Gezondheidsleer – anatomie en fysiologie H4 ademhaling.
De ademhaling maakt het mogelijk de zuurstof uit de ons omringende lucht in het bloed te brengen
en de bij de verbranding in de cel gevormde koolstofdioxide (CO2) uit het bloed te verwijderen.
Onder ademhaling verstaan we dan ook het proces van inademing en uitademing waarbij zuurstof
wordt opgenomen in het lichaam en waarbij koolstofdioxide wordt afgegeven.
Naast de mogelijkheid om te ademen kunnen we met de ademhaling ook stemgeluid voortbrengen.
Dit gebeurt doordat de uitademingslucht de stembanden in trilling brengt en we onze mondholte in
een bepaalde vorm brengen. Een variant op spreken is zingen en fluiten. Ten slotte kunnen we met
onze ademhaling ook bepaalde gevoelens uiten, zoals zuchten omdat je moe bent.
4.1 ademhalingsweg.
Als je lucht inademt wordt de volgende ademhalingsweg afgelegd; neusholte (of mondholte) –
keelholte – strottenhoofd – luchtpijp (die zich vertakt) – en de beide longen.
Uitademing gaat de omgekeerde weg.
4.1.1 neusholte
De voorste (uitwendige) neusopeningen, ook wel neusgaten genoemd, verbinden de neusholte met
de buitenlucht. De achterste (inwendige) neusopeningen verbinden de neusholte met de keelholte.
De neusholte wordt door een verticale wand, het neustussenschot, in 2 helften verdeeld. De
zijwanden van de neusholte worden gevormd door de beweeglijke buitenwanden, de neusvleugels.
In de neusholte bevinden zich 3 paar neusschelpen die met slijmvlies bekleed zijn. Elke neushelft
wordt zodoende door de neusschelpen in ruimten verdeeld. De ruimte onder de neusschelpen
worden neusgangen genoemd.
Door het neusslijmvlies, en daaronder bevindende bloedvaatjes, wordt de ingeademde lucht
verwarmd en bevochtigd. Hierdoor wordt de uitwisseling van de gasvormige stoffen in de lucht
bevorderd. Stofdeeltjes en micro-organismen die in de lucht zweven, blijven in het neusslijmvlies
hangen. Door bewegende trilharen van dit slijmvlies wordt het slijm met stofdeeltjes en dergelijke
naar buiten gewerkt.
De neusholte staat in verbinding met enkele neusbijholten. Zo’n holte noemen we een sinus. De
neusbijholten zijn bekleed met hetzelfde soort slijmvlies als de neusholte. Ze vormen de klankruimten
bij de stemvorming en zorgen voor verwarming van de ingeademde lucht.
4.1.2 keelholte.
De keelholte (farynx) ligt achter de mondholte en onder de neusholte. Naar beneden toe zijn er 2
openingen, een naar het strottenhoofd en een naar de slokdarm. De keelholte staat in verbinding met
het middenoor via de beide buizen van Eustachius.
4.1.3 strottenhoofd.
De luchtpijp (trachea) is gelegen in de hals en de borstholte. In de borstholte splitst de luchtpijp zich
in 2 luchtpijptaken, een linker en een rechter bronchus (= luchtpijptak). Wanneer we het over beide
luchtpijptakken hebben, spreken we van bronchiën.
De ademhaling maakt het mogelijk de zuurstof uit de ons omringende lucht in het bloed te brengen
en de bij de verbranding in de cel gevormde koolstofdioxide (CO2) uit het bloed te verwijderen.
Onder ademhaling verstaan we dan ook het proces van inademing en uitademing waarbij zuurstof
wordt opgenomen in het lichaam en waarbij koolstofdioxide wordt afgegeven.
Naast de mogelijkheid om te ademen kunnen we met de ademhaling ook stemgeluid voortbrengen.
Dit gebeurt doordat de uitademingslucht de stembanden in trilling brengt en we onze mondholte in
een bepaalde vorm brengen. Een variant op spreken is zingen en fluiten. Ten slotte kunnen we met
onze ademhaling ook bepaalde gevoelens uiten, zoals zuchten omdat je moe bent.
4.1 ademhalingsweg.
Als je lucht inademt wordt de volgende ademhalingsweg afgelegd; neusholte (of mondholte) –
keelholte – strottenhoofd – luchtpijp (die zich vertakt) – en de beide longen.
Uitademing gaat de omgekeerde weg.
4.1.1 neusholte
De voorste (uitwendige) neusopeningen, ook wel neusgaten genoemd, verbinden de neusholte met
de buitenlucht. De achterste (inwendige) neusopeningen verbinden de neusholte met de keelholte.
De neusholte wordt door een verticale wand, het neustussenschot, in 2 helften verdeeld. De
zijwanden van de neusholte worden gevormd door de beweeglijke buitenwanden, de neusvleugels.
In de neusholte bevinden zich 3 paar neusschelpen die met slijmvlies bekleed zijn. Elke neushelft
wordt zodoende door de neusschelpen in ruimten verdeeld. De ruimte onder de neusschelpen
worden neusgangen genoemd.
Door het neusslijmvlies, en daaronder bevindende bloedvaatjes, wordt de ingeademde lucht
verwarmd en bevochtigd. Hierdoor wordt de uitwisseling van de gasvormige stoffen in de lucht
bevorderd. Stofdeeltjes en micro-organismen die in de lucht zweven, blijven in het neusslijmvlies
hangen. Door bewegende trilharen van dit slijmvlies wordt het slijm met stofdeeltjes en dergelijke
naar buiten gewerkt.
De neusholte staat in verbinding met enkele neusbijholten. Zo’n holte noemen we een sinus. De
neusbijholten zijn bekleed met hetzelfde soort slijmvlies als de neusholte. Ze vormen de klankruimten
bij de stemvorming en zorgen voor verwarming van de ingeademde lucht.
4.1.2 keelholte.
De keelholte (farynx) ligt achter de mondholte en onder de neusholte. Naar beneden toe zijn er 2
openingen, een naar het strottenhoofd en een naar de slokdarm. De keelholte staat in verbinding met
het middenoor via de beide buizen van Eustachius.
4.1.3 strottenhoofd.
De luchtpijp (trachea) is gelegen in de hals en de borstholte. In de borstholte splitst de luchtpijp zich
in 2 luchtpijptaken, een linker en een rechter bronchus (= luchtpijptak). Wanneer we het over beide
luchtpijptakken hebben, spreken we van bronchiën.
