INCLUSIE: PROFESSIONELE KRACHT
SWOIPK03RV
NICKY LIGTVOET
PROFESSIONELE KRACHT:
BETOOG
___
Door Daniëlle de Munck
0969798, 1A2
31-05-2023
, 2
Op dit moment is de wachtrij voor een intake op een Nederlandse genderpoli gemiddeld drie jaar (Amsterdam UMC, 2022). Waar
zorg idealiter een laagdrempelige optie hoort te zijn, voelt de Nederlandse transgenderzorg aan als een vrijwel gesloten deur. Het
kost transpersonen vaak enorm veel tijd, moeite en emotionele nood om de stap naar een transitie aan te gaan en bekend te maken.
Zodra deze personen hierna aankloppen bij Nederlandse zorginstellingen raken ze verwikkeld in een doolhof van bureaucratie,
wachtrijen, gebrek aan ervaringsdeskundigen en wanbehandelingen. Voor velen komt hulp te laat. De wachtrijen en wanpraktijken
rondom de Nederlandse genderpoli’s zijn aanleiding tot depressiviteit, zelfbeschadiging, en in enkele gevallen zelfs zelfmoord.
De noodzaak naar betere transzorg wordt helder geportretteerd in een recente mini-docu, ‘De waarheid over transgenderzorg’,
gemaakt door de NOS (2022). Deze docu volgt meerdere transgender jongeren die zijn aangetast door de defecte transzorg. In de
docu vertelt transvrouw Joanna over de gevolgen van de ontbrekende zorg in haar leven: “de uitzichtloosheid en hopeloosheid nam
steeds toe. De zorg die ik zo nodig had leek steeds verder weg. Ik ben hier ook suïcidaal door geworden.” Door de lange wachtrij van
de genderpoli waar zij op belandde nam ze toevlucht naar zelfmedicatie. Zelfmedicatie is een gevaarlijke keus, maar vaak de enige
uitweg die op korte termijn beschikbaar is voor transmensen. Het verhaal van Joanna is niet het enige verhaal rondom de schaarse
en onderpresterende transgenderzorg. Zo verzamelde het instagram account ‘Vugendermistreatment’ - opgericht door een aantal
klokkenluiders- al meer dan honderd verhalen van wanbehandelingen en misstanden bij de genderpoli van het VUmc. Het moge
helder zijn dat er hier sprake is van een maatschappelijke kwestie. Er is niet genoeg capaciteit en (ervarings)kennis om
transpersonen in Nederland te helpen. Transgender personen in Nederland zijn desperaat toe aan hervorming van het Nederlandse
transzorg systeem.
Zowel ikzelf als de Beroepscode voor Social Workers (2021) pleitten voor het signaleren, agenderen, en politiseren van sociale
misstanden. We streven hiermee naar een sociaal rechtvaardige samenleving en dragen bij aan emancipatie en empowerment van
kwetsbaren. De transzorgcrisis maakt helder dat een aantal fundamentele rechten- waaronder het vermogen en de mogelijkheid om
zelfstandig de regie over het eigen leven te nemen- worden bedreigd. Tevens gaat het Nederlandse transzorg beleid in strijd met het
internationale mensenrecht op gezondheid. Volgens Dibbets en Eijkman (2017) houdt dit recht in dat ieder gebruik moet kunnen
maken van goederen en diensten die nodig zijn voor een goede gezondheid. De gezondheidsdiensten moeten hierbij in voldoende
mate beschikbaar, toegankelijk, aanvaardbaar en van kwaliteit zijn. Al en al is het duidelijk dat dit onderwerp behoort tot het
mandaat van sociaal werk: volgens de globale definitie van social work (2014) is het aan de social worker om empowerment,
diversiteit, en bevrijding van het individu te bevorderen. Er kan nog veel werk worden verricht rondom het beleid van transzorg en
de ondersteuning van trans personen. Wij, als social workers, moeten onszelf inzetten voor de gezondheid en het welzijn van de
Nederlandse trans community.
Het onderwerp transzorg en het falen hiervan gaat mij persoonlijk ook aan het hart, om deze reden pleit ik voor meer zichtbaarheid
en verbetering rondom transgenderzorg. Zowel als bondgenoot van de LHBTI+ community als vriend tot verschillende
gender-nonconformerende personen zie ik hoe het falende zorgsysteem onherstelbare schade aanbrengt. Ik geloof dat ieder persoon
het recht heeft om zichzelf te kunnen zijn. Ik vind dan ook dat de Nederlandse transzorg fundamenteel veranderd, verbeterd en
gedecentraliseerd moet worden. In dit betoog zal ik mijn keuze voor dit onderwerp en standpunt zowel uitlichten als onderbouwen
met verschillende argumenten.
