Probleem 6 minor Medische Psychologie
“Let me see if I have this right…”: Words that help build empathy – Coulehan, Platt, Egener,
Frankel, Lin, Lown & Salazar
Empathie: In de klinische geneeskunde is empathie het vermogen om de situatie, het perspectief en de
gevoelens van de patient te begrijpen en dat begrip vervolgens te communiceren
Het effectieve gebruik van empathie, terwijl het tijd-efficiënt blijft, bevordert:
- Diagnostische nauwkeurigheid
- Therapeutische therapietrouw
- Patiënttevredenheid
- Tevredenheid van artsen
Bepaalde goed getimede woorden en zinnen vergemakkelijken empathie tijdens de klinische
ontmoeting (woorden die werken)
Empathy in theory
De term empathie werd door Tichener bedacht uit twee Griekse wortels, namelijk em en pathos (feeling
into). Ongeveer 50 jaar daarna werd empathie in de psychologische en psychoanalytische literatuur
besproken als een soort plaatsvervangende emotionele reactie. Maar anderen beschreven het iets
uitgebreider, namelijk: Ze schreven dat empathie "een emotioneel begrip van de patiënt" betekent, terwijl
ze voldoende gescheiden blijven "zodat medische vaardigheden van experts rationeel kunnen worden
toegepast op het probleem van de patiënt"
Het concept van empathie heeft drie belangrijke implicaties:
1. Ten eerste heeft empathie een cognitieve focus. De clinicus "gaat" in op het perspectief en de
ervaring van de andere persoon door verbale en non-verbale signalen te gebruiken, maar ze verliest
ook haar eigen perspectief niet, noch verlaagt ze de klinische afstand
2. Ten tweede heeft empathie ook een affectieve of emotionele focus. Het vermogen van de clinicus
om zichzelf in de plaats van de patiënt te plaatsen vereist de ervaring van surrogaat of
"resonerende" gevoelens
3. Ten slotte vereist de definitie dat klinische empathie een actiecomponent heeft. Men kan niet
weten zonder feedback. De beoefenaar communiceert begrip door terug te checken bij de patiënt,
bijvoorbeeld met uitspraken als "Laat me kijken of ik dit goed heb" of "Ik wil zeker weten dat ik
begrijp wat je bedoelt." Dit geeft de patiënt mogelijkheden om te corrigeren of moduleren de
formulering van de arts. Tegelijkertijd geeft het uitdrukking aan de wens van de arts om diep te
luisteren, waardoor een band of verband tussen arts en patiënt wordt versterkt
Empathie wordt soms verward met sympathie of emotionele identificatie met de benarde toestand van
de patiënt. Sympathieke reacties zijn onder meer dat een arts zich verdrietig voelt en tranen in zijn ogen
krijgt als zijn patiënt begint te huilen, of als een arts rechtschapen woede ervaart wanneer haar patiënt
een onrecht vertelt. Sympathie is ook van toepassing op gevoelens van verlies die mensen ervaren als
reactie op het verlies van een ander. Wanneer aanwezig, draagt sympathie vaak bij aan de arts-
patiëntrelatie
Empathie daarentegen is niet afhankelijk van congruente gevoelens en kan dus veelzijdiger
zijn. Een arts kan empathisch zijn, zelfs als hij of zij niet sympathiek kan zijn
Talloze onderzoekers hebben het belang van empathie in de medische ontmoeting aangetoond. Om deze
doelen te bereiken, bedachten medische opvoedkundigen empathie als een reeks leerbare en leerzame
vaardigheden en ontwikkelden ze een nieuwe focus op communicatievaardigheden in het medische
curriculum
Empathy in practice
Klinische empathie kan worden gevisualiseerd als een positieve feedback loop of een neurologische weg
met afferente en efferente componenten, waarbij afferent verbale en nonverbale cues zijn en efferent de
reacties van de beoefenaar zijn
Empathische communicatie bevat de volgende componenten:
- Active listening: Dit vereist non-verbale en paralanguage-vaardigheden, zoals de juiste houding en
houding; goed oogcontact; spiegelen van gelaatsuitdrukkingen; en faciliterende responsen, zoals
1
