Kritische reflectie van Myrthe Endeman (410381)
De laatste tijd is het maatschappelijke probleem veel druk op de jeugdzorg
geregeld in het nieuws. Gemiddeld is de wachttijd in de jeugdzorg nu 10
maanden. De bestaande problemen verergeren, spanning (in het gezin)
lopen op, ze vallen uit op school of studie en ze vereenzamen. Deze
wachttijden leveren onnodige schade en achterstand op. Dit is ook op mijn
werk aan de orde. Ik werk bij de Twentse Opvang Voorziening (TOV) wat
valt onder moederbedrijf Humanitas. Dit is de regionale Opvang
Voorziening voor Twentse jongeren die dak- of thuisloos zijn geworden.
Het is geschikt voor jongeren in de leeftijdscategorie van 18 tot en met 25
die tijdelijk onderdak nodig hebben en hun leven binnen enkele maanden
weer op de rit willen krijgen. Er wordt er een persoonlijk begeleider aan
deze jongeren gekoppeld (TOV, 2020).
Als ik kijk naar de Kinderrechten dan komt met name het belang van
het kind en het recht op toegankelijke zorg in het geding. Ieder kind heeft
recht om veilig en gezond op te groeien en het recht op hulp en goede
psychische gezondheidszorg. De stress en beperkingen door de lange
wachttijden hebben daar in de coronacrisis nog een schepje bovenop
gedaan. Het sociaal isolement van cliënten is hierdoor toegenomen. Ik
vind dit een zorgwekkende ontwikkeling. En ik merk dat ook bij ons in het
team. Er zijn meer aanmeldingen van jongeren dan mijn collega’s
aankunnen. Dat maakte het voor mijzelf soms lastig om tussendoor actief
om aandacht voor mezelf te vragen. Deze situatie heeft al voor corona
gezorgd voor een verhoogde werkdruk en een toename van het aantal
cliënten, vaak door uitgestelde zorg op andere plekken. Bovengenoemde
maatschappelijke ontwikkelingen op macroniveau zijn voor de
hulpverlening en voor mij als stagiaire belangrijk om te volgen.
Als ik kijk naar de ontwikkelingen en mogelijkheden in jeugdzorg
voor de toekomst, dan zou mijn inzet of bijdrage vooral bepaald worden
door samen met anderen te kijken waar nieuwe hulpverleningsvormen,
zoals een activiteitenmiddag, of mogelijkheden liggen om toch tegemoet
te komen aan de toenemende zorgvraag. Tijdens praktijkleren in leerjaar 2
en 3 ben ik erachter gekomen dat cliënten vaak behoefte hebben aan
sociale contacten, die mede door Corona steeds meer opgedroogd waren.
School viel uit, alles werd online en minder leeftijdsgenoten ontmoeten. Ik
heb deze signalen opgepakt, onder de aandacht gebracht in het team en
vertaald in een plan van aanpak. Het resultaat was dat ik met een collega
een diagnosevrije middag voor cliënten ben gestart. Deze
activiteitenmiddag is gericht op het participeren en motiveren van de
jongeren om hun stemming en structuur te verbeteren. Collega’s hebben
zo meer tijd kunnen vrijmaken voor behandelingscontact en de cliënten
werden toch gezien en gehoord. Ik ben uitgegaan van de eigen kracht van
de cliënten en heb geprobeerd deze te stimuleren. De gerichtheid op
zelfregie en participatie zijn hier nadrukkelijk uitgangspunt geweest.
Cliënten hebben geleerd actief te participeren in deze groep. Dat heeft
effect gehad op hun sociaal functioneren. Een cliënt vertelde dat ze
ondanks de sociale angst, heeft geleerd om toch contact te maken met
1
De laatste tijd is het maatschappelijke probleem veel druk op de jeugdzorg
geregeld in het nieuws. Gemiddeld is de wachttijd in de jeugdzorg nu 10
maanden. De bestaande problemen verergeren, spanning (in het gezin)
lopen op, ze vallen uit op school of studie en ze vereenzamen. Deze
wachttijden leveren onnodige schade en achterstand op. Dit is ook op mijn
werk aan de orde. Ik werk bij de Twentse Opvang Voorziening (TOV) wat
valt onder moederbedrijf Humanitas. Dit is de regionale Opvang
Voorziening voor Twentse jongeren die dak- of thuisloos zijn geworden.
Het is geschikt voor jongeren in de leeftijdscategorie van 18 tot en met 25
die tijdelijk onderdak nodig hebben en hun leven binnen enkele maanden
weer op de rit willen krijgen. Er wordt er een persoonlijk begeleider aan
deze jongeren gekoppeld (TOV, 2020).
Als ik kijk naar de Kinderrechten dan komt met name het belang van
het kind en het recht op toegankelijke zorg in het geding. Ieder kind heeft
recht om veilig en gezond op te groeien en het recht op hulp en goede
psychische gezondheidszorg. De stress en beperkingen door de lange
wachttijden hebben daar in de coronacrisis nog een schepje bovenop
gedaan. Het sociaal isolement van cliënten is hierdoor toegenomen. Ik
vind dit een zorgwekkende ontwikkeling. En ik merk dat ook bij ons in het
team. Er zijn meer aanmeldingen van jongeren dan mijn collega’s
aankunnen. Dat maakte het voor mijzelf soms lastig om tussendoor actief
om aandacht voor mezelf te vragen. Deze situatie heeft al voor corona
gezorgd voor een verhoogde werkdruk en een toename van het aantal
cliënten, vaak door uitgestelde zorg op andere plekken. Bovengenoemde
maatschappelijke ontwikkelingen op macroniveau zijn voor de
hulpverlening en voor mij als stagiaire belangrijk om te volgen.
Als ik kijk naar de ontwikkelingen en mogelijkheden in jeugdzorg
voor de toekomst, dan zou mijn inzet of bijdrage vooral bepaald worden
door samen met anderen te kijken waar nieuwe hulpverleningsvormen,
zoals een activiteitenmiddag, of mogelijkheden liggen om toch tegemoet
te komen aan de toenemende zorgvraag. Tijdens praktijkleren in leerjaar 2
en 3 ben ik erachter gekomen dat cliënten vaak behoefte hebben aan
sociale contacten, die mede door Corona steeds meer opgedroogd waren.
School viel uit, alles werd online en minder leeftijdsgenoten ontmoeten. Ik
heb deze signalen opgepakt, onder de aandacht gebracht in het team en
vertaald in een plan van aanpak. Het resultaat was dat ik met een collega
een diagnosevrije middag voor cliënten ben gestart. Deze
activiteitenmiddag is gericht op het participeren en motiveren van de
jongeren om hun stemming en structuur te verbeteren. Collega’s hebben
zo meer tijd kunnen vrijmaken voor behandelingscontact en de cliënten
werden toch gezien en gehoord. Ik ben uitgegaan van de eigen kracht van
de cliënten en heb geprobeerd deze te stimuleren. De gerichtheid op
zelfregie en participatie zijn hier nadrukkelijk uitgangspunt geweest.
Cliënten hebben geleerd actief te participeren in deze groep. Dat heeft
effect gehad op hun sociaal functioneren. Een cliënt vertelde dat ze
ondanks de sociale angst, heeft geleerd om toch contact te maken met
1
