Vertaling Tekst 20A-B
20A: De rede van Alorcus
‘Ik ben niet als overloper, maar als vriend en gast naar jullie gekomen. Omdat er voor jullie geen
enkele hoop op hulp van de Romeinen is en jullie zelf de muren niet kunnen verdedigen, breng ik
naar jullie vrede. Dit zijn voorwaarden van de vrede: De stad, die al grotendeels verwoest is,
ontneemt Hannibal (aan) jullie, maar de akkers laat hij aan jullie over, Hij zal een plaats aanwijzen,
waar jullie een nieuwe stad kunnen bouwen. Hij beveelt jullie al het goed en zilver, het persoonlijke
en (dat) van de staat, bij hem bij elkaar te brengen. Als jullie ongewapend vanaf Sagnuntum willen
weggaan, redt Hannibal jullie lichamen en (die) van jullie echtgenoten en kinderen.’ Na zijn woorden
hebben de voornaamsten de vergadering verlaten en al het zilver en goud op het forum bij elkaar
gebracht. Nadat zij snel een vuur hadden aangestoken, hebben ze eerst al het zilver en goud,
vervolgens zichzelf met hun echtgenoten en kinderen in het vuur geworpen. Terwijl de burgers
huiver(d)en, maakte een ander rumoer hen bang: een toren was naar voren gevallen en via de
puinhoop leidde Hannibal zijn leger de stad in. Hij beval de soldaten om alle volwassen mannen te
doden. Wie had hij van hen kunnen sparen, die liever wilden sterven dan zich overgeven?
20B: De nederlaag bij het Trasumeense meer
Rond de consul Faminius, die door zijn wapens opvallend was, was de strijd het felst. Toen zei een
Gallische ruiter, terwijl hij de consul herkende, ‘Dat is de man die onze legioenen in de pan heeft
gehakt, en de akkers en de stad verwoestte. Nu al ik hém als offer aan de schimmen van de gestorven
burgers geven.’ De ruiter gaf zijn paard de sporen, viel door de menigte van Romeinen aan, hij
doodde een soldaat die de consul probeerde te beschermen, en hij doorboorde de consul zelf met
een lans. Na de dood van de consul begon een groot deel van het leger te vluchten. Noch het meer
noch de bergen vormden toen een obstakel voor de doodsangst van de vluchtenden: zij onstapten
door nauwe en steile wegen. Waar het aan een plaats voor de vlucht ontbrak, verborgen zij zich in
het moeras, voor zover als zij met hun hoofden en schouders er bovenuit konden steken. Maar de
ruiterij van de vijanden sabelden hen, terwijl zij het moeras ingingen, neer. De volgende dag, toen
Hannibal zijn erewoord had gegeven dat hij hén zou laten weggaan, die de wapens zouden
overleveren, gaven zesduizend van de Romeinen zich over.
20A: De rede van Alorcus
‘Ik ben niet als overloper, maar als vriend en gast naar jullie gekomen. Omdat er voor jullie geen
enkele hoop op hulp van de Romeinen is en jullie zelf de muren niet kunnen verdedigen, breng ik
naar jullie vrede. Dit zijn voorwaarden van de vrede: De stad, die al grotendeels verwoest is,
ontneemt Hannibal (aan) jullie, maar de akkers laat hij aan jullie over, Hij zal een plaats aanwijzen,
waar jullie een nieuwe stad kunnen bouwen. Hij beveelt jullie al het goed en zilver, het persoonlijke
en (dat) van de staat, bij hem bij elkaar te brengen. Als jullie ongewapend vanaf Sagnuntum willen
weggaan, redt Hannibal jullie lichamen en (die) van jullie echtgenoten en kinderen.’ Na zijn woorden
hebben de voornaamsten de vergadering verlaten en al het zilver en goud op het forum bij elkaar
gebracht. Nadat zij snel een vuur hadden aangestoken, hebben ze eerst al het zilver en goud,
vervolgens zichzelf met hun echtgenoten en kinderen in het vuur geworpen. Terwijl de burgers
huiver(d)en, maakte een ander rumoer hen bang: een toren was naar voren gevallen en via de
puinhoop leidde Hannibal zijn leger de stad in. Hij beval de soldaten om alle volwassen mannen te
doden. Wie had hij van hen kunnen sparen, die liever wilden sterven dan zich overgeven?
20B: De nederlaag bij het Trasumeense meer
Rond de consul Faminius, die door zijn wapens opvallend was, was de strijd het felst. Toen zei een
Gallische ruiter, terwijl hij de consul herkende, ‘Dat is de man die onze legioenen in de pan heeft
gehakt, en de akkers en de stad verwoestte. Nu al ik hém als offer aan de schimmen van de gestorven
burgers geven.’ De ruiter gaf zijn paard de sporen, viel door de menigte van Romeinen aan, hij
doodde een soldaat die de consul probeerde te beschermen, en hij doorboorde de consul zelf met
een lans. Na de dood van de consul begon een groot deel van het leger te vluchten. Noch het meer
noch de bergen vormden toen een obstakel voor de doodsangst van de vluchtenden: zij onstapten
door nauwe en steile wegen. Waar het aan een plaats voor de vlucht ontbrak, verborgen zij zich in
het moeras, voor zover als zij met hun hoofden en schouders er bovenuit konden steken. Maar de
ruiterij van de vijanden sabelden hen, terwijl zij het moeras ingingen, neer. De volgende dag, toen
Hannibal zijn erewoord had gegeven dat hij hén zou laten weggaan, die de wapens zouden
overleveren, gaven zesduizend van de Romeinen zich over.
