Samenvatting De zin van het bestaan (Eng:
Man’s Search for Meaning’)
door Viktor Frankl
In deze samenvatting van het boek ‘De zin van het bestaan’ van Viktor Frankl kun je het
volgende lezen:
Het is praktisch onmogelijk voor iemand,
anders dan overlevenden, om te weten hoe
het leven was voor een gevangene in een
naziconcentratiekamp. We kunnen ons
nauwelijks voorstellen hoe mensen telkens
de dag doorkwamen en hoe ze erin
slaagden geestelijk overeind te blijven
terwijl ze werden omringd door
wreedheden.
Viktor Frankl, zelf een overlevende van de
kampen, probeert te duiden hoe
gevangenen van het naziregime zich
erdoorheen worstelden. Deze ervaringen
leverden Frankl ook bewijs voor zijn
psychologische theorie, logotherapie, die
uitlegt hoe we onze persoonlijke zin van het leven moeten ontdekken om te gedijen - en, in
meer erbarmelijke omstandigheden, te overleven.
Deze samenvatting van het boek behandelt zowel Frankl's bevindingen uit de kampen als de
ontwikkeling van zijn logotherapie.
In deze samenvatting van het boek ‘De zin van het bestaan’ door Viktor Frankl, zul je
ontdekken
• hoe je zin in je leven kunt vinden;
• hoe de concentratiekampen de hoop uit gevangenen zogen; en
• hoe sommige mensen zelfs in de ergste situaties humor kunnen behouden.
pag. 1 – uitblinker.nl
, De zin van het bestaan kernidee #1: De eerste
reactie van gevangenen op de
concentratiekampen was shock - eerst in de
vorm van hoop, daarna wanhoop.
Tegenwoordig is iedereen op zijn minst enigszins op de hoogte van de vreselijke,
onmenselijke daden die onder het naziregime in de concentratiekampen in Duitsland en
Oost-Europa werden uitgevoerd.
Evenzo hadden de doelwitten van nazi-geweld tijdens de Holocaust op zijn minst enig
vermoeden van het vreselijke lot dat hen te wachten stond. Daarom zou je denken dat de
eerste reactie bij het betreden van de kampen angst zou zijn geweest. De reacties waren
echter opgesplitst in drie verschillende fasen.
De eerste fase begon bij aankomst in het kamp - of zelfs terwijl gevangenen werden
vervoerd.
Gevangenen waren zo geschokt door wat er gebeurde dat ze wanhopig probeerden zichzelf
ervan te overtuigen dat op de een of andere manier alles goed zou komen. De meeste
gevangenen hadden gruwelijke verhalen gehoord over wat er in de kampen was gebeurd,
maar toen ze er zelf naartoe werden gestuurd, zeiden ze tegen zichzelf dat het voor hen
anders zou zijn.
Degenen die bijvoorbeeld in het vernietigingskamp Auschwitz
aankwamen, werden bij het verlaten van de trein naar links of
rechts gestuurd - een groep voor dwangarbeid en een groep
voor onmiddellijke executie. Geen van hen wist echter wat deze
groepen betekenden.
Door de schok van hun aankomst in het kamp, bezweken de
gevangenen aan de waan van uitstel, omdat ze valselijk
geloofden dat de rij waarin ze zich bevonden op de een of
andere manier een ontsnapping uit een zekere ondergang zou betekenen.
Tijdens deze eerste fase waren de gevangenen die nog niet gewend waren geraakt aan de
verschrikkingen van het kamp vreselijk bang van alles wat er gebeurde. Pas aangekomen
gevangenen konden de intens emotionele ervaring niet aan om te zien hoe andere
gevangenen op de meest brutale manieren werden gestraft voor de meest triviale
vergrijpen.
