Eindevaluatie supervisie
Proces
Door de bijeenkomsten van supervisie merk ik hoeveel vooruitgang ik al heb geboekt wat betreft
bewustwording over mijn eigen handelen. Voorafgaand aan de start van supervisie had ik het gevoel
dat ik al goed kon reflecteren en al kritisch naar mijzelf kon kijken in mijn rol als professional. Echter,
ben ik tijdens de supervisie bijeenkomsten gaan beseffen dat ik nog oppervlakkig reflecteerde en
enkel keek naar de supervisiedriehoek van het denken, voelen en handelen. Tijdens de
bijeenkomsten hebben wij ook gekeken naar de supervisiedriehoek van de werksituatie, het beroep
en jezelf als persoon. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik achter dieper verscholen thema's ben gekomen
die mijn handelen beïnvloeden, zoals afwijzing, onvoorspelbaarheid en invloed en betrokkenheid.
Sinds de midden evaluatie ben ik bezig geweest met het stellen van kritische vragen aan mijzelf. Ik
heb dit ook medegedeeld op stage, waardoor zij mij ook vaker stil lieten staan bij situaties. Dit heeft
op een positieve manier bijgedragen aan mijn ontwikkeling. Supervisie heeft mij geholpen met het
ontdekken van mijn persoonlijke professionaliteit. Ik weet nu beter hoe ik was, hoe ik ben en hoe ik
wil zijn. Ik was iemand die eigenlijk nog helemaal niet zo zelfverzekerd was. Ik twijfelde veel over
mijn eigen handelen; doe ik het wel goed en vindt iedereen dat ik het wel goed doe? Ook vond ik
het, mede door mijn onzekerheid, moeilijk om te handelen in onvoorspelbare situaties. Nu ben ik
iemand die een stuk zelfverzekerder is in haar handelen. Doordat ik beter weet waarom ik bepaalde
dingen lastig vind, weet ik deze dingen beter een plekje te geven. Ik ga uitdagingen niet meer uit de
weg en ik accepteer het wanneer situaties niet gaan zoals ik ze had verwacht. Ik wil in de toekomst
een professional zijn die zelfverzekerd in haar schoenen staat en die haar sterke en zwakke punten
kent, iemand die de uitdagingen opzoekt en niet wegloopt voor spannende situaties. Ik wil mijzelf
kunnen zijn als professional, maar daarvoor moet ik mijzelf wel goed leren kennen en dat heeft tijd
en praktijkervaring nodig.
Mede dankzij het feit dat ik met een soort helikopterview heb gekeken naar situaties en ook
ideeën/meningen etc. van de andere supervisanten te horen kreeg, heb ik op een andere manier
leren kijken naar situaties. Door de werkinbrengen aan te leveren heb ik geleerd dat ik soms best
trots mag zijn op mezelf en niet altijd naar de, voor mijn gevoel, negatieve punten moet kijken. Ook
heb ik geleerd om te accepteren dat niet alle situaties leuk zijn, zoals het afwijzen van verzoeken.
Deze situaties horen nou eenmaal bij het leven en zijn voor niemand leuk.
De leercirkel van Kolb begint bij een concrete ervaringen, gevolgd door reflectief observeren,
begripsvorming/actualisering en actief experimenteren. Ik denk dat deze leercirkel mijn leren goed
omschrijft. Ik leer het beste door te doen en door uit te proberen, dit kreeg ik ook als feedback terug
van mijn collega's. Ze zagen mij als een denker en als een doener. Door een situatie te hebben
meegemaakt en daarop te reflecteren, leer ik er op een andere manier kijken naar mijn handelen en
vorm ik meer begripsvorming. Door vervolgens te experimenteren met (nieuw) gedrag, ontdek ik
mijn eigen manier van handelen. Factoren die mij in de weg zijn in mijn leerproces zijn
gebeurtenissen die voor mij voelen als falen. Als iets niet zo is gegaan, zoals het in mijn hoofd ging,
vind ik het lastig om eenzelfde soort gebeurtenis tijdens een volgende keer weer met een frisse blik
in te stappen. Echter, heeft de cirkel van invloed en betrokkenheid mij wel doen laten inzien dat ik
geen invloed heb op gedrag van anderen en dat het een volgende keer heel anders zou gaan kunnen
lopen. Ook ben ik door supervisie zelfverzekerder geworden in mijn handelen, waardoor ik, voor mij
eerdere 'faalmomenten', nu juist meer leer zien als leermomenten.
