Artikelsamenvattingen week 8 Agressieve en
regelovertredende gedragsproblemen
Prinzie, P. (2007). Hoe kinderen al dansend hun ouders strikken: het
belang van opvoeding. In P. Prinzie, Waarom doet mijn kind zo
moeilijk? Moeilijk gedrag begrijpen, efficnt strafen en belonen
(zesde druk) (pp. 63-85). Tielt: Lannoo.
Verschillende factoren kunnen invloed hebben op de ontwikkeling van probleemgedrag. Dishion et.
al. hebben alle factoren ondergebracht in één model. Dit model staat hieronder weergegeven.
In het midden de dingen binnen in het
kind/ individu en daaromheen
verschillende niveaus van
omgevingsfactoren die invloed
hebben.
Massamedia staat ver weg van het
kind, omdat dit vaak gereguleerd
wordt door ouders.
Antsociaal gedrag wordt verooraaakt
door meer dan één factor
probleemgeainnen hebben meer kans,
omdat er meerdere factoren aanweaig
aijn.
Opvoeden
Sociale leertheorie: kinderen leren
gedrag door positeve bekrachtging
hierdoor versterkt het en blijf het in
stand.
Psycholoog Paterson aei dat kinderen al het gedrag aanleren, ook negateve gedragingen. Dit
gebeurt door middel van negateve bekrachtging als een kind kan ontsnappen aan een voor hem
vervelende opdracht. Bijvoorbeeld een kind dat naar bed moet en steeds niet hoef, omdat hij dan
weer dit heef en dan weer dat. Als ouders dit toe laten is het negateve bekrachtging.
Voorbeeld: een kind krijgt aijn ain niet gaat stampen en op de grond liggen schreeuwen, moeder pakt
het kind op uit angst dat het kind aich pijn doet. de situate wordt negatef bekrachtgd als het kind
aijn ain krijgt, de situate wordt ook positef bekrachtgd doordat ae het kind oppakt en troost (het
kind krijgt positeve aandacht).
Vooral negateve bekrachtging is een belangrijke voorspellen voor gedrag als het kind
herhaaldelijk ‘wint’ is de kans groot dat het kind dit weer gaat laten aien. Vooral als het kind
meerdere malen aijn of haar ain krijgt.
ongehoorzaamheid
Waarschuwingen aijn vaak ongeloofwaardig, omdat je ae toch steeds weer geef, daardoor
gehooraaamd een kind niet. Het kind kan nog langer de beaigheid blijven uitvoeren en taak uitstellen,
, dit is een beloning voor het kind en hij aal het dan ook steeds weer doen. Strafen achteraf heef vaak
weinig efect, want daarvoor is er al te veel tjd voorbijgegaan. Kinderen kijken stapsgewijs naar de
situate, dan dat ae het totaal overaien, daarom aijn ae gericht op het uitstellen en niet op de
consequente die het uiteindelijk aal hebben.
Paterson probeert moeilijk gedrag van kinderen te beschrijven en te verklaren. Er aijn volgens hem
twee verschillende niveaus.
Niveau 1: Micromodel: alle interacte verloopt volgens een bepaalt patroon. Het wordt ook wel de
dans van vier passen genoemd:
- De eerste pas: de ouder stelt een bepaalde eis door het kind vaak als aversief geaien
(helemaal niet pretg)
- De tweede pas: tegenaanval van het kind het kind protesteert en probeert te ontkomen
aan de lastge eis van de ouder.
- De derde pas: toegeven van ouder
- De vierde pas: het kind stopt direct met het vervelende gedrag; geen vuiltje meer aan de
lucht negateve bekrachtging van de ouder.
Als deae stappen aich steeds herhalen in de interacte leidt dit onvermijdelijk tot escalate. De
confictsituates gaan steeds langer duren en het probleemgedrag wordt alleen maar erger. Patronen
aijn vervolgens heel moeilijk te doorbreken en een patroon ‘overleerd’ (gebeurt automatsch).
Ouders lopen bij de dans van vier passen blindelings in de val, in de ain dat ae voor de korte termijn
oplossing kieaen, maar die lijdt tot ergere gedragsproblemen, dus op lange termijn alleen maar meer
problemen geven.
Positef bekrachtgen van gedrag wordt vaker vergeten, omdat het minder opvalt en omdat kinderen
vaak bij een compliment negatef gaan gedragen en ouders dan minder de neiging hebben om
opnieuw positef te aijn in de angst dat het weer omslaat.
Niveau 2: Macromodel: hoe ruimere opvoedingsvaardigheden samenhangen met probleemgedrag
bij kinderen. Vijf verschillende
oudervaardigheden staan daarbij centraal:
1. Betrokkenheid van de ouder
2. Supervisie monitoren wat je kind
beaig houdt
3. Leidinggeven sturing geven aan je
kind
4. Positeve aandacht geven
5. Aanreiken hoe je kind met
problemen moet omgaan.
Zolang het met deae vaardigheden goed ait,
is de kans op het ontwikkelen van
antsociaal gedrag bij kinderen veel kleiner.
