the Person op. Rogers formuleerde
14 principes op basis van zijn ervaringen in therapie en onderzoek, voorbeelden zijn:
1. In mijn relaties met personen heb ik ontdekt dat het op de lange termijn niet helpt om te
doen alsof ik iets ben wat ik niet ben.
2. Ervaring is voor mij de hoogste autoriteit.
3. Het is mijn ervaring dat personen in wezen een positieve richting hebben.
Rogers’s View of the Person
Carl R. Rogers' visie op de menselijke aard en persoonlijkheid wordt gekenmerkt door drie
belangrijke aspecten:
1. De subjectiviteit van ervaring: Mensen beleven een bepaalde situatie en zijn zeker van hun
objectieve kennis erover, dus twijfelen er niet aan. Rogers doet dit wel, volgens hem is de
"realiteit" die we waarnemen is eigenlijk een "prive-wereld van ervaring... het phenomenal
field. Het phenomenal field - de ruimte van waarnemingen die onze ervaring vormen - is een
subjectieve constructie. Het individu construeert deze innerlijke wereld van ervaring, en de
constructie weerspiegelt niet alleen de uiterlijke wereld van realiteit, maar ook de innerlijke
wereld van persoonlijke behoeften, doelen en overtuigingen. Innerlijke psychologische
behoeften vormen de subjectieve ervaringen die we interpreteren als objectief echt.
2. Gevoelens van authenticiteit: Rogers merkt op dat mensen vaak worstelen met gevoelens
van vervreemding of loskoppeling van hun ware, authentieke zelf. Dit gebeurt wanneer we
proberen te voldoen aan de verwachtingen van anderen en onze eigen waarden en
verlangens negeren. We kunnen onszelf overtuigen dat de waarden van anderen onze eigen
waarden zijn, wat leidt tot een gevoel van vervreemding van onze eigen gevoelens en
waarden. Rogers benadrukt het belang van het erkennen en trouw blijven aan onze innerlijke
waarden om een gevoel van authenticiteit te bereiken.
3. Positiviteit van menselijke motivatie: Rogers gelooft dat de kern van de menselijke aard in
wezen positief is. Hoewel sommige sociale instellingen en religies ons anders kunnen leren, is
onze diepste motivatie gericht op positieve groei. Mensen kunnen zich echter in destructieve
of negatieve richtingen bewegen als ze proberen te voldoen aan externe verwachtingen in
plaats van hun eigen innerlijke waarden te volgen. Rogers gelooft dat mensen, wanneer ze
vrij zijn om authentiek te zijn, streven naar hun positieve groeipotentieel.
A Phenomenological perspective
Rogers' benadering is phenomenological, wat betekent dat hij zich richt op de bewuste ervaringen
van individuen en hoe ze de wereld waarnemen vanuit hun eigen subjectieve perspectief. Dit
, onderscheidt zijn werk van de psychodynamische traditie van Freud, die minder nadruk legde op
phemonenology. Rogers' visie op persoonlijkheid benadrukt het belang van het erkennen van onze
subjectiviteit, het streven naar authenticiteit en het geloof in de positieve motivatie van individuen
om te groeien en zich te ontwikkelen.
Roger’s View of the Science of Personality
Carl R. Rogers probeerde een balans te vinden tussen een traditionele wetenschappelijke benadering
en aandacht voor subjectieve, menselijke ervaringen in zijn werk over persoonlijkheid. Hij
benadrukte dat persoonlijkheidspsychologie moet omgaan met subjectieve interne ervaringen, die
niet gemeten kunnen worden zoals objectieve fysieke kenmerken. In therapie was zijn focus op het
begrijpen van hoe cliënten hun wereld ervaarden, en hij probeerde zowel wetenschappelijke
methoden als het begrip van menselijke ervaringen te integreren in zijn benadering. Dit leidde tot
een unieke synthese van wetenschap en menselijk begrip in zijn werk.
The Personality Theory of Carl Rogers
Stucture
- The self: Carl Rogers' persoonlijkheidstheorie draait om het begrip van het zelf, dat een
centraal aspect is van de fenomenologische ervaring. Hij onderscheidt tussen;
o Het werkelijke zelf (self-concept): het werkelijke zelf bestaat uit de huidige
zelfpercepties.
o Het ideale zelf (ideal-self): Het ideale zelf bevat de gewenste toekomstige
zelfpercepties. Het ideale zelf is dus het zelfconcept dat een individu het liefst zou
willen hebben.
