Hoorcollege 2 probleemgedrag bij kinderen
Classifcate en ernstaxate
Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste ter wereld, maar aan de andere kant zijn er enorm veel
kinderen in de jeugdhulpverlening, jeugdbescherming en jeugdreclassering.
Hoe bepalen we of er een probleem is? Ernstaxate hoe ernstg is het probleem hanneer is er
sprake van een probleem helke instrumenten worden hiervoor gebruikt
hanneer is er sprake van een probleem:
- Er kan slechts van een afwijking gesproken worden wanneer het patroon signifcant afwijkt
van wat past of hoort bij de leefijd van het kind.
- Persistent, niet veroorzaakt door bepaalde levensomstandigheden (scheiding ouders/ dood
familielid), rekening houdend met culturele setng (wat in de ene cultuur normaal is, is in de
andere misschien helemaal niet normaal, bijv. dominante in ziatsche culturen), in
meerdere situates, ernstg en/of frequent, abrupte verandering in gedrag zichtbaar.
- Er moet sprake zijn van lijden of last bij het kind of de omgeving, het functoneren
belemmeren, ontstaan van risico op ontwikkelingsachterstand.
Er zijn twee systemen/instrumenten die gebruikt worden om probleemgedrag te vinden: SEB
systeem en DSM-5
ASEBA (een van de vragenlijsten is CBCL) door verschillende personen in de omgeving en het kind
zelf wordt een vragenlijst ingevuld, ouders, docenten en kinderen. Er zijn verschillende vragenlijsten
voor ouders, leerkrachten, kinderen en van kinderen in verschillende leefijdsklasse. De vragenlijst
bestaat uit 118 items, die worden samengevat in 8 verschillende probleemschalen. De
probleemschalen kunnen weer ingedeeld worden in internaliserende en externaliserende
problemen. Zoals hiernaast aan de onderkant is weergegeven. De lijn geef aan waar de scores zich
bevinden. Er komt dus uit elke
gedraging een score uit.
an de linkerkant staan percentel
scores: hoeveel procent scoort
lager dan jij an de rechterkant de
t-score. Boven de lijn is de clinical
range. Tussen de streep is het
grensgebied.
Jongens en hebben ander normaal
gedrag jongens meer
externaliserend en daarom is dat
sneller ‘normaler’ als er wat
externaliserend gedrag is. Daarom
is er een aparte CBCL voor jongens
en meisjes.
Het is een dimensioneel systeem,
omdat alle scores kunnen voorkomen, van 0 tot en met 236, er scoren maar heel weinig kinderen
heel laag en heel weinig hoog. Er is een grote diversiteit in scores (kenmerk van dimensionaal
, systeem). Maar daarna laten we er categorieën op los (klinisch, normaal of grens) en dat past niet bij
dimensionaal systeem, wel weer bij een categorisch systeem.
DSM-5 alleen symptomen is niet genoeg, maar er moet ook spraken zijn van leiden. Syndroom is
een groep van symptomen. Een stoornis moet er sprake zijn van een x aantal symptomen en daarbij
ernstg leiden.
Vanuit data hebben ze gekeken welke categorieën abnormaal gedrag er zijn en hoe ze dat konden
indelen in verschillende stoornissen, op die manier is de DSM ontwikkeld.
Verschillen en overeenkomsten van DSM en CBCL
DSM CBCL
Klinische benadering Empirische benadering
Categorisch Dimensies
Beperkte comorbiditeit, het samen voorkomen Comorbiditeit geen probleem, je kan op alles
van verschillende stoornissen. Je past maar in hoog scoren.
één categorie, omdat symptomen niet
overlappen
Descriptef (beschrijvend) Descriptef
Dezelfde criteria voor leefijd, landen/culturen parte normen voor verschillende leefijden,
en geslacht. Het is heel erg afgesproken: zo landen/culturen en geslacht
doen wij dit in de westerse cultuur (maar bijv.
vluchtelingen )
Hulpverlener classifceert: Versies van verschillende informanten: ouders
psycholoog/psychiater stelt diagnose. leerkrachten en kinderen zelf kunnen het
invullen, daarna stelt wel een
psycholoog/psychiater de diagnose
Heel uitgebreid, echter wordt er alleen gekeken Niet alle problemen/stoornissen kunnen
naar één bepaalde stoornis die de psychiater worden vastgesteld. Er zijn veel minder
passend vindt bij de client. subcatagorieen, echter wordt er hier wel
gekeken naar alle aspecten van de ontwikkeling
Waarom kan een categorisch systeem een probleem zijn Er is sprake van diagnostsche innate (er
worden te veel diagnoses gesteld, dan op basis van de normaal verdeling van probleemgedrag
aannemelijk is). Verklaringen hiervoor zouden kunnen zijn:
- hat doe je als iemand net niet aan de symptomen voldoet Terwijl die persoon misschien
wel even erg leidt als een persoon die er net wel in zit, dan plak je ook dat label op die
persoon.
- Hoe ons zorgverzekeringsstelsel in elkaar zit, de verzekering betaalt alleen wanneer er
stoornis is vastgesteld.
- Maatschappelijke ontwikkelingen oorzaak van toename DHD: he vinden gedrag sneller
abnormaal als eerst
- Farmaceutsche marketng adhd pillen worden heel snel gegeven als kinderen te druk zijn.
Een mogelijke oplossing zou een diagnostsch cyclus kunnen zijn -> het combineren van verschillende
maten om af te stemmen of er een probleem is, dus eerst bijvoorbeeld CDSL, dan DSM, dan ook naar
leiden kijken. En op basis van al deze dingen tot een passend advies komen.
