BLOK 1
Casus 1
Anatomie is de leer van de bouw van het lichaam en de fysieke relaties tussen de verschillende
lichaamsdelen.”
Fysiologie is de leer van de werking van de systemen en de vele manieren waarop ze door
geïntegreerde samenwerking het leven en de gezondheid van het individu in stand houden.
Pathologie is de leer van de afwijkingen, en pathofysiologie beschrijft de wijzen waarop deze het
normale functioneren van het lichaam aantasten, met als gevolg dat er ziekten ontstaan.
Niveaus van structurele complexiteit.
Leerdoel: een beschrijving geven van de complexiteitsniveaus van structuren in het lichaam.
Atomen vormen moleculen. Cellen zijn de kleinste onafhankelijke eenheden van de levende materie.
Elke celtype is gespecialiseerd op een specifieke functie te vervullen die het lichaam in zijn behoeften
voorziet. In complexe organismen, zoals het menselijk lichaam, vormen de cellen die overeenkomen in
vorm en functie weefsels. Organen bestaan uit verschillende soorten weefsels en zijn geëvolueerd om
een specifieke functie uit te voeren. Orgaanstelsels/systemen bestaan uit een aantal organen en
weefsels die samen bijdragen aan één of meer vitale functies van het lichaam. Het menselijk lichaam
, AFPF
bevat meerdere stelsels die in onderlinge afhankelijkheid specifieke functies vervullen, noodzakelijk
voor een goede gezondheid.
Inwendig milieu en homeostase.
Leerdoel: Een definitie geven van de begrippen ‘milieu intérieur’ en ‘homeostase’.
Milieu intérieur is de inwendige omgeving. Dit is het vocht dat de
lichaamscellen omspoelt, ook wel interstitiële- of weefselvocht. Zij
absorberen zuurstof en voedingsstoffen uit de omgevende
interstitiële vloeistof, die deze stoffen opnieuw uit de bloedsomloop
heeft geabsorbeerd.
Elke cel heeft een omhulsel (celmembraan) die een barrière vormt
voor stoffen die binnenkomen of afgevoerd worden.
Deze eigenschap, met name selectieve permeabiliteit, maakt het
mogelijk dat het celmembraan controleert welke stoffen in en uit de
cel gaan en hierdoor de samenstelling van de interne omgeving
reguleert. Kleinere deeltjes, zoals H2O kunnen wel door deze barrière
heen maar grotere deeltjes daarentegen niet. Zij kunnen ingesloten
zijn in ofwel het interstitiële vocht (A). Poriën of specifieke kanalen in
de plasmamembraan laten alles bepaalde stoffen toe (B). De
membraan is ook voorzien van speciale pompen of dragers die
bepaalde stoffen binnen- en buiten laten (C).
Homeostase is een relatief stabiele toestand van het milieu intérieur. Enkel belangrijke fysiologische
variabelen die binnen nauwe grenzen gehandhaafd moeten blijven door de homeostatische
regelmechanismen zijn: Kerntemperatuur, water- en elektrolythuishouding, pH van
lichaamsvloeistoffen, bloedsuikergehalte, O2- en CO2gehaltes en de bloeddruk.
Leerdoel: Negatieve en positieve
feedbackmechanismen met elkaar vergelijken.
De homeostase wordt gehandhaafd door
systemen die veranderingen in het milieu
intérieur opsporen en daarop reageren. Zo’n
regulatiesysteem heeft drie basiscomponenten:
het controlecentrum (dit herbergt de waarden
binnen de grenzen), de detector (dit ontvangt
het signaal en verwerkt deze informatie) en de
effector (dit ontvangt het signaal wanneer er
aanpassingen nodig zijn).
Negatieve feedback betekent dat elke
verandering van het regulatiesysteem die zich
verwijdert van de normale waarde wordt tenietgedaan. Indien een variabel stijgt, laat negatieve
feedback het dalen en andersom.
De meeste homeostatische processen in het lichaam worden door negatieve feedback gereguleerd
om plotselinge en aanzienlijke veranderingen in het milieu intérieur te voorkomen.