Rogers maakte gebruik van meetinstrumenten zoals de Q-sort techniek en het semantische
differentieel om zelfconcept te beoordelen. Deze metingen helpen bij het begrijpen van de verschil
tussen het werkelijke en ideale zelf.
- Measuring Self-Concept: De Q-sort-techniek is een methode die Carl Rogers en anderen
hebben gebruikt om het zelfconcept te meten en te begrijpen. Het is een flexibele
benadering die individuen vraagt om uitspraken over persoonlijkheidskenmerken te sorteren
op basis van hoe goed ze bij henzelf passen. Het werkt zo:
1. Verzamelen van uitspraken: Er wordt een set uitspraken verzameld die betrekking
hebben op persoonlijkheidskenmerken. Deze uitspraken kunnen variëren van "Ik ben
extravert" tot "Ik ben gevoelig voor anderen."
2. Rangschikking: De persoon die de Q-sort invult, ontvangt een set kaarten met deze
uitspraken. Ze worden gevraagd om de uitspraken te rangschikken op een schaal van
"Meest kenmerkend voor mij" tot "Minst kenmerkend voor mij." Deze schaal is
meestal een continuüm van bijvoorbeeld 1 tot 9.
3. Gedwongen distributie: Wat de Q-sort-techniek onderscheidt, is dat het een
gedwongen distributie gebruikt. Dit betekent dat de meeste uitspraken in het
midden van het continuüm moeten worden geplaatst, en slechts enkele aan de
uitersten. Hierdoor moeten deelnemers goed nadenken over welke uitspraken het
meest en het minst bij hen passen.
4. Analyse: Nadat de uitspraken zijn gerangschikt, kunnen onderzoekers de resultaten
analyseren. Ze kunnen de patronen in het zelfconcept van een persoon identificeren,
inclusief hoe ze zichzelf zien in termen van persoonlijkheidskenmerken.
Probleem 3. Self-actualizing and learning
Carl R. Rogers (1902 – 1987): A View of the Theorist
Carl R. Rogers geloofde in het belang van persoonlijke ervaring en leren en zijn benadering van
therapie richtte zich op begrip, empathie en positiviteit. Hij groeide op in een religieus en ethisch
gezin en koos uiteindelijk voor een carrière in de psychologie. Hij probeerde gedurende zijn leven de
kloof tussen religie en wetenschap, intuïtie en objectiviteit, en klinisch werk en statistiek te
overbruggen. Rogers richtte in 1968 het Center for the Studies of the Person op. Rogers formuleerde
14 principes op basis van zijn ervaringen in therapie en onderzoek, voorbeelden zijn:
1. In mijn relaties met personen heb ik ontdekt dat het op de lange termijn niet helpt om te
doen alsof ik iets ben wat ik niet ben.
2. Ervaring is voor mij de hoogste autoriteit.
3. Het is mijn ervaring dat personen in wezen een positieve richting hebben.
Rogers’s View of the Person
Carl R. Rogers' visie op de menselijke aard en persoonlijkheid wordt gekenmerkt door drie
belangrijke aspecten:
1. De subjectiviteit van ervaring: Mensen beleven een bepaalde situatie en zijn zeker van hun
objectieve kennis erover, dus twijfelen er niet aan. Rogers doet dit wel, volgens hem is de
"realiteit" die we waarnemen is eigenlijk een "prive-wereld van ervaring... het phenomenal
field. Het phenomenal field - de ruimte van waarnemingen die onze ervaring vormen - is een
subjectieve constructie. Het individu construeert deze innerlijke wereld van ervaring, en de
constructie weerspiegelt niet alleen de uiterlijke wereld van realiteit, maar ook de innerlijke
wereld van persoonlijke behoeften, doelen en overtuigingen. Innerlijke psychologische
behoeften vormen de subjectieve ervaringen die we interpreteren als objectief echt.
2. Gevoelens van authenticiteit: Rogers merkt op dat mensen vaak worstelen met gevoelens
van vervreemding of loskoppeling van hun ware, authentieke zelf. Dit gebeurt wanneer we
proberen te voldoen aan de verwachtingen van anderen en onze eigen waarden en
verlangens negeren. We kunnen onszelf overtuigen dat de waarden van anderen onze eigen
waarden zijn, wat leidt tot een gevoel van vervreemding van onze eigen gevoelens en
waarden. Rogers benadrukt het belang van het erkennen en trouw blijven aan onze innerlijke
waarden om een gevoel van authenticiteit te bereiken.
