Fietsen schijnt ontspannend te zijn, maar ergernissen op het fietspad zijn er voor mij genoeg om me
geagiteerd thuis aan te laten komen. Iedere dag op weg van huis naar school en vice versa, loop ik
wel te foeteren op mensen om me heen. Mensen die hun fiets niet kunnen hanteren, mensen die
bezig zijn met alles behalve fietsen of mijn fietsgezelschap is dan het slachtoffer van mijn
opmerkingen. “Jezus man, ben je kleurenblind ofzo? Groener dan dit wordt het niet hoor.”, “Volgens
mij kan die zijn trappers niet vinden” of simpelweg een scheldwoord zijn mijn go-to opmerkingen.
Op plek drie van meest irritante fietsen staan de Fatbikes, die in alle soorten en maten voorbij komen,
maar allemaal één ding gemeen hebben: het zadel. Ze zijn allemaal net te lang, te laag en te breed.
De bestuurders vinden zichzelf vaak erg speciaal, maar zitten gelukkig nog niet op het level van onze
Van Moof elite.
De Van Moofs staan op nummer twee. Ze zetten alles op alles om je van links of rechts in te halen en
af te snijden. Het maakt ze niks uit. Maar het zijn niet alleen de bestuurders die hinderlijk zijn. De
fiets zelf is voor mij al genoeg. Je hoeft er maar een tikje op te geven en de komende vijf minuten
maakt het aan een stuk door herrie. En hun fietsbel, die ook nog aanpasbaar is, produceert een
ontzettend irritant geluid. Gelukkig gebruiken ze die niet vaak!
Maar laten we vooral de senioren niet vergeten. Die hebben plek één verdiend! Rond vier uur trekken
zij massaal de elektrische fietsen uit de schuur en worden de helmpjes tevoorschijn getoverd, want
precies tijdens de spits is het tijd om een dagelijks rondje te maken op de fietsen met zijspiegeltjes.
Geduld is een schone zaak, maar niet met fietsende senioren om me heen. Het zijspiegeltje is in de
zomer mijn grootse ergernis, doordat het ding het altijd voor elkaar krijgt de zon recht in mijn ogen te
laten schijnen en me half te verblinden. De fietsers zelf houden zich net iets te goed aan de regels. Ze
steken vijfhonderd meter voordat ze af moet slaan al hun hand uit, houden die dan ook uitgestoken
en beginnen te slingeren, want met volle snelheid door de bocht gaan is te gevaarlijk. Nou ja, volle
snelheid is ook wat overdreven, omdat ze sowieso maar gemiddeld vijftien km per uur gaan (met een
elektrische fiets). En hebben ze hun telefoon nodig? Geen probleem, ze stoppen gewoon in het
midden van het fietspad om die te checken. En dan zeggen ze dat wij verslaafd zijn. Ik stop niet om
mijn appjes te checken hoor. Maar wat is er erger dan een fietsende senior voor je? Correct, een hele
kudde senioren, die in de meest felle kleuren en strakke pakjes voor je fietsen. En dan zijn ze ook
bijna altijd aan het prutsen met een kaart, want een telefoon is ‘te moeilijk’.
Dus was je al gespannen na een zesde uur op maandag? Dan raad ik je het niet aan om een rondje
(door Amsterdam) te fietsen om te ontspannen. Je zal alleen maar geagiteerder thuiskomen en die
bak huiswerk zal nog even moeten wachten tot je daaraan gaat beginnen. En heb je als
gepensioneerde zin om een rondje te fietsen? Leuk idee hoor, maar stap op die elektrische fiets om
één uur in plaats van vier uur of kies gewoon een andere route.
klas 4, 16-10-2023. Ontspanning is ver te zoeken