De rol van gender: sekse verschillen in probleemgedrag
bij kinderen – deel 2
Classifcate en ernstaxate
Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste ter wereld, maar aan de andere kant zijn er enorm veel
kinderen in de jeugdhulpverlening, jeugdbescherming en jeugdreclassering.
Hoe bepalen we of er een probleem is? Ernstaxate hoe ernstg is het probleem hanneer is er
sprake van een probleem helke instrumenten worden hiervoor gebruikt
hanneer is er sprake van een probleem:
- Er kan slechts van een afwijking gesproken worden wanneer het patroon signifcant afwijkt
van wat past of hoort bij de leefijd van het kind.
- Persistent, niet veroorzaakt door bepaalde levensomstandigheden (scheiding ouders/ dood
familielid), rekening houdend met culturele setng (wat in de ene cultuur normaal is, is in de
andere misschien helemaal niet normaal, bijv. dominante in ziatsche culturen), in
meerdere situates, ernstg en/of frequent, abrupte verandering in gedrag zichtbaar.
- Er moet sprake zijn van lijden of last bij het kind of de omgeving, het functoneren
belemmeren, ontstaan van risico op ontwikkelingsachterstand.
Er zijn twee systemen/instrumenten die gebruikt worden om probleemgedrag te vinden: SEB
systeem en DSM-5
ASEBA (een van de vragenlijsten is CBCL) door verschillende personen in de omgeving en het kind
zelf wordt een vragenlijst ingevuld, ouders, docenten en kinderen. Er zijn verschillende vragenlijsten
voor ouders, leerkrachten, kinderen en van kinderen in verschillende leefijdsklasse. De vragenlijst
bestaat uit 118 items, die worden samengevat in 8 verschillende probleemschalen. De
probleemschalen kunnen weer ingedeeld worden in internaliserende en externaliserende
problemen. Zoals hiernaast aan de onderkant is weergegeven. De lijn geef aan waar de scores zich
bevinden. Er komt dus uit elke
gedraging een score uit.
an de linkerkant staan percentel
scores: hoeveel procent scoort
lager dan jij an de rechterkant de
t-score. Boven de lijn is de clinical
range. Tussen de streep is het
grensgebied.
Jongens en hebben ander normaal
gedrag jongens meer
externaliserend en daarom is dat
sneller ‘normaler’ als er wat
externaliserend gedrag is. Daarom
is er een aparte CBCL voor jongens
en meisjes.
Het is een dimensioneel systeem,
omdat alle scores kunnen voorkomen, van 0 tot en met 236, er scoren maar heel weinig kinderen
heel laag en heel weinig hoog. Er is een grote diversiteit in scores (kenmerk van dimensionaal
, systeem). Maar daarna laten we er categorieën op los (klinisch, normaal of grens) en dat past niet bij
dimensionaal systeem, wel weer bij een categorisch systeem.
DSM-5 alleen symptomen is niet genoeg, maar er moet ook spraken zijn van leiden. Syndroom is
een groep van symptomen. Een stoornis moet er sprake zijn van een x aantal symptomen en daarbij
ernstg leiden.
Vanuit data hebben ze gekeken welke categorieën abnormaal gedrag er zijn en hoe ze dat konden
indelen in verschillende stoornissen, op die manier is de DSM ontwikkeld.
Verschillen en overeenkomsten van DSM en CBCL
DSM CBCL
Klinische benadering Empirische benadering
Categorisch Dimensies
Beperkte comorbiditeit, het samen voorkomen Comorbiditeit geen probleem, je kan op alles
van verschillende stoornissen. Je past maar in hoog scoren.
één categorie, omdat symptomen niet
overlappen
Descriptef (beschrijvend) Descriptef
Dezelfde criteria voor leefijd, landen/culturen parte normen voor verschillende leefijden,
en geslacht. Het is heel erg afgesproken: zo landen/culturen en geslacht
doen wij dit in de westerse cultuur (maar bijv.
vluchtelingen )
Hulpverlener classifceert: Versies van verschillende informanten: ouders
psycholoog/psychiater stelt diagnose. leerkrachten en kinderen zelf kunnen het
invullen, daarna stelt wel een
psycholoog/psychiater de diagnose
Heel uitgebreid, echter wordt er alleen gekeken Niet alle problemen/stoornissen kunnen
naar één bepaalde stoornis die de psychiater worden vastgesteld. Er zijn veel minder
passend vindt bij de client. subcatagorieen, echter wordt er hier wel
gekeken naar alle aspecten van de ontwikkeling
Waarom kan een categorisch systeem een probleem zijn Er is sprake van diagnostsche innate (er
worden te veel diagnoses gesteld, dan op basis van de normaal verdeling van probleemgedrag
aannemelijk is). Verklaringen hiervoor zouden kunnen zijn:
- hat doe je als iemand net niet aan de symptomen voldoet Terwijl die persoon misschien
wel even erg leidt als een persoon die er net wel in zit, dan plak je ook dat label op die
persoon.
- Hoe ons zorgverzekeringsstelsel in elkaar zit, de verzekering betaalt alleen wanneer er
stoornis is vastgesteld.
- Maatschappelijke ontwikkelingen oorzaak van toename DHD: he vinden gedrag sneller
abnormaal als eerst
- Farmaceutsche marketng adhd pillen worden heel snel gegeven als kinderen te druk zijn.
Een mogelijke oplossing zou een diagnostsch cyclus kunnen zijn -> het combineren van verschillende
maten om af te stemmen of er een probleem is, dus eerst bijvoorbeeld CDSL, dan DSM, dan ook naar
leiden kijken. En op basis van al deze dingen tot een passend advies komen.
De rol van gender: sekse verschillen in probleemgedrag
bij kinderen – deel 2