SWOIPK03RV
NICKY LIGTVOET
PROFESSIONELE KRACHT:
BETOOG
___
Door Daniëlle de Munck
0969798, 1A2
31-05-2023
, 2
Op dit moment is de wachtrij voor een intake op een Nederlandse genderpoli gemiddeld drie jaar (Amsterdam UMC, 2022). Waar
zorg idealiter een laagdrempelige optie hoort te zijn, voelt de Nederlandse transgenderzorg aan als een vrijwel gesloten deur. Het
kost transpersonen vaak enorm veel tijd, moeite en emotionele nood om de stap naar een transitie aan te gaan en bekend te maken.
Zodra deze personen hierna aankloppen bij Nederlandse zorginstellingen raken ze verwikkeld in een doolhof van bureaucratie,
wachtrijen, gebrek aan ervaringsdeskundigen en wanbehandelingen. Voor velen komt hulp te laat. De wachtrijen en wanpraktijken
rondom de Nederlandse genderpoli’s zijn aanleiding tot depressiviteit, zelfbeschadiging, en in enkele gevallen zelfs zelfmoord.
De noodzaak naar betere transzorg wordt helder geportretteerd in een recente mini-docu, ‘De waarheid over transgenderzorg’,
gemaakt door de NOS (2022). Deze docu volgt meerdere transgender jongeren die zijn aangetast door de defecte transzorg. In de
docu vertelt transvrouw Joanna over de gevolgen van de ontbrekende zorg in haar leven: “de uitzichtloosheid en hopeloosheid nam
steeds toe. De zorg die ik zo nodig had leek steeds verder weg. Ik ben hier ook suïcidaal door geworden.” Door de lange wachtrij van
de genderpoli waar zij op belandde nam ze toevlucht naar zelfmedicatie. Zelfmedicatie is een gevaarlijke keus, maar vaak de enige
uitweg die op korte termijn beschikbaar is voor transmensen. Het verhaal van Joanna is niet het enige verhaal rondom de schaarse
en onderpresterende transgenderzorg. Zo verzamelde het instagram account ‘Vugendermistreatment’ - opgericht door een aantal
klokkenluiders- al meer dan honderd verhalen van wanbehandelingen en misstanden bij de genderpoli van het VUmc. Het moge
helder zijn dat er hier sprake is van een maatschappelijke kwestie. Er is niet genoeg capaciteit en (ervarings)kennis om
transpersonen in Nederland te helpen. Transgender personen in Nederland zijn desperaat toe aan hervorming van het Nederlandse
transzorg systeem.
Zowel ikzelf als de Beroepscode voor Social Workers (2021) pleitten voor het signaleren, agenderen, en politiseren van sociale
misstanden. We streven hiermee naar een sociaal rechtvaardige samenleving en dragen bij aan emancipatie en empowerment van
kwetsbaren. De transzorgcrisis maakt helder dat een aantal fundamentele rechten- waaronder het vermogen en de mogelijkheid om
zelfstandig de regie over het eigen leven te nemen- worden bedreigd. Tevens gaat het Nederlandse transzorg beleid in strijd met het
internationale mensenrecht op gezondheid. Volgens Dibbets en Eijkman (2017) houdt dit recht in dat ieder gebruik moet kunnen
maken van goederen en diensten die nodig zijn voor een goede gezondheid. De gezondheidsdiensten moeten hierbij in voldoende
mate beschikbaar, toegankelijk, aanvaardbaar en van kwaliteit zijn. Al en al is het duidelijk dat dit onderwerp behoort tot het
mandaat van sociaal werk: volgens de globale definitie van social work (2014) is het aan de social worker om empowerment,
diversiteit, en bevrijding van het individu te bevorderen. Er kan nog veel werk worden verricht rondom het beleid van transzorg en
de ondersteuning van trans personen. Wij, als social workers, moeten onszelf inzetten voor de gezondheid en het welzijn van de
Nederlandse trans community.
Het onderwerp transzorg en het falen hiervan gaat mij persoonlijk ook aan het hart, om deze reden pleit ik voor meer zichtbaarheid
en verbetering rondom transgenderzorg. Zowel als bondgenoot van de LHBTI+ community als vriend tot verschillende
gender-nonconformerende personen zie ik hoe het falende zorgsysteem onherstelbare schade aanbrengt. Ik geloof dat ieder persoon
het recht heeft om zichzelf te kunnen zijn. Ik vind dan ook dat de Nederlandse transzorg fundamenteel veranderd, verbeterd en
gedecentraliseerd moet worden. In dit betoog zal ik mijn keuze voor dit onderwerp en standpunt zowel uitlichten als onderbouwen
met verschillende argumenten.