Casus 1
Anatomie is de leer van de bouw van het lichaam en de fysieke relaties tussen de verschillende
lichaamsdelen.”
Fysiologie is de leer van de werking van de systemen en de vele manieren waarop ze door
geïntegreerde samenwerking het leven en de gezondheid van het individu in stand houden.
Pathologie is de leer van de afwijkingen, en pathofysiologie beschrijft de wijzen waarop deze het
normale functioneren van het lichaam aantasten, met als gevolg dat er ziekten ontstaan.
Niveaus van structurele complexiteit.
Leerdoel: een beschrijving geven van de complexiteitsniveaus van structuren in het lichaam.
Atomen vormen moleculen. Cellen zijn de kleinste onafhankelijke eenheden van de levende materie.
Elke celtype is gespecialiseerd op een specifieke functie te vervullen die het lichaam in zijn behoeften
voorziet. In complexe organismen, zoals het menselijk lichaam, vormen de cellen die overeenkomen in
vorm en functie weefsels. Organen bestaan uit verschillende soorten weefsels en zijn geëvolueerd om
een specifieke functie uit te voeren. Orgaanstelsels/systemen bestaan uit een aantal organen en
weefsels die samen bijdragen aan één of meer vitale functies van het lichaam. Het menselijk lichaam
, AFPF
bevat meerdere stelsels die in onderlinge afhankelijkheid specifieke functies vervullen, noodzakelijk
voor een goede gezondheid.
Inwendig milieu en homeostase.
Leerdoel: Een definitie geven van de begrippen ‘milieu intérieur’ en ‘homeostase’.
Milieu intérieur is de inwendige omgeving. Dit is het vocht dat de
lichaamscellen omspoelt, ook wel interstitiële- of weefselvocht. Zij
absorberen zuurstof en voedingsstoffen uit de omgevende
interstitiële vloeistof, die deze stoffen opnieuw uit de bloedsomloop
heeft geabsorbeerd.
Elke cel heeft een omhulsel (celmembraan) die een barrière vormt
voor stoffen die binnenkomen of afgevoerd worden.
Deze eigenschap, met name selectieve permeabiliteit, maakt het
mogelijk dat het celmembraan controleert welke stoffen in en uit de
cel gaan en hierdoor de samenstelling van de interne omgeving
reguleert. Kleinere deeltjes, zoals H2O kunnen wel door deze barrière
heen maar grotere deeltjes daarentegen niet. Zij kunnen ingesloten
zijn in ofwel het interstitiële vocht (A). Poriën of specifieke kanalen in
de plasmamembraan laten alles bepaalde stoffen toe (B). De
membraan is ook voorzien van speciale pompen of dragers die
bepaalde stoffen binnen- en buiten laten (C).
Homeostase is een relatief stabiele toestand van het milieu intérieur. Enkel belangrijke fysiologische
variabelen die binnen nauwe grenzen gehandhaafd moeten blijven door de homeostatische
regelmechanismen zijn: Kerntemperatuur, water- en elektrolythuishouding, pH van
lichaamsvloeistoffen, bloedsuikergehalte, O2- en CO2gehaltes en de bloeddruk.
Leerdoel: Negatieve en positieve
feedbackmechanismen met elkaar vergelijken.
De homeostase wordt gehandhaafd door
systemen die veranderingen in het milieu
intérieur opsporen en daarop reageren. Zo’n
regulatiesysteem heeft drie basiscomponenten:
het controlecentrum (dit herbergt de waarden
binnen de grenzen), de detector (dit ontvangt
het signaal en verwerkt deze informatie) en de
effector (dit ontvangt het signaal wanneer er
aanpassingen nodig zijn).
Negatieve feedback betekent dat elke
verandering van het regulatiesysteem die zich
verwijdert van de normale waarde wordt tenietgedaan. Indien een variabel stijgt, laat negatieve
feedback het dalen en andersom.
De meeste homeostatische processen in het lichaam worden door negatieve feedback gereguleerd
om plotselinge en aanzienlijke veranderingen in het milieu intérieur te voorkomen.