Geconfronteerd met groteske wreedheid, verloren ze al snel hun hoop en begonnen ze de
dood als een soort opluchting te zien. De meesten beschouwden zelfmoord zelfs als een
uitweg - misschien door het elektrische hek rond het kamp aan te raken.
pag. 2 – uitblinker.nl
Man’s Search for Meaning’)
door Viktor Frankl
In deze samenvatting van het boek ‘De zin van het bestaan’ van Viktor Frankl kun je het
volgende lezen:
Het is praktisch onmogelijk voor iemand,
anders dan overlevenden, om te weten hoe
het leven was voor een gevangene in een
naziconcentratiekamp. We kunnen ons
nauwelijks voorstellen hoe mensen telkens
de dag doorkwamen en hoe ze erin
slaagden geestelijk overeind te blijven
terwijl ze werden omringd door
wreedheden.
Viktor Frankl, zelf een overlevende van de
kampen, probeert te duiden hoe
gevangenen van het naziregime zich
erdoorheen worstelden. Deze ervaringen
leverden Frankl ook bewijs voor zijn
psychologische theorie, logotherapie, die
uitlegt hoe we onze persoonlijke zin van het leven moeten ontdekken om te gedijen - en, in
meer erbarmelijke omstandigheden, te overleven.
Deze samenvatting van het boek behandelt zowel Frankl's bevindingen uit de kampen als de
ontwikkeling van zijn logotherapie.
In deze samenvatting van het boek ‘De zin van het bestaan’ door Viktor Frankl, zul je
ontdekken
• hoe je zin in je leven kunt vinden;
• hoe de concentratiekampen de hoop uit gevangenen zogen; en
• hoe sommige mensen zelfs in de ergste situaties humor kunnen behouden.
pag. 1 – uitblinker.nl
, De zin van het bestaan kernidee #1: De eerste
reactie van gevangenen op de
concentratiekampen was shock - eerst in de
vorm van hoop, daarna wanhoop.
Tegenwoordig is iedereen op zijn minst enigszins op de hoogte van de vreselijke,
onmenselijke daden die onder het naziregime in de concentratiekampen in Duitsland en
Oost-Europa werden uitgevoerd.
Evenzo hadden de doelwitten van nazi-geweld tijdens de Holocaust op zijn minst enig
vermoeden van het vreselijke lot dat hen te wachten stond. Daarom zou je denken dat de
eerste reactie bij het betreden van de kampen angst zou zijn geweest. De reacties waren
echter opgesplitst in drie verschillende fasen.
De eerste fase begon bij aankomst in het kamp - of zelfs terwijl gevangenen werden
vervoerd.
Gevangenen waren zo geschokt door wat er gebeurde dat ze wanhopig probeerden zichzelf
ervan te overtuigen dat op de een of andere manier alles goed zou komen. De meeste
gevangenen hadden gruwelijke verhalen gehoord over wat er in de kampen was gebeurd,
maar toen ze er zelf naartoe werden gestuurd, zeiden ze tegen zichzelf dat het voor hen
anders zou zijn.
Degenen die bijvoorbeeld in het vernietigingskamp Auschwitz
aankwamen, werden bij het verlaten van de trein naar links of
rechts gestuurd - een groep voor dwangarbeid en een groep
voor onmiddellijke executie. Geen van hen wist echter wat deze
groepen betekenden.
Door de schok van hun aankomst in het kamp, bezweken de
gevangenen aan de waan van uitstel, omdat ze valselijk
geloofden dat de rij waarin ze zich bevonden op de een of
andere manier een ontsnapping uit een zekere ondergang zou betekenen.
Tijdens deze eerste fase waren de gevangenen die nog niet gewend waren geraakt aan de
verschrikkingen van het kamp vreselijk bang van alles wat er gebeurde. Pas aangekomen
gevangenen konden de intens emotionele ervaring niet aan om te zien hoe andere
gevangenen op de meest brutale manieren werden gestraft voor de meest triviale
vergrijpen.
Geconfronteerd met groteske wreedheid, verloren ze al snel hun hoop en begonnen ze de
dood als een soort opluchting te zien. De meesten beschouwden zelfmoord zelfs als een
uitweg - misschien door het elektrische hek rond het kamp aan te raken.
pag. 2 – uitblinker.nl