Proces
Door de bijeenkomsten van supervisie merk ik hoeveel vooruitgang ik al heb geboekt wat betreft
bewustwording over mijn eigen handelen. Voorafgaand aan de start van supervisie had ik het gevoel
dat ik al goed kon reflecteren en al kritisch naar mijzelf kon kijken in mijn rol als professional. Echter,
ben ik tijdens de supervisie bijeenkomsten gaan beseffen dat ik nog oppervlakkig reflecteerde en
enkel keek naar de supervisiedriehoek van het denken, voelen en handelen. Tijdens de
bijeenkomsten hebben wij ook gekeken naar de supervisiedriehoek van de werksituatie, het beroep
en jezelf als persoon. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik achter dieper verscholen thema's ben gekomen
die mijn handelen beïnvloeden, zoals afwijzing, onvoorspelbaarheid en invloed en betrokkenheid.
Sinds de midden evaluatie ben ik bezig geweest met het stellen van kritische vragen aan mijzelf. Ik
heb dit ook medegedeeld op stage, waardoor zij mij ook vaker stil lieten staan bij situaties. Dit heeft
op een positieve manier bijgedragen aan mijn ontwikkeling. Supervisie heeft mij geholpen met het
ontdekken van mijn persoonlijke professionaliteit. Ik weet nu beter hoe ik was, hoe ik ben en hoe ik
wil zijn. Ik was iemand die eigenlijk nog helemaal niet zo zelfverzekerd was. Ik twijfelde veel over
mijn eigen handelen; doe ik het wel goed en vindt iedereen dat ik het wel goed doe? Ook vond ik
het, mede door mijn onzekerheid, moeilijk om te handelen in onvoorspelbare situaties. Nu ben ik
iemand die een stuk zelfverzekerder is in haar handelen. Doordat ik beter weet waarom ik bepaalde
dingen lastig vind, weet ik deze dingen beter een plekje te geven. Ik ga uitdagingen niet meer uit de
weg en ik accepteer het wanneer situaties niet gaan zoals ik ze had verwacht. Ik wil in de toekomst
een professional zijn die zelfverzekerd in haar schoenen staat en die haar sterke en zwakke punten
kent, iemand die de uitdagingen opzoekt en niet wegloopt voor spannende situaties. Ik wil mijzelf
kunnen zijn als professional, maar daarvoor moet ik mijzelf wel goed leren kennen en dat heeft tijd
en praktijkervaring nodig.
Mede dankzij het feit dat ik met een soort helikopterview heb gekeken naar situaties en ook
ideeën/meningen etc. van de andere supervisanten te horen kreeg, heb ik op een andere manier
leren kijken naar situaties. Door de werkinbrengen aan te leveren heb ik geleerd dat ik soms best
trots mag zijn op mezelf en niet altijd naar de, voor mijn gevoel, negatieve punten moet kijken. Ook
heb ik geleerd om te accepteren dat niet alle situaties leuk zijn, zoals het afwijzen van verzoeken.
Deze situaties horen nou eenmaal bij het leven en zijn voor niemand leuk.
De leercirkel van Kolb begint bij een concrete ervaringen, gevolgd door reflectief observeren,
begripsvorming/actualisering en actief experimenteren. Ik denk dat deze leercirkel mijn leren goed
omschrijft. Ik leer het beste door te doen en door uit te proberen, dit kreeg ik ook als feedback terug
van mijn collega's. Ze zagen mij als een denker en als een doener. Door een situatie te hebben
meegemaakt en daarop te reflecteren, leer ik er op een andere manier kijken naar mijn handelen en
vorm ik meer begripsvorming. Door vervolgens te experimenteren met (nieuw) gedrag, ontdek ik
mijn eigen manier van handelen. Factoren die mij in de weg zijn in mijn leerproces zijn
gebeurtenissen die voor mij voelen als falen. Als iets niet zo is gegaan, zoals het in mijn hoofd ging,
vind ik het lastig om eenzelfde soort gebeurtenis tijdens een volgende keer weer met een frisse blik
in te stappen. Echter, heeft de cirkel van invloed en betrokkenheid mij wel doen laten inzien dat ik
geen invloed heb op gedrag van anderen en dat het een volgende keer heel anders zou gaan kunnen
lopen. Ook ben ik door supervisie zelfverzekerder geworden in mijn handelen, waardoor ik, voor mij
eerdere 'faalmomenten', nu juist meer leer zien als leermomenten.
