Het ouderperspectee – Justie Pardoei
1. Inleiding
De normen van de jeugdprofessionals zouden niet leidend moeten zijn in hun relate met ouders,
maar de behoefe van ouders zelf.
2. Wat is normaal?
De suggeste is dat ouders niet meer vanzelf goede ouders zijn:i ze hebben wetenschappelijk
verantwoorde kennis nodig om hun ouderschap vorm te geven.
3. Wie bepaalt wat goed ouderschap is?
Wat ouders nodig hebben en wat goed is voor hun kinderen, wordt steeds vaker door anderen
bepaald dan de ouders zelf.
4. Ouder ben je van nature, met vallen en opstaan
Pas vanuit een relate, waarbij je oprecht rekening houdt met wat het is om ouder van dit kind te zijn,
kun je iets voor hem of haar betekenen.
‘Ongehoorzaamheidsdialoog’ / ‘ruis in huis’:i ouders en kinderen zijn voortdurend in dialoog om de
juiste aanpak te vinden, en dat gaat gepaard met trekken en duwen, ruziën, redeneren en
marchanderen.
Een proces dat gemakkelijk uit de hand kan lopen als de veerkracht afneemt, de belastng toeneemt
en de steun van de omgeving uitblijf. Dit is normaal. Zo leren ouders en kinderen elkaar, hun eigen
grenzen en mogelijkheden, en die van de ander kennen:i “zo en echt niet anders, leren ouder en kind
elkaar goede manieren, geduld en beschaving aan – op de lange duur.”
5. Niet weten wat normaal is, maakt onzeker
Als je niet weet hoe dagelijkse ouderschap eruit ziet, en je jezelf nooit op die manier hebt
geobserveerd in je rol als ouders, dan kan het gebeuren dat je als buitenstaander, al of niet in de rol
van jeugdprofessional, volstrekt normaal ouder-kindgedrag als problematsch gaat beschouwen.
Problemen met grenzen stellen en gehoorzaamheid staan al jaren bovenaan in de top 5 van meest
gestelde opvoedvragen aan professionals.
6. Paradijsfantasie
‘Nostalgische paradijsfantasie’:i in het paradijs ben je als kind altjd omringd door een maximaal
responsieve moeder die zich geheel in dienst stelt van haar kind om wie haar leven draait.
Het leven zit zo niet in elkaar:i vaders en moeders zijn gewone mensen, met hun eigen hangups,
noden en verplichtngen naast hun ouderschap.
7. Ondermijning van het zelfvertrouwen
Goed-genoeg-ouderschap is voor veel ouders inderdaad niet wat ze voor ogen hebben:i ze willen het
beste voor hun kinderen. Die ambite maakt ouders kwetsbaar.
Het beeld van de incompetente, onzekere en hulpbehoevende ouder past in de huidige
maatschappelijke trend om te morrelen aan individuele vrijheden in ruil voor meer veiligheid.
8. Het belang van het kind
Ouders worden vaak gezien als obstakels om op te komen voor het belang van het kind.
Inmiddels wordt algemeen erkend dat het in het belang van kinderen is dat hun ouders zich goed
voelen in hun ouderschap. In hun kwetsbaarheid hebben ouders bevestging nodig dat ze het zo gek
, nog niet doen, en dat liefdevolle verwaarlozing ook wel eens goed genoeg zou kunnen zijn. Maar die
bevestging krijgen ze op dit moment niet.
Van der Pas constateert dat de staat de plicht heef om de ouders en familie van een kind te steunen.
Dat recht op steun wordt verkeerd begrepen als het vertaald wordt in een pleidooi voor verplichte
opvoedcursussen, maar het wordt goed begrepen als de samenleving ouders biedt wat ze zelf nodig
hebben om hun ouderschap goed te kunnen vervullen.
Goed contact en goede steun is de manier om iets te kunnen doen in het belang van kinderen.
9. Ouders onder elkaar
Een goede jeugdprofessional durf te luisteren naar ouders zelf en rekening te houden met waar
ouders zelf behoefe aan hebben om de goede ouder te kunnen zijn die zijzelf willen zijn. Een goede
jeugdprofessional biedt oprechte steun wanneer het nodig is, maar durf ouders en kinderen met
rust te laten als het kan. En tot slot kun je als een goede jeugdprofessional inzien dat er heel veel
verschillende manieren zijn om een goede ouder te zijn, ook al zou jij dat zelf heel anders doen.
