De cao
6.1| Praktisch rhlhvanth sao
Een cao is van toepassing op ongeveer 85% van de onzelfstandige beroepsbevolking.
6.2| Formhlh aiphsthn van dh sao
Een cao is een privaatrechtelijke overeenkomst en in het privaatrecht is er sprake van contractsvrijheid.
Werkgevers- en werknemersverenigingen mogen zelf beslissen of zijn een cao willen afsluiten met elkaar.
Als één werkgever met één of meer werknemersverenigingen een cao aangaan ten aanzien van een hele
branche wordt een bedrijfstak-cao genoemd.
Als de partjen afspreken dat er van de cao niet mag worden afgeweken gaat het om een standaardregeling. Als
er wel van mag worden afgeweken, maar alleen ten gunste van de werknemer, is de cao een minimumregeling.
6.3| Vhrhniginghn van dh whrknhmhri
De drie belangrijkste vakcentrales die we in Nederland hebben zijn:
- Het Christelijk Natonaal Vakverbond (CNV)
- De Federate Nederlandse Vakbeweging (FNV)
- De Vakcentrale voor Middengroepen en Hoger Personeel (MHP)
Deze centrales geven vooral adviezen en verrichten coördinerende werkzaamheden.
6.4| Vhrhniginghn van dh whrkghvhri
Er zijn ook drie vakcentrales aan de kant van de werkgevers, ingedeeld naar gebied:
- Handel, industrie, bank- en verzekeringswezen (VNO/NCW)
- Land- en tuinbouw (Vereniging LTO Nederland)
- Terrein van midden- en kleinbedrijf (Vakcentrale MKB Nederland
6.5| Ondhrcandhlhndh partihn
Een recht op cao-overleg voor deze verenigingen is doorgaans niet erkend. Organisates kunnen worden
geweerd van de onderhandelingen.
Tegenwoordig slagen werknemersverenigingen er soms in om via de rechter toch mee te doen aan de
onderhandelingen.
6.6| Voorbhrhidinghn op cht sao-ovhrlhg
In de maanden november en december vangen doorgaan in iedere bedrijfstak de besprekingen over een
nieuwe cao aan.
Vakcentrales stellen een centrale arbeidsvoorwaardennota op, met als bedoeling een zekere gelijkheid aan te
brengen tussen de bonden die meedoen aan de cao-onderhandelingen.
Deze nota’s laten nog ruimte over voor een eigen beleid. De vakbonden stellen soms zelf ook nog een eigen
arbeidsvoorwaardenvisie op. Op grond van deze twee nota’s wordt het eisenpakket opgesteld. Dit eisenpakket
verstuurt de betrefende bond vervolgens, ruim vóór de aanvangsdatum, van het cao-overleg, naar de
werkgevers(verenigingen) in kweste.
6.1| Praktisch rhlhvanth sao
Een cao is van toepassing op ongeveer 85% van de onzelfstandige beroepsbevolking.
6.2| Formhlh aiphsthn van dh sao
Een cao is een privaatrechtelijke overeenkomst en in het privaatrecht is er sprake van contractsvrijheid.
Werkgevers- en werknemersverenigingen mogen zelf beslissen of zijn een cao willen afsluiten met elkaar.
Als één werkgever met één of meer werknemersverenigingen een cao aangaan ten aanzien van een hele
branche wordt een bedrijfstak-cao genoemd.
Als de partjen afspreken dat er van de cao niet mag worden afgeweken gaat het om een standaardregeling. Als
er wel van mag worden afgeweken, maar alleen ten gunste van de werknemer, is de cao een minimumregeling.
6.3| Vhrhniginghn van dh whrknhmhri
De drie belangrijkste vakcentrales die we in Nederland hebben zijn:
- Het Christelijk Natonaal Vakverbond (CNV)
- De Federate Nederlandse Vakbeweging (FNV)
- De Vakcentrale voor Middengroepen en Hoger Personeel (MHP)
Deze centrales geven vooral adviezen en verrichten coördinerende werkzaamheden.
6.4| Vhrhniginghn van dh whrkghvhri
Er zijn ook drie vakcentrales aan de kant van de werkgevers, ingedeeld naar gebied:
- Handel, industrie, bank- en verzekeringswezen (VNO/NCW)
- Land- en tuinbouw (Vereniging LTO Nederland)
- Terrein van midden- en kleinbedrijf (Vakcentrale MKB Nederland
6.5| Ondhrcandhlhndh partihn
Een recht op cao-overleg voor deze verenigingen is doorgaans niet erkend. Organisates kunnen worden
geweerd van de onderhandelingen.
Tegenwoordig slagen werknemersverenigingen er soms in om via de rechter toch mee te doen aan de
onderhandelingen.
6.6| Voorbhrhidinghn op cht sao-ovhrlhg
In de maanden november en december vangen doorgaan in iedere bedrijfstak de besprekingen over een
nieuwe cao aan.
Vakcentrales stellen een centrale arbeidsvoorwaardennota op, met als bedoeling een zekere gelijkheid aan te
brengen tussen de bonden die meedoen aan de cao-onderhandelingen.
Deze nota’s laten nog ruimte over voor een eigen beleid. De vakbonden stellen soms zelf ook nog een eigen
arbeidsvoorwaardenvisie op. Op grond van deze twee nota’s wordt het eisenpakket opgesteld. Dit eisenpakket
verstuurt de betrefende bond vervolgens, ruim vóór de aanvangsdatum, van het cao-overleg, naar de
werkgevers(verenigingen) in kweste.