, knikken en minimale uitdrukkingen (bijvoorbeeld "Hmmm" en "Uh-huh"). Het vereist ook dat de
arts zwijgt en de aandacht vestigt op het verhaal van de patiënt
- Framing or Sign Posting: Clinici initiëren vaak een empathisch antwoord wanneer ze een
suggestie of indicatie 'oppikken' dat de patiënt bezorgdheid, conflict of emotie ervaart. Omdat
accuraat begrip bij gewone gesprekken niet vaak wordt geprobeerd, zijn patiënten mogelijk niet
gewend aan empathische reacties. Het is mogelijk dat clinici hun intentie moeten bekendmaken
door de patiënt een kader of wegwijzer te geven
- Reflecting the content: Een empathische reactie identificeert nauwkeurig de feitelijke inhoud van
de verklaring van de patiënt, evenals de aard en intensiteit van de gevoelens, zorgen of dilemma's
van de patiënt
- Identifying and calibrating the emotion: klinische empathie houdt vaak in dat er gereageerd moet
worden op de gevoelens die de patiënt uit. Dit betekent de emotie identificeren en de sterkte van
deze emotie meten. Soms is de emotionele inhoud belangrijk, maar is de oorzaak van de emotie
nog onduidelijk. In zo’n geval zal de patiënt vaak het gevoel laten zien als daar een mogelijkheid
toe is. Gevoelens variëren aanzienlijk in intensiteit; vaak hebben clinici de neiging om ze te
zuiveren of te verdunnen. Ten slotte zijn patiënten vaak niet op de hoogte van, of zijn ze niet in
contact met, hun gevoelens. Gevoelig onderzoek door de arts kan kansen bieden voor hen om deze
situatie te erkennen en zich "af te stemmen 'op hun gevoelens (" Wel, ja, ik had er niet zo over
nagedacht, maar nu u het zegt, ben ik boos. ") Als alternatief kunnen dergelijke patiënten doorgaan
met het afwijzen, ontkennen of verhullen van hun emotionele reacties ("Angry? No Way.) Ik
beweer alleen de feiten."). Dit is vaak het geval in situaties met somatisatie of compensatie, waar
sociale en culturele factoren pleiten tegen emotionele openbaarmaking
- Requesting and accepting correction: Respectvolle acceptatie van de correctie van de patiënt is
een krachtige manier om het verlangen om te begrijpen over te brengen. Heb ik iets gemist? Is er
iets dat ik heb weggelaten? Vervolgens, wanneer gecorrigeerd, neemt de arts de nieuwe gegevens
op in een tweede (of derde) cyclus van luisteren, reflecteren en reageren
When and where
Empathie hoort bij elke patiënt en bij elke ontmoeting. Veel van de tijd is empathie echter onzichtbaar
(men doet het onbewust) omdat de behoeften van de patiënt relatief transparant zijn en de antwoorden van
de arts automatisch zijn. Clinici initiëren vaak een empathisch antwoord wanneer zij een indicatie
"oppikken" dat de patiënt bezorgdheid, conflict of emotie ervaart
Don’t just do something, stand there
Nadat een empathisch verband is gelegd, zijn artsen vaak bezorgd over wat ze vervolgens moeten doen.
Sommigen lanceren onmiddellijk inspanningen om gerust te stellen. Het is effectief om die inspanning te
vertragen, waardoor een pauze van enkele seconden mogelijk is. Een goede regel zou kunnen zijn "niet
alleen iets doen, daar staan." Tijdens de pauze ervaart de patiënt begrepen te worden, wat op zichzelf
therapeutische waarde heeft. Tegelijkertijd kan de arts dieper nadenken over wat deze patiënt heeft
doorgemaakt. Soms leidt de introspectie tot een verdere krachtige communicatie
Artsen horen zoveel moeilijke en verontrustende verhalen, het is geen wonder dat ze vaak
haasten om hun patiënten gerust te stellen: het kan niet zo erg zijn als dat. Alles komt goed.
Maak je geen zorgen, meestal is het een false positive. Vaak wordt geruststelling dus als
oplossing geboden. Niettemin faalt een dergelijke geruststelling vaak als de arts niet ook een
bewustzijn van de diepste angsten of zorgen van de patiënt meedeelt
Culture and empathy
In onze diverse samenleving ontmoeten artsen patiënten uit verschillende etnische en culturele groepen.