3. Positiviteit van menselijke motivatie: Rogers gelooft dat de kern van de menselijke aard in
wezen positief is. Hoewel sommige sociale instellingen en religies ons anders kunnen leren, is
onze diepste motivatie gericht op positieve groei. Mensen kunnen zich echter in destructieve
of negatieve richtingen bewegen als ze proberen te voldoen aan externe verwachtingen in
plaats van hun eigen innerlijke waarden te volgen. Rogers gelooft dat mensen, wanneer ze
vrij zijn om authentiek te zijn, streven naar hun positieve groeipotentieel.
A Phenomenological perspective
Rogers' benadering is phenomenological, wat betekent dat hij zich richt op de bewuste ervaringen
van individuen en hoe ze de wereld waarnemen vanuit hun eigen subjectieve perspectief. Dit
, onderscheidt zijn werk van de psychodynamische traditie van Freud, die minder nadruk legde op
phemonenology. Rogers' visie op persoonlijkheid benadrukt het belang van het erkennen van onze
subjectiviteit, het streven naar authenticiteit en het geloof in de positieve motivatie van individuen
om te groeien en zich te ontwikkelen.
Roger’s View of the Science of Personality
Carl R. Rogers probeerde een balans te vinden tussen een traditionele wetenschappelijke benadering
en aandacht voor subjectieve, menselijke ervaringen in zijn werk over persoonlijkheid. Hij
benadrukte dat persoonlijkheidspsychologie moet omgaan met subjectieve interne ervaringen, die
niet gemeten kunnen worden zoals objectieve fysieke kenmerken. In therapie was zijn focus op het
begrijpen van hoe cliënten hun wereld ervaarden, en hij probeerde zowel wetenschappelijke
methoden als het begrip van menselijke ervaringen te integreren in zijn benadering. Dit leidde tot
een unieke synthese van wetenschap en menselijk begrip in zijn werk.
The Personality Theory of Carl Rogers
Stucture
- The self: Carl Rogers' persoonlijkheidstheorie draait om het begrip van het zelf, dat een
centraal aspect is van de fenomenologische ervaring. Hij onderscheidt tussen;
o Het werkelijke zelf (self-concept): het werkelijke zelf bestaat uit de huidige
zelfpercepties.
o Het ideale zelf (ideal-self): Het ideale zelf bevat de gewenste toekomstige
zelfpercepties. Het ideale zelf is dus het zelfconcept dat een individu het liefst zou
willen hebben.
Rogers maakte gebruik van meetinstrumenten zoals de Q-sort techniek en het semantische
differentieel om zelfconcept te beoordelen. Deze metingen helpen bij het begrijpen van de verschil
tussen het werkelijke en ideale zelf.
- Measuring Self-Concept: De Q-sort-techniek is een methode die Carl Rogers en anderen
hebben gebruikt om het zelfconcept te meten en te begrijpen. Het is een flexibele
benadering die individuen vraagt om uitspraken over persoonlijkheidskenmerken te sorteren
op basis van hoe goed ze bij henzelf passen. Het werkt zo:
1. Verzamelen van uitspraken: Er wordt een set uitspraken verzameld die betrekking
hebben op persoonlijkheidskenmerken. Deze uitspraken kunnen variëren van "Ik ben
extravert" tot "Ik ben gevoelig voor anderen."
2. Rangschikking: De persoon die de Q-sort invult, ontvangt een set kaarten met deze
uitspraken. Ze worden gevraagd om de uitspraken te rangschikken op een schaal van
"Meest kenmerkend voor mij" tot "Minst kenmerkend voor mij." Deze schaal is
meestal een continuüm van bijvoorbeeld 1 tot 9.
3. Gedwongen distributie: Wat de Q-sort-techniek onderscheidt, is dat het een
gedwongen distributie gebruikt. Dit betekent dat de meeste uitspraken in het
midden van het continuüm moeten worden geplaatst, en slechts enkele aan de
uitersten. Hierdoor moeten deelnemers goed nadenken over welke uitspraken het
meest en het minst bij hen passen.
4. Analyse: Nadat de uitspraken zijn gerangschikt, kunnen onderzoekers de resultaten
analyseren. Ze kunnen de patronen in het zelfconcept van een persoon identificeren,
inclusief hoe ze zichzelf zien in termen van persoonlijkheidskenmerken.