De opvoeding fungeert als een soort bufer
voor andere risicofactoren in de omgeving.
regelovertredende gedragsproblemen
Prinzie, P. (2007). Hoe kinderen al dansend hun ouders strikken: het
belang van opvoeding. In P. Prinzie, Waarom doet mijn kind zo
moeilijk? Moeilijk gedrag begrijpen, efficnt strafen en belonen
(zesde druk) (pp. 63-85). Tielt: Lannoo.
Verschillende factoren kunnen invloed hebben op de ontwikkeling van probleemgedrag. Dishion et.
al. hebben alle factoren ondergebracht in één model. Dit model staat hieronder weergegeven.
In het midden de dingen binnen in het
kind/ individu en daaromheen
verschillende niveaus van
omgevingsfactoren die invloed
hebben.
Massamedia staat ver weg van het
kind, omdat dit vaak gereguleerd
wordt door ouders.
Antsociaal gedrag wordt verooraaakt
door meer dan één factor
probleemgeainnen hebben meer kans,
omdat er meerdere factoren aanweaig
aijn.
Opvoeden
Sociale leertheorie: kinderen leren
gedrag door positeve bekrachtging
hierdoor versterkt het en blijf het in
stand.
Psycholoog Paterson aei dat kinderen al het gedrag aanleren, ook negateve gedragingen. Dit
gebeurt door middel van negateve bekrachtging als een kind kan ontsnappen aan een voor hem
vervelende opdracht. Bijvoorbeeld een kind dat naar bed moet en steeds niet hoef, omdat hij dan
weer dit heef en dan weer dat. Als ouders dit toe laten is het negateve bekrachtging.
Voorbeeld: een kind krijgt aijn ain niet gaat stampen en op de grond liggen schreeuwen, moeder pakt
het kind op uit angst dat het kind aich pijn doet. de situate wordt negatef bekrachtgd als het kind
aijn ain krijgt, de situate wordt ook positef bekrachtgd doordat ae het kind oppakt en troost (het
kind krijgt positeve aandacht).
Vooral negateve bekrachtging is een belangrijke voorspellen voor gedrag als het kind
herhaaldelijk ‘wint’ is de kans groot dat het kind dit weer gaat laten aien. Vooral als het kind
meerdere malen aijn of haar ain krijgt.
ongehoorzaamheid
Waarschuwingen aijn vaak ongeloofwaardig, omdat je ae toch steeds weer geef, daardoor
gehooraaamd een kind niet. Het kind kan nog langer de beaigheid blijven uitvoeren en taak uitstellen,
, dit is een beloning voor het kind en hij aal het dan ook steeds weer doen. Strafen achteraf heef vaak
weinig efect, want daarvoor is er al te veel tjd voorbijgegaan. Kinderen kijken stapsgewijs naar de
situate, dan dat ae het totaal overaien, daarom aijn ae gericht op het uitstellen en niet op de
consequente die het uiteindelijk aal hebben.
Paterson probeert moeilijk gedrag van kinderen te beschrijven en te verklaren. Er aijn volgens hem
twee verschillende niveaus.
Niveau 1: Micromodel: alle interacte verloopt volgens een bepaalt patroon. Het wordt ook wel de
dans van vier passen genoemd:
- De eerste pas: de ouder stelt een bepaalde eis door het kind vaak als aversief geaien
(helemaal niet pretg)
- De tweede pas: tegenaanval van het kind het kind protesteert en probeert te ontkomen
aan de lastge eis van de ouder.
- De derde pas: toegeven van ouder
- De vierde pas: het kind stopt direct met het vervelende gedrag; geen vuiltje meer aan de
lucht negateve bekrachtging van de ouder.
Als deae stappen aich steeds herhalen in de interacte leidt dit onvermijdelijk tot escalate. De
confictsituates gaan steeds langer duren en het probleemgedrag wordt alleen maar erger. Patronen
aijn vervolgens heel moeilijk te doorbreken en een patroon ‘overleerd’ (gebeurt automatsch).
Ouders lopen bij de dans van vier passen blindelings in de val, in de ain dat ae voor de korte termijn
oplossing kieaen, maar die lijdt tot ergere gedragsproblemen, dus op lange termijn alleen maar meer
problemen geven.
Positef bekrachtgen van gedrag wordt vaker vergeten, omdat het minder opvalt en omdat kinderen
vaak bij een compliment negatef gaan gedragen en ouders dan minder de neiging hebben om
opnieuw positef te aijn in de angst dat het weer omslaat.
Niveau 2: Macromodel: hoe ruimere opvoedingsvaardigheden samenhangen met probleemgedrag
bij kinderen. Vijf verschillende
oudervaardigheden staan daarbij centraal:
1. Betrokkenheid van de ouder
2. Supervisie monitoren wat je kind
beaig houdt
3. Leidinggeven sturing geven aan je
kind
4. Positeve aandacht geven
5. Aanreiken hoe je kind met
problemen moet omgaan.
Zolang het met deae vaardigheden goed ait,
is de kans op het ontwikkelen van
antsociaal gedrag bij kinderen veel kleiner.
De opvoeding fungeert als een soort bufer
voor andere risicofactoren in de omgeving.