1. Inleiding
De normen van de jeugdprofessionals zouden niet leidend moeten zijn in hun relate met ouders,
maar de behoefe van ouders zelf.
2. Wat is normaal?
De suggeste is dat ouders niet meer vanzelf goede ouders zijn:i ze hebben wetenschappelijk
verantwoorde kennis nodig om hun ouderschap vorm te geven.
3. Wie bepaalt wat goed ouderschap is?
Wat ouders nodig hebben en wat goed is voor hun kinderen, wordt steeds vaker door anderen
bepaald dan de ouders zelf.
4. Ouder ben je van nature, met vallen en opstaan
Pas vanuit een relate, waarbij je oprecht rekening houdt met wat het is om ouder van dit kind te zijn,
kun je iets voor hem of haar betekenen.
‘Ongehoorzaamheidsdialoog’ / ‘ruis in huis’:i ouders en kinderen zijn voortdurend in dialoog om de
juiste aanpak te vinden, en dat gaat gepaard met trekken en duwen, ruziën, redeneren en
marchanderen.
Een proces dat gemakkelijk uit de hand kan lopen als de veerkracht afneemt, de belastng toeneemt
en de steun van de omgeving uitblijf. Dit is normaal. Zo leren ouders en kinderen elkaar, hun eigen
grenzen en mogelijkheden, en die van de ander kennen:i “zo en echt niet anders, leren ouder en kind
elkaar goede manieren, geduld en beschaving aan – op de lange duur.”
5. Niet weten wat normaal is, maakt onzeker
Als je niet weet hoe dagelijkse ouderschap eruit ziet, en je jezelf nooit op die manier hebt
geobserveerd in je rol als ouders, dan kan het gebeuren dat je als buitenstaander, al of niet in de rol
van jeugdprofessional, volstrekt normaal ouder-kindgedrag als problematsch gaat beschouwen.
Problemen met grenzen stellen en gehoorzaamheid staan al jaren bovenaan in de top 5 van meest
gestelde opvoedvragen aan professionals.
6. Paradijsfantasie
‘Nostalgische paradijsfantasie’:i in het paradijs ben je als kind altjd omringd door een maximaal
responsieve moeder die zich geheel in dienst stelt van haar kind om wie haar leven draait.
Het leven zit zo niet in elkaar:i vaders en moeders zijn gewone mensen, met hun eigen hangups,
noden en verplichtngen naast hun ouderschap.
7. Ondermijning van het zelfvertrouwen
Goed-genoeg-ouderschap is voor veel ouders inderdaad niet wat ze voor ogen hebben:i ze willen het
beste voor hun kinderen. Die ambite maakt ouders kwetsbaar.
Het beeld van de incompetente, onzekere en hulpbehoevende ouder past in de huidige
maatschappelijke trend om te morrelen aan individuele vrijheden in ruil voor meer veiligheid.
8. Het belang van het kind
Ouders worden vaak gezien als obstakels om op te komen voor het belang van het kind.
Inmiddels wordt algemeen erkend dat het in het belang van kinderen is dat hun ouders zich goed
voelen in hun ouderschap. In hun kwetsbaarheid hebben ouders bevestging nodig dat ze het zo gek
, nog niet doen, en dat liefdevolle verwaarlozing ook wel eens goed genoeg zou kunnen zijn. Maar die
bevestging krijgen ze op dit moment niet.
Van der Pas constateert dat de staat de plicht heef om de ouders en familie van een kind te steunen.
Dat recht op steun wordt verkeerd begrepen als het vertaald wordt in een pleidooi voor verplichte
opvoedcursussen, maar het wordt goed begrepen als de samenleving ouders biedt wat ze zelf nodig
hebben om hun ouderschap goed te kunnen vervullen.
Goed contact en goede steun is de manier om iets te kunnen doen in het belang van kinderen.
9. Ouders onder elkaar
Een goede jeugdprofessional durf te luisteren naar ouders zelf en rekening te houden met waar
ouders zelf behoefe aan hebben om de goede ouder te kunnen zijn die zijzelf willen zijn. Een goede
jeugdprofessional biedt oprechte steun wanneer het nodig is, maar durf ouders en kinderen met
rust te laten als het kan. En tot slot kun je als een goede jeugdprofessional inzien dat er heel veel
verschillende manieren zijn om een goede ouder te zijn, ook al zou jij dat zelf heel anders doen.
