The Hallmarks of Cancer
De auteurs van dit artikel geloven dat de complexiteit van kanker beperkt kan worden tot een
klein aantal onderliggende principes. Volgens dit artikel hebben alle vormen van kanker
dezelfde zes eigenschappen.
Kankercellen hebben defecten in control mechanismen die bepalen hoe vaak ze moeten
delen en in feedback systemen die deze control mechanismen reguleren. Normale cellen
groeien en delen, maar er zijn veel factoren die deze groei reguleren. Ze groeien alleen
wanneer gestimuleerd door groeifactoren. Bij beschadiging zal een moleculaire rem op
celdeling worden gezet totdat ze gerepareerd zijn. Wanneer de cellen niet gerepareerd
kunnen worden, vindt er apoptose plaats. Dit is zelfdoding van de cel. Ook kunnen ze maar
een gelimiteerd aantal keer delen. Ze maken deel uit van een weefselstructuur en blijven
daar op hun plek. Tot slot hebben ze bloedtoevoer nodig om te groeien.
Al deze mechanismen moeten overkomen worden wil een cel zich ontwikkelen tot kanker.
Elk mechanisme wordt gereguleerd door verschillende eiwitten. Bij kanker kan een kritiek
eiwit niet normaal functioneren in elk van deze mechanismen. Deze eiwitten worden niet-
functioneel of mal functionerend wanneer de DNA-sequentie van hun genen zijn beschadigd
door somatische of niet-somatische mutaties. Dit gebeurt in een aantal stappen die de
auteurs hallmarks noemen.
1. Aanhoudende signalering celdeling
Normaalgesproken hebben cellen in het lichaam hormonen en andere moleculen nodig die
signalen geven voor groei en deling. Deze signalen worden overgebracht door receptoren
die door het celmembraan liggen. Wanneer groeisignalen absent zijn, stoppen cellen met
groeien. Kankercellen hebben het vermogen om te groeien zonder deze externe signalen
(groeifactoren). Er zijn verschillende manieren waarop een kankercel dit kan doen:
Door zijn eigen signalen te produceren waar ze op kunnen reageren. Hierdoor wordt
een positieve signaleringsloop gevormd, vaak ook autocriene stimulatie genoemd.
- Glioblastomas kunnen hun eigen platelet-derived groeifactor (PDGF) produceren.
- Sarcamos kunnen hun eigen tumorgroeifactor α (TGF- α) produceren.
Soms is er overexpressie van receptoren.
- EGF-R/erbB > maag-, hersen- en borstkankers
- HER2/neu receptor > maag- en borstkanker
Sommige kankercellen hebben geen externe groeisignalen nodig.
In kankercellen zijn deze processen anders gereguleerd, omdat de eiwitten die deze
processen reguleren zijn gewijzigd. Dit leidt tot verhoogde celgroei en celdeling in de tumor.
2. Ontwijken groeiremmers
Kankercellen zijn over het algemeen resistent tegen de groeiremmende signalen van hun
buren. Om celdeling sterk te reguleren hebben cellen processen in zich die celgroei en
celdeling voorkomen. Deze processen worden gereguleerd door eiwitten genaamd tumor
suppressor genen. Deze genen gebruiken informatie van de cel om zeker te zijn dat het klaar
is voor celdeling of klaar om celdeling te stoppen. In kanker zijn deze tumor suppressor
eiwitten gewijzigd, waardoor ze celdeling niet meer effectief voorkomen. Dit gebeurt dan
zelfs in gevallen waarbij de cel ernstige abnormaliteiten vertoond. Een andere manier om te
veel celdeling te voorkomen is dat normale cellen ook zullen stoppen met celdeling wanneer
de ruimte te klein wordt en ze andere cellen raken; ook bekend als contact inhibitie.
De auteurs van dit artikel geloven dat de complexiteit van kanker beperkt kan worden tot een
klein aantal onderliggende principes. Volgens dit artikel hebben alle vormen van kanker
dezelfde zes eigenschappen.
Kankercellen hebben defecten in control mechanismen die bepalen hoe vaak ze moeten
delen en in feedback systemen die deze control mechanismen reguleren. Normale cellen
groeien en delen, maar er zijn veel factoren die deze groei reguleren. Ze groeien alleen
wanneer gestimuleerd door groeifactoren. Bij beschadiging zal een moleculaire rem op
celdeling worden gezet totdat ze gerepareerd zijn. Wanneer de cellen niet gerepareerd
kunnen worden, vindt er apoptose plaats. Dit is zelfdoding van de cel. Ook kunnen ze maar
een gelimiteerd aantal keer delen. Ze maken deel uit van een weefselstructuur en blijven
daar op hun plek. Tot slot hebben ze bloedtoevoer nodig om te groeien.
Al deze mechanismen moeten overkomen worden wil een cel zich ontwikkelen tot kanker.
Elk mechanisme wordt gereguleerd door verschillende eiwitten. Bij kanker kan een kritiek
eiwit niet normaal functioneren in elk van deze mechanismen. Deze eiwitten worden niet-
functioneel of mal functionerend wanneer de DNA-sequentie van hun genen zijn beschadigd
door somatische of niet-somatische mutaties. Dit gebeurt in een aantal stappen die de
auteurs hallmarks noemen.
1. Aanhoudende signalering celdeling
Normaalgesproken hebben cellen in het lichaam hormonen en andere moleculen nodig die
signalen geven voor groei en deling. Deze signalen worden overgebracht door receptoren
die door het celmembraan liggen. Wanneer groeisignalen absent zijn, stoppen cellen met
groeien. Kankercellen hebben het vermogen om te groeien zonder deze externe signalen
(groeifactoren). Er zijn verschillende manieren waarop een kankercel dit kan doen:
Door zijn eigen signalen te produceren waar ze op kunnen reageren. Hierdoor wordt
een positieve signaleringsloop gevormd, vaak ook autocriene stimulatie genoemd.
- Glioblastomas kunnen hun eigen platelet-derived groeifactor (PDGF) produceren.
- Sarcamos kunnen hun eigen tumorgroeifactor α (TGF- α) produceren.
Soms is er overexpressie van receptoren.
- EGF-R/erbB > maag-, hersen- en borstkankers
- HER2/neu receptor > maag- en borstkanker
Sommige kankercellen hebben geen externe groeisignalen nodig.
In kankercellen zijn deze processen anders gereguleerd, omdat de eiwitten die deze
processen reguleren zijn gewijzigd. Dit leidt tot verhoogde celgroei en celdeling in de tumor.
2. Ontwijken groeiremmers
Kankercellen zijn over het algemeen resistent tegen de groeiremmende signalen van hun
buren. Om celdeling sterk te reguleren hebben cellen processen in zich die celgroei en
celdeling voorkomen. Deze processen worden gereguleerd door eiwitten genaamd tumor
suppressor genen. Deze genen gebruiken informatie van de cel om zeker te zijn dat het klaar
is voor celdeling of klaar om celdeling te stoppen. In kanker zijn deze tumor suppressor
eiwitten gewijzigd, waardoor ze celdeling niet meer effectief voorkomen. Dit gebeurt dan
zelfs in gevallen waarbij de cel ernstige abnormaliteiten vertoond. Een andere manier om te
veel celdeling te voorkomen is dat normale cellen ook zullen stoppen met celdeling wanneer
de ruimte te klein wordt en ze andere cellen raken; ook bekend als contact inhibitie.