Deze patiënten kunnen extra problemen ervaren omdat traditionele ondersteuningssystemen of
zorgarrangementen niet beschikbaar zijn in hun nieuwe samenlevingen. De vraag is of empathie bij deze
patiënten alsnog mogelijk is
Er is een populaire overtuiging dat men iets zelf moet ervaren om te begrijpen "hoe het is" voor
een andere persoon. Het zou inderdaad verkeerd zijn om de moeilijkheden van intercultureel,
interraciaal of zelfs transgender begrip te minimaliseren
Als klinische empathie echter wordt begrepen als een feedbacklus, kan men zien hoe
opeenvolgende cycli kunnen leiden tot beter begrip
2
, Empathie houdt in dat we putten uit onze eigen reeks gevoelens en ervaringen en dan
een fantasierijke sprong wagen. Deze sprong kan een metafoor zijn, waarbij je een
opvallend gemeenschappelijk kenmerk gebruikt om een onbekend begrip of gevoel te
beschrijven in termen van iets dat bekend is
In essentie is de verbeeldingssprong een hypothese. De arts kan de gevoelens of waarden van haar
patiënt bij de eerste poging misschien niet raden, maar klinische empathie zoals we die hebben
beschreven, is een feedbacklus waarbij de arts dichter bij het begrip komt
Zelfs als een patiënt de taal van de behandelaar relatief goed spreekt, kan taal nog steeds een belemmering
vormen voor het bespreken van complexe medische onderwerpen of voor het praten over persoonlijke
gevoelens, overtuigingen en waarden. Vaak is het onduidelijk of taal zelf de barrière is of, als alternatief,
culturele praktijken die het uitzenden van bepaalde onderwerpen verbieden of bepaalde informatie
onthullen
De volgende stap is het vaststellen van de overtuigingen van de patiënt over de aard van de
ziekte en wat er moet worden gedaan en om meer te leren over de levenservaring van de patiënt, terwijl een
gevoelige en respectvolle houding wordt gehandhaafd
What is clinical empathy? – Halpern
3
“Let me see if I have this right…”: Words that help build empathy – Coulehan, Platt, Egener,
Frankel, Lin, Lown & Salazar
Empathie: In de klinische geneeskunde is empathie het vermogen om de situatie, het perspectief en de
gevoelens van de patient te begrijpen en dat begrip vervolgens te communiceren
Het effectieve gebruik van empathie, terwijl het tijd-efficiënt blijft, bevordert:
- Diagnostische nauwkeurigheid
- Therapeutische therapietrouw
- Patiënttevredenheid
- Tevredenheid van artsen
Bepaalde goed getimede woorden en zinnen vergemakkelijken empathie tijdens de klinische
ontmoeting (woorden die werken)
Empathy in theory
De term empathie werd door Tichener bedacht uit twee Griekse wortels, namelijk em en pathos (feeling
into). Ongeveer 50 jaar daarna werd empathie in de psychologische en psychoanalytische literatuur
besproken als een soort plaatsvervangende emotionele reactie. Maar anderen beschreven het iets
uitgebreider, namelijk: Ze schreven dat empathie "een emotioneel begrip van de patiënt" betekent, terwijl
ze voldoende gescheiden blijven "zodat medische vaardigheden van experts rationeel kunnen worden
toegepast op het probleem van de patiënt"
Het concept van empathie heeft drie belangrijke implicaties:
1. Ten eerste heeft empathie een cognitieve focus. De clinicus "gaat" in op het perspectief en de
ervaring van de andere persoon door verbale en non-verbale signalen te gebruiken, maar ze verliest
ook haar eigen perspectief niet, noch verlaagt ze de klinische afstand
2. Ten tweede heeft empathie ook een affectieve of emotionele focus. Het vermogen van de clinicus
om zichzelf in de plaats van de patiënt te plaatsen vereist de ervaring van surrogaat of
"resonerende" gevoelens
3. Ten slotte vereist de definitie dat klinische empathie een actiecomponent heeft. Men kan niet
weten zonder feedback. De beoefenaar communiceert begrip door terug te checken bij de patiënt,
bijvoorbeeld met uitspraken als "Laat me kijken of ik dit goed heb" of "Ik wil zeker weten dat ik
begrijp wat je bedoelt." Dit geeft de patiënt mogelijkheden om te corrigeren of moduleren de
formulering van de arts. Tegelijkertijd geeft het uitdrukking aan de wens van de arts om diep te
luisteren, waardoor een band of verband tussen arts en patiënt wordt versterkt
Empathie wordt soms verward met sympathie of emotionele identificatie met de benarde toestand van
de patiënt. Sympathieke reacties zijn onder meer dat een arts zich verdrietig voelt en tranen in zijn ogen
krijgt als zijn patiënt begint te huilen, of als een arts rechtschapen woede ervaart wanneer haar patiënt
een onrecht vertelt. Sympathie is ook van toepassing op gevoelens van verlies die mensen ervaren als
reactie op het verlies van een ander. Wanneer aanwezig, draagt sympathie vaak bij aan de arts-
patiëntrelatie
Empathie daarentegen is niet afhankelijk van congruente gevoelens en kan dus veelzijdiger
zijn. Een arts kan empathisch zijn, zelfs als hij of zij niet sympathiek kan zijn
Talloze onderzoekers hebben het belang van empathie in de medische ontmoeting aangetoond. Om deze
doelen te bereiken, bedachten medische opvoedkundigen empathie als een reeks leerbare en leerzame
vaardigheden en ontwikkelden ze een nieuwe focus op communicatievaardigheden in het medische
curriculum
Empathy in practice
Klinische empathie kan worden gevisualiseerd als een positieve feedback loop of een neurologische weg
met afferente en efferente componenten, waarbij afferent verbale en nonverbale cues zijn en efferent de
reacties van de beoefenaar zijn
Empathische communicatie bevat de volgende componenten:
- Active listening: Dit vereist non-verbale en paralanguage-vaardigheden, zoals de juiste houding en
houding; goed oogcontact; spiegelen van gelaatsuitdrukkingen; en faciliterende responsen, zoals
1
, knikken en minimale uitdrukkingen (bijvoorbeeld "Hmmm" en "Uh-huh"). Het vereist ook dat de
arts zwijgt en de aandacht vestigt op het verhaal van de patiënt
- Framing or Sign Posting: Clinici initiëren vaak een empathisch antwoord wanneer ze een
suggestie of indicatie 'oppikken' dat de patiënt bezorgdheid, conflict of emotie ervaart. Omdat
accuraat begrip bij gewone gesprekken niet vaak wordt geprobeerd, zijn patiënten mogelijk niet
gewend aan empathische reacties. Het is mogelijk dat clinici hun intentie moeten bekendmaken
door de patiënt een kader of wegwijzer te geven
- Reflecting the content: Een empathische reactie identificeert nauwkeurig de feitelijke inhoud van
de verklaring van de patiënt, evenals de aard en intensiteit van de gevoelens, zorgen of dilemma's
van de patiënt
- Identifying and calibrating the emotion: klinische empathie houdt vaak in dat er gereageerd moet
worden op de gevoelens die de patiënt uit. Dit betekent de emotie identificeren en de sterkte van
deze emotie meten. Soms is de emotionele inhoud belangrijk, maar is de oorzaak van de emotie
nog onduidelijk. In zo’n geval zal de patiënt vaak het gevoel laten zien als daar een mogelijkheid
toe is. Gevoelens variëren aanzienlijk in intensiteit; vaak hebben clinici de neiging om ze te
zuiveren of te verdunnen. Ten slotte zijn patiënten vaak niet op de hoogte van, of zijn ze niet in
contact met, hun gevoelens. Gevoelig onderzoek door de arts kan kansen bieden voor hen om deze
situatie te erkennen en zich "af te stemmen 'op hun gevoelens (" Wel, ja, ik had er niet zo over
nagedacht, maar nu u het zegt, ben ik boos. ") Als alternatief kunnen dergelijke patiënten doorgaan
met het afwijzen, ontkennen of verhullen van hun emotionele reacties ("Angry? No Way.) Ik
beweer alleen de feiten."). Dit is vaak het geval in situaties met somatisatie of compensatie, waar
sociale en culturele factoren pleiten tegen emotionele openbaarmaking
- Requesting and accepting correction: Respectvolle acceptatie van de correctie van de patiënt is
een krachtige manier om het verlangen om te begrijpen over te brengen. Heb ik iets gemist? Is er
iets dat ik heb weggelaten? Vervolgens, wanneer gecorrigeerd, neemt de arts de nieuwe gegevens
op in een tweede (of derde) cyclus van luisteren, reflecteren en reageren
When and where
Empathie hoort bij elke patiënt en bij elke ontmoeting. Veel van de tijd is empathie echter onzichtbaar
(men doet het onbewust) omdat de behoeften van de patiënt relatief transparant zijn en de antwoorden van
de arts automatisch zijn. Clinici initiëren vaak een empathisch antwoord wanneer zij een indicatie
"oppikken" dat de patiënt bezorgdheid, conflict of emotie ervaart
Don’t just do something, stand there
Nadat een empathisch verband is gelegd, zijn artsen vaak bezorgd over wat ze vervolgens moeten doen.
Sommigen lanceren onmiddellijk inspanningen om gerust te stellen. Het is effectief om die inspanning te
vertragen, waardoor een pauze van enkele seconden mogelijk is. Een goede regel zou kunnen zijn "niet
alleen iets doen, daar staan." Tijdens de pauze ervaart de patiënt begrepen te worden, wat op zichzelf
therapeutische waarde heeft. Tegelijkertijd kan de arts dieper nadenken over wat deze patiënt heeft
doorgemaakt. Soms leidt de introspectie tot een verdere krachtige communicatie
Artsen horen zoveel moeilijke en verontrustende verhalen, het is geen wonder dat ze vaak
haasten om hun patiënten gerust te stellen: het kan niet zo erg zijn als dat. Alles komt goed.
Maak je geen zorgen, meestal is het een false positive. Vaak wordt geruststelling dus als
oplossing geboden. Niettemin faalt een dergelijke geruststelling vaak als de arts niet ook een
bewustzijn van de diepste angsten of zorgen van de patiënt meedeelt
Culture and empathy
In onze diverse samenleving ontmoeten artsen patiënten uit verschillende etnische en culturele groepen.
Deze patiënten kunnen extra problemen ervaren omdat traditionele ondersteuningssystemen of
zorgarrangementen niet beschikbaar zijn in hun nieuwe samenlevingen. De vraag is of empathie bij deze
patiënten alsnog mogelijk is
Er is een populaire overtuiging dat men iets zelf moet ervaren om te begrijpen "hoe het is" voor
een andere persoon. Het zou inderdaad verkeerd zijn om de moeilijkheden van intercultureel,
interraciaal of zelfs transgender begrip te minimaliseren
Als klinische empathie echter wordt begrepen als een feedbacklus, kan men zien hoe
opeenvolgende cycli kunnen leiden tot beter begrip
2
, Empathie houdt in dat we putten uit onze eigen reeks gevoelens en ervaringen en dan
een fantasierijke sprong wagen. Deze sprong kan een metafoor zijn, waarbij je een
opvallend gemeenschappelijk kenmerk gebruikt om een onbekend begrip of gevoel te
beschrijven in termen van iets dat bekend is
In essentie is de verbeeldingssprong een hypothese. De arts kan de gevoelens of waarden van haar
patiënt bij de eerste poging misschien niet raden, maar klinische empathie zoals we die hebben
beschreven, is een feedbacklus waarbij de arts dichter bij het begrip komt
Zelfs als een patiënt de taal van de behandelaar relatief goed spreekt, kan taal nog steeds een belemmering
vormen voor het bespreken van complexe medische onderwerpen of voor het praten over persoonlijke
gevoelens, overtuigingen en waarden. Vaak is het onduidelijk of taal zelf de barrière is of, als alternatief,
culturele praktijken die het uitzenden van bepaalde onderwerpen verbieden of bepaalde informatie
onthullen
De volgende stap is het vaststellen van de overtuigingen van de patiënt over de aard van de
ziekte en wat er moet worden gedaan en om meer te leren over de levenservaring van de patiënt, terwijl een
gevoelige en respectvolle houding wordt gehandhaafd
What is clinical empathy? – Halpern
3
